Ξεπέρασε κάθε όριο η αθλιότητα... Αυτόν τον ΠΑΟΚ θέλει ο κόσμος!

Κατάντησε όχι απλώς αηδία, αλλά κάτι περισσότερο. Δεν υπάρχει πια λέξη για να περιγράψει τα «κατορθώματα» της αισχρής ελληνικής διαιτησίας. Ο Μήτσιος πήρε χθες τη σκυτάλη από τόσους και τόσους άλλους, φόρεσε την ερυθρόλευκη φανέλα και σφύριξε υπέρ του Ολυμπιακού. Δεν τον ενδιέφερε ποιες ομάδες αγωνίζονται, δεν τον ένοιαζε ο κόπος και ο ιδρώτας των ποδοσφαιριστών, δεν τον απασχολούσε τίποτε άλλο από το να σπρώξει το παιχνίδι στο αποτέλεσμα που ευνοεί τον Ολυμπιακό. Δηλαδή την ήττα του ΠΑΟΚ.

Το έκανε και αυτός, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι, με απροκάλυπτο τρόπο. Χωρίς να ντρέπεται και χωρίς να τον ενδιαφέρει αν θα εκτεθεί στην κοινή γνώμη. Το μόνο που είχε σημασία γι' αυτόν ήταν να φέρει σε πέρας την αποστολή του. Και η αποστολή του ήταν να χάσει πάση θυσία ο ΠΑΟΚ. Την έφερε σε πέρας. Μπορεί να είναι... υπερήφανος. Μπορεί να καυχηθεί στο «μεγάλο αφεντικό» ότι έκανε το καθήκον του. Αλλο τώρα αν ο ΠΑΟΚ έβγαλε ψυχή και γενναιότητα. Αλλο αν πήρε μια παλικαρίσια, ηρωική νίκη, ξεφτιλίζοντας και τον ίδιο και το σάπιο σύστημα των αλητών.

Ο Μήτσιος, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι, σφύριζε σαδιστικά σε βάρος του ΠΑΟΚ κάθε επαφή παίκτη του με παίκτη της Καλλονής. Δεν σφύριζε όμως ποτέ φάουλ υπέρ του ΠΑΟΚ, ακόμη και όταν οι παίκτες της Καλλονής γκρέμιζαν τους δικούς του. Οι φάσεις με τον Μαντούρο και του Κάτσε ήταν το αποκορύφωμα. Εκεί ανατρίχιασαν όλοι όσοι έβλεπαν το ματς. Εκεί πείστηκαν ότι ο άνθρωπος δεν είναι απλά ανίκανος, δεν είναι απλά άσχετος, αλλά είναι σταλμένος να επιβάλει στον αγώνα ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Ο Κάτσε έπεσε στην παγίδα. Τον έβρισε. Είναι, όμως, άνθρωπος. Τον κατανοώ. Πολλοί από εμάς, εάν ήμασταν στη θέση του, θα αντιδρούσαμε πολύ χειρότερα. Ο Αναστασιάδης τρελάθηκε. Κι αυτός με το δίκιο του. Αλλά, φυσικά, θα έκανε τεράστιο λάθος εάν επέμενε να πάρει την ομάδα και να φύγει. Αν μια τέτοια ενέργεια επρόκειτο να βοηθήσει το ποδόσφαιρο, ας ήταν ο ΠΑΟΚ που θα θυσιαζόταν για να ξεβρωμίσει ο τόπος. Κανείς δεν επρόκειτο όμως να συγκινηθεί. Και ο μόνος χαμένος της υπόθεσης θα ήταν ο ΠΑΟΚ με τις τιμωρίες που θα ακολουθούσαν.

Το αίσχος της ελληνικής διαιτησίας απαιτεί στρατηγική αντιμετώπιση. Από την ΠΑΕ ΠΑΟΚ. Δεν είναι ο Αναστασιάδης που θα επιλέξει τη στάση και την αντίδραση του ΠΑΟΚ. Ούτε οι παίκτες. Ούτε ο Λαγωνίδης. Ούτε ο Τερζής, που του αξίζουν συγχαρητήρια γιατί ήταν ο μόνος χθες, τη στιγμή της υπερέντασης, που προσπάθησε και πέτυχε να επαναφέρει στα λογικά τους τον Αγγελο και τους παίκτες. Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ οφείλει να υψώσει ανάστημα και να δώσει μάχη για να απαλλαγεί το ελληνικό ποδόσφαιρο από το καρκίνωμα που λέγεται διαιτησία. Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ, η οποία μέχρι προχθές είχε την ασυγχώρητη αφέλεια να δηλώνει, με κάθε ευκαιρία, ότι έχει... εμπιστοσύνη στους Ελληνες διαιτητές!

Δυστυχώς, ο ανεκδιήγητος Μήτσιος ήταν ο άθλιος πρωταγωνιστής του χθεσινού αγώνα, που λίγο έλειψε να τον τινάξει στον αέρα. Χίλια «μπράβο», όμως, ανήκουν στους παίκτες του ΠΑΟΚ. Οταν ηρέμησαν και όταν πωρώθηκαν δημιουργικά από όσα συνέβησαν στο πρώτο ημίχρονο, βγήκαν στο δεύτερο και έπαιξαν μπάλα. Επαιξαν αυτό που ξέρουν και αυτό που μπορούν και ας ήταν λιγότεροι από τους αντιπάλους τους. Ολοι τους ήταν υπέροχοι. Ολοι τους ήταν συγκινητικοί και πήραν μια ηρωική νίκη που έχει τεράστια σημασία.

Πέρα από αυτό, απέδειξαν στον εαυτό τους ότι όταν θέλουν μπορούν. Αυτόν τον ΠΑΟΚ θέλει να βλέπει ο κόσμος τους. Αυτόν τον ΠΑΟΚ τον μαχητικό, που παίζει σύμφωνα με τις δυνατότητές του και όχι τον ΠΑΟΚ που πρόσφατα έτρωγε τη μία σφαλιάρα μετά την άλλη, από κατώτερους αντιπάλους, ακόμη και όταν συνέβαινε να είναι καλή διαιτησία.

Το Πρωτάθλημα έχει πολύ δρόμο ακόμη και όλα παίζονται. Βέβαια, καμία ομάδα στον κόσμο δεν θα άντεχε εάν ήταν αναγκασμένη σε κάθε παιχνίδι να κερδίζει ακόμη και τους διαιτητές, αλλά αυτό που πρέπει να κάνουν σταθερά οι παίκτες του ΠΑΟΚ είναι... να είναι ΠΑΟΚ.