Ξεφτίλα να είναι ο ΠΑΟΚ πιο κοντά στον βυθό παρά στην κορυφή...
Από το πρώτο 10λεπτο του χθεσινού αγώνα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας πίστεψα ότι με τη λήξη το ταμπλό θα γράψει ένα τεράστιο 0-0. Εβλεπα δυο ομάδες πνιγμένες στα ψυχολογικά προβλήματά τους, δυο ομάδες με σαφείς αδυναμίες στην οργάνωση του παιχνιδιού, δυο ομάδες που δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν ευκαιρίες, δυο ομάδες που συναγωνίζονταν σε επιπολαιότητες και λάθη.
Με το τέλος του πρώτου ημιχρόνου, οι λανθασμένες πάσες ήταν πιο πολλές από τις σωστές και για τις δύο ομάδες. Είχαμε ήδη κουραστεί από το θέαμα και αναρωτιόμουν τι θα μπορούσε να αλλάξει στο δεύτερο για να μη μείνει το ματς στην ισοπαλία.
Ο Παναθηναικός ήταν πιο απειλητικός, είναι η αλήθεια, αλλά δεν είχε χάσει τη μεγάλη ευκαιρία. Ο ΠΑΟΚ είχε όλο κι όλο να επιδείξει ένα μακρινό σουτ του Λέοβατς που απέκρουσε ο Βλαχοδήμος.
Μέχρι το 60’ δεν άλλαξε τίποτε. Ημασταν μάρτυρες ενός ρεσιτάλ λαθών και από τις δύο πλευρές. Οπότε, από ένα σημείο και μετά λογική ήταν η σκέψη ότι, αν νικήσει κάποιος, αυτός θα είναι εκείνος που θα επωφεληθεί από ένα κραυγαλέο λάθος του αντιπάλου. Ε, λοιπόν, όντως. Ο ΠΑΟΚ, όπως το συνηθίζει, βρήκε πάλι έναν παράδοξο τρόπο να δεχτεί το γκολ.
Ενα γκολ που οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην τεράστια γκάφα του Μπρκιτς. Το σουτ του Λουντ ήταν μακρινό, όχι ιδιαίτερα δυνατό, αλλά ο Σέρβος έμεινε ακίνητος, η μπάλα πέρασε δίπλα του και κατέληξε στην κλειστή γωνία της εστίας του. Τέτοιο γκολ δεν το δέχονται ούτε πρωτόπειροι ερασιτέχνες τερματοφύλακες. Μπορεί να του έκλεινε το οπτικό πεδίο ο Κάνιας, που προσπάθησε να μαρκάρει τον Λουντ, αλλά είναι ασυγχώρητος γιατί δεν έκανε καμία απολύτως προσπάθεια, έστω και καθυστερημένη, για να αποκρούσει.
Η αντίδραση των παικτών του ΠΑΟΚ ήταν υποτυπώδης. Περιορίστηκαν απλά και μόνο σε κάποια τρεξίματα χωρίς νόημα και ουσία. Επί 20 λεπτά, δεν κατάφεραν να απειλήσουν ούτε μία φορά τους αντιπάλους τους και μοιραία οδηγήθηκαν στην ήττα. Μια ήττα που δεν θα ερχόταν αν δεν... κοιμόταν όρθιος ο Μπρκιτς, αλλά δεν θα μπορούσε με τίποτε να είναι νίκη, καθώς ο ΠΑΟΚ έδειχνε ότι δεν ήταν ικανός να σκοράρει ακόμη και... πέντε 90λεπτα να έπαιζε.
Τους αμυντικούς, πλην Μπρκιτς, κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για την ήττα. Οι μέσοι και οι επιθετικοί, όμως, ήταν από τραγικοί έως απαράδεκτοι. Σάχοφ, Κάνιας και Τσίμιροτ δεν μπορούσαν να στείλουν την μπάλα ούτε στα πέντε μέτρα, ο Μπίσεσβαρ, όσο χρησιμοποιήθηκε, ήταν σα να μην υπήρχε, ο Κάμπος δεν μπήκε ποτέ στο γήπεδο και ο Ροντρίγκες βολόδερνε μεταξύ τσαπατσουλιάς και μοναξιάς, όπως και ο Κουλούρης.
Μιλάμε για μια ομάδα που δεν μπορεί να λέγεται ΠΑΟΚ. Και, αστεία – αστεία, ο ΠΑΟΚ βρίσκεται πλέον πολύ πιο κοντά στον ουραγό της βαθμολογίας, παρά στον πρωτοπόρο. Αν αυτό δεν λέγεται ξεφτίλα, ας μας απαντήσουν οι παίκτες του και ο προπονητής τους πώς λέγεται...
Το ζήτημα είναι ποιες αποφάσεις μπορούν και πρέπει να ληφθούν τώρα. Αλλά και πότε. Διότι την Πέμπτη ο ΠΑΟΚ παίζει την τύχη του στο Γιουρόπα Λιγκ, στο ματς με τη Σλόβαν Λίμπερετς.
Την απάντηση την ξέρουμε. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις αντικαθίσταται ο προπονητής. Και ύστερα, γίνεται μια προσπάθεια στις μεταγραφές. Τι θα αποφασίσει ο Ιβάν Σαββίδης; Από τον Ιβιτς ζήτησε αποτελέσματα, αλλά η πρώτη «απάντηση» ήταν μια ακόμη ήττα. Εκτιμώ ότι δεν θα τεθεί θέμα προπονητή έως τον αγώνα της Πέμπτης. Λογικό θα είναι. Αν, όμως, αποκλειστεί ο ΠΑΟΚ από το Γιουρόπα Λιγκ, μη μπορώντας να κερδίσει ούτε τη Σλόβαν Λίμπερετς, όλα πλέον θα είναι πιθανά.
Ως προς τη μεταγραφική ενίσχυση τον Ιανουάριο, μπαίνουν πολλά ζητήματα. Θα κάνει γενναία επένδυση ο ιδιοκτήτης του ΠΑΟΚ, ή θα το θεωρήσει μάταιο και άσκοπο; Από την άλλη, ποιοι θα επιλέξουν τους παίκτες που θα αποκτηθούν; Ο Ιβιτς και ο Μίχελ; Ισως. Ισως όμως και όχι, αν, στο μεταξύ, έχουν απομακρυνθεί και οι δύο, ή έστω ο ένας από τους δύο.
Ενα είναι βέβαιο. Για να ξαναδούμε μια ομάδα που θα μοιάζει με τον ΠΑΟΚ σταθερά και δεν θα έχει απλά και μόνο εκλάμψεις – εκπλήξεις, όπως η νίκη στη Φλωρεντία, θα χρειαστεί να δημιουργηθεί μια πραγματικά μεγάλη ομάδα. Και οι μεγάλες ομάδες γίνονται μόνο με μεγάλους παίκτες. Είναι κάτι σαν αυτό που λέμε για τα αυγά. Οτι βάφονται μόνο με μπογιές, όχι με κάτι άλλο...
Ωστόσο, οι μεγάλες ομάδες δεν δημιουργούνται τον Ιανουάριο. Στη χειμερινή μεταγραφική περίοδο μόνο «μπαλώματα» μπορούν να γίνουν και κάποιες διορθωτικές κινήσεις. Οι εντυπωσιακές αλλαγές είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθούν. Ελάχιστοι αξιόλογοι παίκτες είναι ελεύθεροι. Και αν κάποιοι αποκτηθούν, μέχρι να προσαρμοστούν στο νέο περιβάλλον τους, τελειώνει η σεζόν...
Προφανώς η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη. Δεν υπάρχει ηθικό, δεν υπάρχει ηρεμία, δεν υπάρχει ποιότητα, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στην ομάδα από τον κόσμο, δεν υπάρχει αισιοδοξία, δεν υπάρχει τίποτε.
Ομως, πρέπει να βγει η χρονιά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το Γιουρόπα Λιγκ, το Κύπελλο και η συμμετοχή στα πλέι οφ του Πρωταθλήματος είναι τρεις σοβαροί στόχοι. Πέρα από την προσπάθεια που οφείλουν όλοι να κάνουν για να επιτευχθεί τουλάχιστον ένας από αυτούς τους στόχους, οι άνθρωποι του ΠΑΟΚ πρέπει να αρχίσουν να δουλεύουν από τώρα για του χρόνου. Αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από την όποια εξέλιξη στη φετινή αγωνιστική περίοδο. Οι ομάδες δεν δημιουργούνται το καλοκαίρι. Η προσπάθεια αρχίζει κατά τη διάρκεια της προηγούμενης σεζόν. Ποτέ δεν το είδαν το θέμα τόσο σοβαρά στον ΠΑΟΚ. Καιρός δεν είναι όμως; Να μην ξεχνάμε ότι το καλοκαίρι θα έχουν συμπληρωθεί πέντε χρόνια με Ιβάν Σαββίδη στο τιμόνι και ο ΠΑΟΚ θα παραμένει στάσιμος αγωνιστικά. Φτάνουν πέντε χρόνια. Είναι πάρα πολλά...
