Ξαναδείτε το μοντέλο που έφερε επιτυχίες...
Η αποτυχία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, οι τραγικές εμφανίσεις της και τα αποτελέσματα που μας θύμισαν εποχές οι οποίες πιστεύαμε ότι είχανε περάσει ανεπιστρεπτί για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, είναι μια πολύ διδακτική ιστορία.
Στην διαδικασία αναζήτησης των υπευθύνων, οι περισσότεροι στέκονται στην ομοσπονδία. Κάποιοι, μάλιστα, επιμένουν ότι μόνο τους Σαρρή-Γκιρτζίκη πρέπει να βάζουμε στο κάδρο όταν ψάχνουμε να βρούμε ποιοι ήταν αυτοί που με τις επιλογές τους, με τις αποφάσεις τους, έφεραν τα πάνω-κάτω και γκρέμισαν ό,τι με κόπο είχε χτιστεί από το 2004 και μετά.
Δεν θα διαφωνήσω ότι ο πρώην και ο νυν πρόεδρος της ΕΠΟ αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Προσωπικά, θεωρώ ότι ο κατήφορος ξεκίνησε από την στιγμή που φέρθηκε όπως φέρθηκε στον Σάντος ο Σαρρής, μετά το τέλος της παρουσίας μας στο προηγούμενο Μουντιάλ, με συνέπεια να χάσει η εθνική μας έναν προπονητή που καλύτερό του είμαι σίγουρος ότι δεν θα βρει, ενώ αμφιβάλλω ότι μπορεί να βρει έναν που να πλησιάζει, έστω, στα στάνταρντς του Πορτογάλου.
Όμως, το θέμα μας αυτή την στιγμή δεν είναι ο Σάντος, αλλά τι έγινε μετά από αυτόν. Είπαμε, οι ευθύνες όσων από την ομοσπονδία αποφάσιζαν, είναι δεδομένες. Δεν δέχομαι, όμως, ότι δεν υπάρχουν ευθύνες και από την πλευρά των ποδοσφαιριστών. Διότι, όσο κι αν ο Ρανιέρι σε καμία στιγμή δεν έπεισε ότι μπορεί να τους οδηγήσει, όσο κι αν ο Μαρκαριάν ή ο Τσάνας δεν ήταν εύκολο, ως υπηρεσιακοί, να περάσουν το δικό τους στίγμα, οι παίκτες δεν απαλλάσσονται.
Η ποιότητα των περισσότερων από τους παίκτες μας είναι τέτοια που να μας νομιμοποιεί να έχουμε απαιτήσεις από αυτούς, ασχέτως αν η ομοσπονδία κάνει λάθη, ασχέτως αν ο εκάστοτε προπονητής δεν είναι ο καταλληλότερος.
Δεν γίνεται οι παίκτες να μένουν στο απυρόβλητο. Προσέξτε, δεν λέω να πάρουμε σβάρνα και να τους ισοπεδώσουμε. Αλλά, δεν γίνεται και να τους έχουμε στη γυάλα…
Εξάλλου, όλα αυτά που λέγονται περί παρεμβάσεων ατζέντηδων, περί σχέσεων είτε της ομοσπονδίας είτε του εκάστοτε προπονητή με εκπροσώπους παικτών, είναι πράγματα που υπήρχαν και πριν τον Ρανιέρι. Πάντα γινόταν αυτά στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα κι όποιος λέει το αντίθετο, μάλλον, δεν γνωρίζει λεπτομέρειες της προηγούμενης περιόδου.
Όμως, η παρουσία προπονητών με πυγμή, όπως ήταν ο Σάντος και ο Ρεχάγκελ, λειτουργούσε καταλυτικά προκειμένου αυτά τα πράγματα να μην αποπροσανατολίζουν την ομάδα, να μην επηρεάζουν τους παίκτες, να μην τραβάνε την προσοχή τους από τον στόχο.
Διότι το ζητούμενο στην εθνική μας είναι να διατηρείται σε υψηλό επίπεδο στην Ευρώπη και στον κόσμο, αφού μόνο όταν έφτασε εκεί δόθηκε η ευκαιρία στους παίκτες μας να τραβήξουν την προσοχή ατζέντηδων και σκάουτερ, ώστε να πάρουν την ευκαιρία να παίξουν σε συλλόγους εκτός Ελλάδας.
Αν δεν είμαστε παρόντες στα διεθνή ραντεβού του ποδοσφαίρου, όσοι ατζέντηδες κι αν τριγυρνάνε γύρω από την εθνική ομάδα, οι παίκτες μας θα έχουν τόσο μικρή αξία που δεν θα απασχολούν κανέναν.
Οπότε, το ζητούμενο είναι να οργανωθεί ξανά η εθνική μας όπως ήταν οργανωμένη επί Ρεχάγκελ και επί Σάντος, διότι μόνο έτσι θα αντιμετωπίσουμε όσα κακά προέκυψαν στη διάρκεια αυτής της προκριματικής φάσης για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.
