Βρείτε τις διαφορές…

Αγγλία δεκαετίας 80’ Vs Ελλάδα διαχρονικά. Τα τραγικά γεγονότα ουκ ολίγα, οι συγκρίσεις αναπόφευκτες, οι διαφορές τεράστιες…

Οι εποχές βέβαια διαφέρουν, αφού η μάστιγα του χουλιγκανισμού έχει πια πολύ περισσότερες κοινωνικές προεκτάσεις. Υπ’ αυτό το πρίσμα, θα ήταν μάλλον άδικο να συγκρίνουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Ειλικρινά δεν θα μπαίναμε καν στη διαδικασία, εάν σε επίπεδο πρόληψης υπήρχε κάτι περισσότερο από το απόλυτο τίποτα.

Μετά το μοιραίο λοιπόν, τα απαξιωτικά σχόλια για τον Ανδριανό, τους συνδέσμους, τις διοικήσεις των ομάδων, ακόμα και για τα ΜΜΕ, δίνουν και παίρνουν. Πράγματι, όλοι έχουν τις μικρές ή μεγάλες ευθύνες τους. Μόνο που η λύση σε ένα τόσο βαθύ ζήτημα, μπορεί να δοθεί αποκλειστικά από έναν: Τον ίδιο τον πρωθυπουργό!

Για να γίνει ομελέτα πρέπει να σπάσουν αυγά…

Η αντιμετώπιση ενός τόσο δύσκολου προβλήματος φυσικά, προϋποθέτει συγκρούσεις αλλά και πρόσκαιρο πολιτικό κόστος. Κάτι, που πάντα οδηγούσε την εκάστοτε κυβέρνηση σε «ξύλινες» τοποθετήσεις, κροκοδείλια δάκρυα, ή στην καλύτερη περίπτωση σε επιφανειακές - ανούσιες κινήσεις.

Ίσως γιατί τελικά έτσι βόλευε και βολεύει. Ειδικά σε αυτές τις δύσκολες εποχές βλέπετε, αν οι ταραξίες χάσουν τη δυνατότητα εκτόνωσης στα γήπεδα, πιθανότατα θα επιχειρήσουν να τη βρουν γύρω από τη βουλή και τα διάφορα υπουργεία. Κι αυτό, όπως και να το κάνουμε είναι ένα θέμα…

Μπορούμε να συζητάμε επί ώρες για τις ευθύνες της εκάστοτε πολιτείας που αρνείται να σπάσει «αυγά». Το ίδιο και τους παράγοντες που ποτέ δεν ενόχλησαν τους «στρατούς» των ομάδων τους. Θα μπορούσαμε να αμπελοφιλοσοφήσουμε για την έλλειψη παιδείας ή ακόμα και για τις ευθύνες των ΜΜΕ. Μάλλον όμως δεν θα είχε ουσία, απ’ τη στιγμή που σχεδόν κανείς πια δε δείχνει να ενοχλείται σοβαρά. Εδώ έφτασε να μην ενοχλείται η κοινή γνώμη!

Στη ζωή λέει, συνήθως παίρνεις αυτό που σου αξίζει. Κάπως έτσι λοιπόν, φτάσαμε να έχουμε και το ποδόσφαιρο που μας αξίζει. Κι αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, με βάση το νοσηρό περιβάλλον που με την ανοχή ή τις κινήσεις μας έχει δημιουργηθεί, μάλλον θα πρέπει να αισθανόμαστε και τυχεροί που δεν θρηνήσαμε περισσότερα θύματα.

Ας ελπίσουμε να ήταν ο τελευταίος. Αν και με τα μυαλά που κουβαλάμε, η ευχή μοιάζει πολύ καλή για να βγει αληθινή…

Υστερόγραφο: Όλοι σχεδόν ασχολούνται με την αναβολή, ελάχιστοι με το συμβάν. Πόσο τραγικό…