Ο Βάις, η πολύ «μικρή» Ρωσία και η κλάψα του δήθεν ηγέτη
Παικταράς ο Χάμτσικ, παικταράς και ο Βάις, το έδειξαν χθες «τσακίζοντας» τους Ρώσους με δύο εκπληκτικά γκολ. O Στοχ καθόταν και τους έβλεπε από τον πάγκο. Ενώ ο Μακ, κάτι προσπαθούσε κι αυτός να προσφέρει, αλλά παρά τη διάθεση που πάντοτε έχει, έμεινε σε ενέργειες τσαπατσούλικες και σε πολλή φασαρία για το τίποτε, μέχρι που ο προπονητής του τον «τράβηξε» στον πάγκο.
Για τον Χάμτσικ δεν το συζητάω, είναι απλησίαστος. Αλλά από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός είχε αποκτήσει τον Βάις, ρωτάω γιατί άραγε ο ΠΑΟΚ να μην πάρει τον Βάις και όχι τον Μακ και τον Στοχ. Ισως η απάντηση είναι ότι οι ατζέντηδες του Βάις δεν βρίσκονταν στον κύκλο γνωριμιών των ανθρώπων του ΠΑΟΚ...
Άλλο, όμως, είναι το θέμα. Οι Σλοβάκοι έκαναν την πρώτη νίκη τους σε Ευρωπαικό Κύπελο και ήταν μια νίκη δίκαιη και πανάξια. Γιο – γιο τους έκαναν τους Ρώσους, που μόνο στο τελευταίο 10λεπτο, όταν ήλπισαν ότι μπορούν να ισοφαρίσουν, «έβγαλαν» αντίδραση. Επί 80 λεπτά ήταν μια μικρή ομάδα. Μικρή ομάδα σε όλα. Όχι μόνο σε ποιοτικά χαρακτηριστικά, καθαρά ποδοσφαιρικά, αλλά και από άποψη χαρακτήρα και προσωπικότητας των παικτών. Και είναι να αναρωτιέται κανείς πώς είναι δυνατόν η Εθνική ομάδα μιας αχανούς και πολυπληθέστατης χώρας, που καλλιεργεί παραδοσιακά το ποδόσφαιρο, να παρουσιάζει αυτή την άθλια εικόνα σε ένα Euro.
Για τους Πορτογάλους που «κατόρθωσαν» να μην κερδίσουν τους Ισλανδούς, δεν ένιωσα καμία έκπληξη. Ανέκαθεν «κουβαλάνε» φήμη, αλλά ποτέ δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες όσων τους πιστεύουν. Το ποδόσφαιρο το ξέρουν, αλλά, σε επίπεδο Εθνικής ομάδας, δεν διαθέτουν προσωπικότητα. Δεν θα πω ότι είναι «λούζερς», όπως πολλοί τους χαρακτηρίζουν», σίγουρα, όμως, δεν μπορούν να σηκώσουν ανάστημα στα δύσκολα, με αποτέλεσμα να αποτυγχάνουν μονίμως σε όλες τις διοργανώσεις. Ακόμη και σ’ αυτές που φιλοξενούν στη χώρα τους, έχουν τον τρόπο να κάνουν δύο ήττες με την Ελλάδα, τη δεύτερη στον τελικό...
Δεν περιμένω απ’ αυτούς τίποτε περισσότερο ούτε και φέτος. Δεν περιμένω τίποτε και από τον μεγάλο και τρανό Κριστιάνο Ρονάλντο. Οι πραγματικοί ηγέτες «καθαρίζουν» τα ματς, ακόμη και μόνοι τους αν χρειαστεί και δεν περιορίζονται στο να «μυξοκλαίνε» στον διαιτητή ζητώντας φάουλ και πέναλτι σε κάθε φάση. Είναι πολύ λανθασμένη η νοοτροπία των Πορτογάλων και, απ’ ό,τι φαίνεται, ο Σάντος δεν πρόλαβε να την αλλάξει.
ΥΓ. Επειδή συγκρίναμε το ευρωπαικό ποδόσφαιρο με το αμερικάνικο και είπαμε ότι το ευρωπαικό είναι σαφώς πιο ποιοτικό, σημειώστε ότι η Χιλή είναι χάρμα ιδέσθαι. Δεν ξέρω αν και πώς μπορεί να σταθεί απέναντι σε μια Γαλλία, σε μια Ισπανία, σε μια Γερμανία, σε μια Ιταλία, αλλά στο Κόπα Αμέρικα είναι εξαιρετική. Με τη Βραζιλία να έχει αποκλειστεί και μόνο την Αργεντινή να αποτελεί ισχυρό ανταγωνιστή, καθόλου δεν αποκλείω να σηκώσει την κούπα για δεύτερη φορά στη σειρά.
