Τζέραρντ: «Ήθελα να αυτοκτονήσω»
Πάνω από 700 παιχνίδια, 17 χρόνια (τα 12 ως αρχηγός) παρουσίας στην πρώτη ομαδα της Λίβερπουλ, μία καριέρα. Ο Στίβεν Τζέραρντ κατέκτησε όλους τους τίτλους που θα μπορούσε να διεκδικήσει εκτός αυτού του πρωταθλητή στην Premier League.
Αυτόν τον άγγιξε το 2014, όμως στο κομβικό ματς με την Τσέλσι στο «Ανφιλντ» όπου ακόμα και η ισοπαλία την κρατούσε στην κορυφή,όμως η μοίρα του έπαιξε το πιο άσχημο παιχνίδι της ζωής του. Ο αρχηγός των «κόκκινων» γλίστρησε λίγα δευτερόλεπτα πριν το τέλος του πρώτου ημιχρόνου και επέτρεψε στον Ντεμπά Μπα να σκοράρει, ανοίγοντας το δρόμο για τη νίκη της Τσέλσι (2-0) και το γκρέμισμα των ονείρων για την ομάδα του Μέρσεϊσαϊντ.
Όπως ήταν φυσικό, ο Τζέραρντ δε θα μπορούσε να μην συμπεριλάβει τις στιγμές εκείνες στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «Steven Gerrard, My Story».
Η «Daily Mail» εξασφάλισε και δημοσίευσε απόσπασμα στο οποίο ο αρχηγός της Λίβερπουλ συγκλονίζει.
«Έκατσα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου και ένιωσα τα δάκρυα να κυλούν στο πρόσωπό μου. Δεν είχα κλάψει για πολλά χρόνια αλλά στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι δεν μπορούσα να σταματήσω. Δεν μπορώ καν να σας πω αν οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από κίνηση ή άδειοι την ώρα που ήμουν μέσα στο αμάξι. Ήταν κάτι που με σκότωνε», αναφέρει αρχικά ο Τζέραρντ και συνεχίζει:
«Αισθανόμουν μουδιασμένος, σαν να είχα χάσει κάποιο μέλος της οικογένειάς μου. Ένιωθα σαν να χανόταν από μέσα μου ένα τέταρτο αιώνα που είχα περάσει σε αυτό το σύλλογο. Δεν είχαν καν προσπαθήσω να σταματήσω τα δάκρυα καθώς τα γεγονότα του αγώνα έπαιζαν ξανά και ξανά στο κεφάλι μου.
27 Απριλίου 2014: μία ακόμα νίκη και ήμασταν σχεδόν σίγουροι πρωταθλητές για πρώτη φορά από τον Μάιο του 1990. Όμως στο τελευταίο λεπτό του πρώτου μέρους απέναντι σε μία κλεισμένη Τσέλσι, που είχε παραταχθεί από τον Μουρίνιο για να κόψει την πορεία μας προς τη δόξα, συνέβη.
Μία απλή πάσα ήρθε προς το μέρος μου στη μεσαία γραμμή. Ήταν η στιγμή μηδέν.. Πήγα να βρω τη μπάλα αλλά γλίστρησε κάτω από το πόδι μου και εγώ έπεσα στο έδαφος. Η Τσέλσι έβγαινε ξαφνικά στην κόντρα και εγώ σηκωνόμουν γρήγορα και έτρεχα με όλη μου την καρδιά.
Κυνηγούσα τον Ντεμπά Μπα, λες και η ζωή μου εξαρτιόταν από αυτό. Ήξερα το αποτέλεσμα σε περίπτωση που δεν τον προλάβαινα. Ήταν όμως ανώφελο. Δεν μπορούσα να τον σταματήσω. Ο Ντεμπά Μπα σκόραρε και είχαν τελειώσει όλα.
Χάσαμε 2-0 και η Μάντσεστερ Σίτι πήρε έπειτα τον τίτλο. Ήθελα για τόσα πολλά χρόνια να πάρω αυτόν τον τίτλο με τη Λίβερπουλ και τώρα αυτός απομακρυνόταν. Είχα δώσει τα πάντα στη Λίβερπουλ: στις προπονήσεις, σε σχεδόν 700 παιχνίδια, δεν μπορούσα να προσφέρω περισσότερα. Αντί όμως να διώξω τη μπάλα μακριά ή να κάνω το τάκλιν ή να τη γυρίσω πίσω, εγώ έπεσα.
Η "Kop" και όλο το "Anfield" τραγουδούσαν φυσικά το "You'll Never Walk Alone" αλλά εγώ ένιωθα απομονωμένος, πολύ μόνος. Ο ύμνος της Λίβερπουλ σου υπενθυμίζει να κρατάς ψηλά το κεφάλι όταν περνάς μέσα από την καταιγίδα.
Σου υπενθυμίζει να μην φοβάσαι το σκοτάδι. Σου υπενθυμίζει να περπατάς μέσα από τον αέρα και τη βροχή μέχρι να πεταχτούν και να καούν τα όνειρά σου και να περπατάς με ελπίδα στην καρδιά. Δεν αισθανόμουν όμως ότι μου είχε μείνει άλλη ελπίδα. Αντίθετα έψαχνα να βρω έναν τρόπο για να κρατηθώ στη ζωή και να μην αυτοκτονήσω».
