Τζέιμι Βάρντι-Ζωή βγαλμένη από σενάριο

Τον γνώριζαν λίγοι, συστήθηκε στους πολλούς, τον συζητούν όλοι. Η ποδοσφαιρική ζωή του Τζέιμι Βάρντι, ξεπερνά σε σενάριο της τριλογίας του… Goal. Ο 28χρονος επιθετικός της Λέστερ παίζει μπάλα και γράφει ιστορία.

Ο Βάρντι έστω και από την άσπρη βούλα, στο πέναλτι που σκόραρε κόντρα στη Γουότφορντ, στη νίκη των Foxies με 2-1, ξεπέρασε και τον Ντάνιελ Στάριτζ που σκόραρε 8 σερί φορές. Έχει το λεγόμενο 9 In a row και πλέον απειλεί να ισοφαρίσει στο Σ. Τζέιμς Παρκ της Νιούκαστλ την επίδοση του Ρουντ Φαν Νίστελρόι που έχει πετύχει 10 με τη φανέλα της Γιουνάιτεντ. Βέβαια όπως σωστά αναφέρει σε δημοσίευμά της πριν από λίγες ώρες μόλις η Mirror ουσιαστικά ο Βάρντι τον έχει ξεπεράσει τον Ολλανδό, διότι έχει 9 σερί γκολ στην ίδια σεζόν, ενώ ο Φαν Νίστελρόι το πέτυχε ανάμεσα στις σεζόν 2002-03 και 2003-04.

Περιμένατε το 2015 να διαβάσετε ένα ποδοσφαιρικό «παραμύθι», με δυνατά ωραία συναισθήματα μέσα στον σκληρό και ψυχρό επαγγελματισμό; Ο Τζέιμι Βάρντι έχει περάσει πολλά. Και μέσα από αυτά που πέρασε είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα σ’ όλους αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Να παίρνουν δύναμη, να μην τα παρατάνε, να πιστεύουν, να πεισμώνουν. Θυμίζει την ιστορία του Ρίκι Λάμπερτ. Που γνώρισε την απόρριψη, που βρέθηκε χαμηλά, που δεν σταμάτησε να μάχεται. Που έφτασε κι εκείνος να βιδώνει καπάκια σε εργοστάσιο… παντζαριών για να βγάζει τα προς το ζειν, για να κάνει αυτό που γούσταρε έστω και σε χαμηλό επίπεδο. Κι όπως και ο Λάμπερτ έφτασε να παίξει στη Λίβερπουλ που τον απέρριψε στα 17 του και την Εθνική Αγγλίας, έτσι και ο Βάρντι ζει το όνειρό του. Και μαζί του το ζούμε όλοι μας.

Η… σφαλιάρα της λατρείας του

Όπως όλα τα παιδιά στην Αγγλία, έτσι και ο Τζέιμι Ρίτσαρντ Βάρντι, μεγάλωσε με όνειρα στο ποδόσφαιρο. Και άρχισε η ιστορία του όπως ήθελε. Γεννημένος στο Σέφιλντ, ταγμένος στην αγαπημένη του Γουένσντεϊ, μέχρι τα 16 του φορούσε τη φανέλα της στις ακαδημίες. Εύλογα στόχος του ήταν να παίξει μελλοντικά στην πρώτη της ομάδα. Ο ήρωας του παραμυθιού όμως, δέχθηκε την πρώτη σφαλιάρα. Ηχηρή. Κι όταν έρχεται από την ομάδα που αγαπάς, πονάει ακόμη πιο πολύ. Τον απέρριψαν γιατί ήταν κοντός και δεν προβλέπονταν να ψηλώσει… Θυμάται για εκείνη την ημέρα που έμαθε τα μαντάτα: «Ήταν η χειρότερη μέρα στην ζωή μου. Την ημέρα που η ομάδα της καρδιάς μου, η ομάδα που υποστήριζα από μικρό παιδί, η Σέφιλντ Γουένσντεϊ με έδιωξε από τις ακαδημίες της, όταν ήμουν 16 ετών, επειδή ήμουν πολύ μικρόσωμος και δεν προβλεπόταν να πάρω άλλο ύψος, έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Πίστευα ότι τελείωσε η ζωή μου. Ότι ο κόσμος του ποδοσφαίρου δεν είναι για μένα». Και όπως εξηγεί παρακάτω, μάλλον στη Γουένσντεϊ πρέπει να… χτυπιούνται που δεν περίμεναν ένα καλοκαίρι να δουν τον Βάρντι να… ψηλώνει: «Εκείνο το καλοκαίρι -ανεξήγητα- πήρα 20 πόντους. Αυτό έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα, αφού έπρεπε να συνηθίσω το νέο μου κορμί. Έμεινα εκτός ποδοσφαίρου για 8 μήνες, αλλά ευτυχώς ένας κολλητός μου, με ενημέρωσε πως υπάρχει μία θέση κάπου στην Στόκσμπριτζ».

Φίλος, υπερασπιστής, μαχητής

Σεναριογράφε, δεν έχεις πολύ δουλειά στην ταινία-αυτοβιογραφία του Βάρντι. Ο ίδιος τα εξιστορεί τόσο απλά και γλαφυρά που το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τα εμπλουτίσεις ή καλύτερα να μιλήσεις απλά μαζί του για πιο πολλές λεπτομέρειες. Ο 28χρονος σήμερα επιθετικός της Λέστερ, είχε και μπλεξίματα. Για να υπερασπιστεί έναν φίλο του όμως. Διαβάστε πως εξηγεί ο ίδιος πως η αστυνομία τον είχε… ζιπαρισμένο επειδή πλάκωσε δύο εξυπνάκηδες που πείραζαν έναν φίλο του: «Ήμουν έξω με έναν φίλο που είχε πρόβλημα ακοής και φορούσε ακουστικό και δύο τύποι θεώρησαν αστείο να αρχίσουν να τον κοροϊδεύουν, να τον προσβάλλουν και να τον χτυπούν. Δεν είμαι περήφανος από αυτό που έκανα, αλλά τον υπερασπίστηκα, όπως θα υπερασπιζόμουν κάθε φίλο μου. Αυτό με έμπλεξε. Επηρέασε την οικογένεια μου. Όλοι οι φίλοι μου ήταν έξω και διασκέδαζαν κι εγώ έπρεπε να μένω κλειδωμένος σπίτι. Ευτυχώς είχα μεγάλη συλλογή από DVD!».

Πως μ’ αυτό το τσιπάκι μπορούσε ο Βάρντι να ζει, να είναι σωστός στον περιορισμό του, να δουλεύει στο εργοστάσιο για… τρεις κι εξήντα και να παίζει μπάλα στη Στόκσμπριτζ;

«Ακόμα κι αν το χτυπούσες με ένα σφυρί ήταν αδύνατον να το σπάσεις! Ένας μεταλλικός κρίκος, με ένα τσιπάκι τον οποίο φορούσα στον αστράγαλο νύχτα – μέρα για να μπορεί να με εντοπίζει ανά πάσα ώρα η αστυνομία. Μέχρι τις 8 το βράδυ έπρεπε υποχρεωτικά να είμαι σπίτι». Και πως προλάβαινες κι έπαιζες αγαπητέ Τζέιμι Βάρντι στους αγώνες της Στόκσμπριτζ; Εξηγεί: «Αν τα εκτός έδρας παιχνίδια ήταν πολύ μακριά, μπορούσα να παίξω μόνο μία ώρα. Αν ήμασταν τυχεροί και κερδίζαμε, γινόμουν αλλαγή, πηδούσα τον φράχτη και κατευθείαν στο αμάξι των γονιών μου, ώστε να προλάβω να είμαι σπίτι στην ώρα μου. Αυτό κράτησε για 6 μήνες». 

Εργάτης και «εργάτης»

Το όνειρο στη Γουένσντεϊ δεν είχε happy end. Ο Βάρντι δεν την έκοψε την μπάλα. Έπρεπε όμως να ζήσει. Ο Ρίκι Λάμπερτ είχε πει πως δεν ήξερε να κάνει τίποτα κι έπιασε δουλειά σ ένα εργοστάσιο βιδώνοντας καπάκια σε βάζα από παντζάρια. Ο Τζέιμι Βάρντι δούλεψε ως συγκολλητής μεταλλικών σωμάτων σε εργοστάσιο που κατασκεύαζε προσθετικά μέλη. «Η δουλειά ήταν πολύ επίπονη. Έπρεπε να κουβαλάμε πράγματα και να τα τοποθετούμε σε καυτούς φούρνους κι αυτό γινόταν εκατοντάδες φορές την ημέρα. Η πλάτη μου κάθε μέρα ήταν χάλια. Κάποια στιγμή έπρεπε να διαλέξω» έχει πει.

Η ευκαιρία της Χάλιφαξ

Στη… θρυλική Στόκσμπριτζ της 8ης στην ιεραρχία κατηγορίας, που έχουν να λένε πως τη φανέλα τους φόρεσε ο Βάρντι από το 2003 ως το 2010 (με 66 γκολ σε 107 ματς, την οδήγησε ως την Northern Premier), έπαιρνε 30 λίρες την εβδομάδα. Ήταν ανέφικτο να μην δουλέψει και κάπου αλλού, να κάνει κάτι άλλο για να ζήσει. Και για να προλαβαίνει να γυρίζει εγκαίρως σπίτι του ελέω του… ζιπαρίσματος της αστυνομίας, έτρωγε ακόμη και τζάνκ φουντ στα βενζινάδικα. Η πρώτη ευκαιρία ερχόταν από τη Ρόδεραμ με μια χαμηλή όμως πρόταση ύψους 2000 λιρών για τον ελπιδοφόρο Βάρντι και απορρίφθηκε. Η Χάλιφαξ όμως έδωσε 16000 και τον απέκτησε. Την πήρε από το χεράκι πηγαίνοντάς τη με 29 γκολ στη χρονιά (2010-11) στην National League, 5η κατηγορία. Ένα άλμα ακόμα, ένα σκαλοπάτι που ανεβαίνει. Όχι τόσο στις κατηγορίες, όσο όμως στην καθιέρωσή του, κυρίως στις μικρότερες κατηγορίες που γίνεται γνωστός. Η Φλίτγουντ Τάουν τον ανεβάζει και στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο. Ή για την ακρίβεια τον βάζει σ’ αυτό. Δίνει 160.000 λίρες και τον κάνει δικό της, παρ’ ότι στα διοικητικά στελέχη της υπήρξαν και αντιδράσεις για την επιλογή! Εννοείται πως δεν το μετάνιωσαν όσοι πίστεψαν σ’ αυτόν. Ούτε στιγμή. Όπως εννοείται ότι έκαναν την… κωλοτούμπα τους όσοι ήταν αντίθετοι στην απόκτηση του 24χρονου τότε Βάρντι. Γιατί; Στην περίπτωσή του οι αριθμοί λένε την αλήθεια: 31 γκολ σε 36 παιχνίδια.

Έσπασε το ταμείο

Η 17η Μαΐου 2012, είναι σίγουρα μια ημερομηνία αξέχαστη για τον Βάρντι. Η Λέστερ «σπάει το ταμείο» της Φλίτγουντ δημιουργώντας ρεκόρ μεταγραφής ποδοσφαιριστή από μη επαγγελματική ομάδα, ξοδεύοντας 1 εκ. λίρες για να τον κάνει δικό της! Και ο Τζέιμι Βάρντι από την απόρριψη της Σέφιλντ Γουένσντεϊ, το τζανκ φουντ των βενζινάδικων, το χαρτζιλίκι των 30 λιρών δουλεύοντας στο εργοστάσιο, με το τσιπάκι στον αστράγαλο από την αστυνομία, κάνει το άλμα για την Championship. Μπορεί η πρώτη χρονιά να ήταν δύσκολη για εκείνον σκοράροντας μόλις 4 φορές, όμως ήταν μια χρονιά προσαρμογής. Και το απέδειξε την επόμενη (2013-14) όταν με 16 γκολ συνέβαλε στην άνοδο των «Αλεπούδων» στην Premier League. Το όνομα Βάρντι έγινε γνωστό στο ευρύ κοινό πέρσι τον Σεπτέμβριο. Στο εκκωφαντικό 5-3 της Λέστερ επί της Γιουνάιτεντ. Δημιούργησε το πρώτο, κέρδισε δύο πέναλτι και σκόραρε το τέταρτο γκολ των Foxies. Δεν ήταν όμως αναλαμπή. Ντεμπούταρε και στην Εθνική Αγγλίας αντικαθιστώντας τον Γουέιν Ρούνι στο φιλικό με την Ιρλανδία και έχει πέντε συμμετοχές ως τώρα, ενώ έρχεται και το Euro της Γαλλίας όπου θα βρίσκεται με τα «Τρία Λιοντάρια»… Οι πρωτιές του είναι πολλές. Πρώτος σκόρερ, πρώτος στα επιτυχημένα τάκλιν και τις περισσότερες τελικές. Πεισματάρης που δεν σταματάει ποτέ να προσπαθεί, να τρέχει σαν τρελός σε κάθε φάση, να πιστεύει ότι θα τα καταφέρει. Σε τέτοιο σημείο που μετά τον αγώνα της Λέστερ με την Τσέλσι, ο Μουρίνιο τον ρώτησε αν σταματάει ποτέ να τρέχει…

Παράδειγμα για όλους

Ο Ρίκι Λάμπερτ ήταν μια αντίστοιχη περίπτωση. Ο Τζέιμι Βάρντι ακόμη μια. Ένα ποδοσφαιρικό παραμύθι με δεκάδες παραδείγματα-διδάγματα. Για το ποδόσφαιρο και για τη ζωή. Για την απογοήτευση που πρέπει να αντιμετωπίσεις. Για την επιμονή σ’ αυτό που αγαπάς. Για το ότι μπορείς να πετύχεις πιστεύοντας και μοχθώντας. Για το ότι οι καλοί, όσοι αξίζουν, ποτέ δεν χάνονται. Για το ότι η ποδοσφαιρική Αγγλία είναι τέτοια που μπορεί να μας προσφέρει τόσες πολλές καταπληκτικές ιστορίες και που διαψεύδει όσους πιστεύουν πως είναι το καλύτερο πρωτάθλημα, μόνο και μόνο επειδή πέφτουν ανά εκατοντάδες τα εκατομμύρια των ευρώ. Σεναριογράφε, σκηνοθέτη, μη βιάζεστε για το… κάστινγκ. Ο Βάρντι έχει να μας δώσει κι άλλα στο ποδοσφαιρικό παραμύθι ζωής που συνεχίζει να γράφει. Και για όλους εμάς που μας έχει κερδίσει απόλυτα, που μας έχει καθηλώσει, happy end δεν υπάρχει. Είναι ολόκληρο ένα μάθημα ζωής.