«Τρεχαντήρια» και «εργαλεία» πολλά, οργανωτής κανένας...
Ας συμφωνήσουμε πρώτα για ποιον ΠΑΟΚ πρέπει να μιλάμε. Αν μιλάμε για έναν ΠΑΟΚ «μία από τα ίδια» ή ελαφρώς καλύτερο από τα τέσσερα προηγούμενα χρόνια, ή για έναν ΠΑΟΚ ανώτερο ποιοτικά, που είναι σε θέση φέτος να κάνει την «υπέρβαση», έστω σε ένα από τα τρία ταμπλό στα οποία δίνει μάχη.
Νομίζω πως είναι λογικό να μιλάμε για τον δεύτερο ΠΑΟΚ και όχι για τον πρώτο. Συνεπώς, το δείγμα γραφής του αγώνα με τη Φιορεντίνα πρέπει να το εξετάσουμε με αυτό το δεδομένο. Και να πούμε ότι, στον συγκεκριμένο αγώνα, ο ΠΑΟΚ έδειξε ότι απέχει ακόμη από το να γίνει μια ομάδα πολύ πιο ικανή από αυτήν που κουράστηκε να βλέπει ο κόσμος της.
Ο Ιβιτς τα πήγε μια χαρά από τον πάγκο. Διαχειρίστηκε πετυχημένα τον αιφνιδιασμό από το 3-5-2 των «βιόλα», προστάτευσε την ομάδα με την αλλαγή του συστήματος στο δεύτερο ημίχρονο και, παράλληλα, ρίσκαρε έξυπνα για να «κλέψει» τη νίκη. Δεν αρκεί, όμως, το καλό κοουτσάρισμα. Χρειάζεται και να μπορούν να ανταποκριθούν οι παίκτες. Ε, λοιπόν, οι παίκτες δεν ανταποκρίθηκαν. Και δεν ανταποκρίθηκαν γιατί η ποιότητά τους δεν αρκεί για να νικήσουν μια Φιορεντίνα, έστω και μέσα στην Τούμπα.
Αυτό έδειξαν τα πολλά λάθη στις αρχές των δύο ημιχρόνων, οι εσφαλμένες πάσες στις επιθετικές προσπάθειες και η αδυναμία στην ανάπτυξη, που φυσικό επακόλουθο είχε την έλλειψη ευκαιριών.
Αυτά ακριβώς είναι τα αγωνιστικά προβλήματα των τελευταίων χρόνων, που προσπαθεί φέτος να ξεπεράσει ο ΠΑΟΚ. Με τις περισσότερες ομάδες στο Πρωτάθλημα και το Κύπελλο φυσιολογικό είναι να τα καταφέρνει, όταν, όμως, ο αντίπαλος είναι ισοδύναμος ή και ελαφρώς ανώτερος, τότε θα υπάρχει πάλι ζήτημα. Αυτό έδειξε το ματς με τη Φιορεντίνα, σε αντίθεση με όσα είδαμε στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα με τον Αγιαξ, όταν ο ΠΑΟΚ βρήκε τρόπους να επιτεθεί σωστά και να δημιουργήσει κλασικές ευκαιρίες.
Για να μην το παιδέψουμε πολύ, πιστεύω ότι το μυστικό βρίσκεται στην απόδοση και τη λειτουργία των χαφ. Η άμυνα φαίνεται «δεμένη» και θα πάει περίφημα αν αποφύγει ορισμένα αβίαστα λάθη.
Ο Μάτος και ο Λέοβατς έχουν σημαντική συνεισφορά στον επιθετικό τομέα. Δεν μπορεί, όμως, η ομάδα να «κρέμεται» από τις προσωπικές ενέργειες του Ροντρίγκες και του Κάμπος. Ούτε πρέπει να κάνει δέηση στον Θεό για να πάει η μπάλα στον Αθανασιάδη.
Την κύρια ευθύνη για την αξιοποίηση των επιθετικών την έχουν οι χαφ. Ναι, πρέπει να συμβάλουν οι πλάγιοι μπακ, αλλά οι μέσοι είναι εκείνοι που αξιοποιούν τους πλάγιους επιθετικούς και τον φορ, όπως οι πλάγιοι επιθετικοί άλλοτε βοηθούνται από τον φορ και άλλοτε βοηθούν τον φορ να σκοράρει.
Είναι, πιστεύω, βαθιά νυχτωμένοι όσοι μαλώνουν με τα ρούχα τους και «τρώγονται» με τον Αθανασιάδη, τον Κάμπος και τον Ροντρίγκες. Κανείς από τους τρεις δεν είναι παίκτης παγκόσμιας κλάσης. Αν ήταν, δεν θα έπαιζαν στον ΠΑΟΚ. Αλλά και την καλύτερη επιθετική τριάδα να αποκτήσει ο ΠΑΟΚ, άχρηστη θα βγει αν δεν ρολάρει όλη η ομάδα και αν όλοι οι υπόλοιποι παίκτες δεν έχουν την ικανότητα να συνεργαστούν με τους επιθετικούς, βοηθώντας τους να σκοράρουν. Αν αρκούσε να διαθέτεις τρεις παικταράδες επιθετικούς, δεν θα φρόντιζε η Μπαρτσελόνα να πλαισιώσει με όσο το δυνατόν πιο άξιους συμπαίκτες τον Μέσι, τον Νειμάρ και τον Σοάρες...
Επομένως, ένα καίριο θέμα για τον ΠΑΟΚ είναι ποιοι χαφ μπορούν να ανταποκριθούν στον αγωνιστικό τομέα που λέγεται δημιουργία, οργάνωση παιχνιδιού, επιθετική ανάπτυξη.
Ο Κάνιας είναι καθαρά ανασταλτικός. Ο Τσίμιροτ προσπαθεί αλλά δεν μπορεί. Ο Πέλκας αδικεί τον εαυτό του, γιατί επιμένει να αφήνει αναξιοποίητα τα προσόντα του.
Ο Σάκχοφ έδειξε μέχρι στιγμής ότι το μόνο που κάνει καλά είναι να τρέχει. Ο Χαρίσης επίσης προσπαθεί, ωστόσο δεν έχει τα προσόντα του οργανωτή. Ποιος μένει; Ο Μπίσεσβαρ. Αν μπορέσει να παίξει τον ρόλο του «δεκαριού», ο ΠΑΟΚ θα κερδίσει πολλά. Αν όχι, το πρόβλημα θα μείνει άλυτο. Για μένα, η απόδοση του Μπίσεσβαρ θα είναι ο καταλύτης στη γενική εικόνα που θα παρουσιάσει ο ΠΑΟΚ της φετινής αγωνιστικής περιόδου. Εκτός αν αποφασίσει να συνέλθει ο Πέλκας, οπότε θα υπάρχουν δύο παίκτες από τους οποίους θα περιμένει η ομάδα να αποκτήσει αυτό το πολύ σημαντικό «κάτι» που λείπει στον άξονα...
Προσωπικά, κουράστηκα τόσα χρόνια να βλέπω στον ΠΑΟΚ παίκτες – «εργαλεία», παίκτες που διαθέτουν κυρίως αμυντικά προσόντα. Πέρασαν άπειροι χαφ από την ομάδα τα τελευταία χρόνια και σχεδόν όλοι είχαν περίπου τα ίδια χαρακτηριστικά. «Τρεχαντήρια» πολλά, ο μπαλαδόρος, όμως, με τη φαντασία, την ταχύτητα, τη δεξιοτεχνία και την έξυπνη πάσα δεν εμφανίστηκε ποτέ. Ούτε καν ο Νάτχο ήταν αυτός ο παίκτης, ούτε ο Νομπόα.
