Τραγικά λάθη και μεγάλες ευθύνες
Δεν είμαστε από εκείνους που συνηθίζουν να κλείνουν τα μάτια τους μπροστά σε εξόφθαλμες αμαρτίες. Ούτε βέβαια υποστηρικτές της ακολουθούμενης δημοσιογραφικής τακτικής που συγκαλύπτει ανεπάρκειες και ανικανότητες, προσφέροντας φθηνά άλλοθι και ευκαιρίες απενοχοποίησης σε όσους συστηματικά κρύβουν τα λάθη τους κάτω από το χαλάκι.
Χρόνια ολόκληρα κουβαλάμε στην πλάτη μας το βάρος μιας συνειδητής και χωρίς σκοπιμότητες ενημέρωσης, αναλαμβάνοντας και την ευθύνη, αλλά και το ρίσκο για τις όποιες παρασκηνιακές και παρεπόμενες αντιδράσεις των εκάστοτε θιγομένων σε βάρος μας. Είτε αυτοί είναι εκφραστές μιας επίσημης άποψης (ΠΑΕ), είτε οι απαραίτητοι αυλικοί. Συγκεκριμένα και σε ότι έχει σχέση με τον ΠΑΟΚ, χρόνια ολόκληρα, επίμονα, σχεδόν κουραστικά και γραφικά, στεκόμαστε απέναντι στα κορυφαίας σημασίας θέματα του συλλόγου, πάντοτε με κριτική και καλόπιστη διάθεση.
Προειδοποιούμε για τους επερχόμενους κινδύνους και όταν αυτοί έρχονται εμείς είμαστε εκείνοι που μπαίνουμε μπροστά για την ανάσχεση τους. Είναι αλήθεια ότι πολύ λίγες φορές – σχεδόν σπάνιες – εισακουστήκαμε. Και αυτό γινόταν αναγκαστικά και μόνο όταν τα πράγματα έφταναν στο «αμήν» και οι εκάστοτε διοικούντες, φοβούμενοι τις αντιδράσεις του κόσμου και την πίεση, προσγειώνονταν στην σκληρή πραγματικότητα. Επανάληψη αυτής της αναγκαστικής «αφύπνισης» των διοικούντων στην ΠΑΕ έχουμε και σήμερα. Μετά από τους αλλεπάλληλους αποκεφαλισμούς, εκεί στη Μικράς Ασίας, αποφάσισαν να αντιδράσουν! Και το έκαναν με μια ανακοίνωση που μοιάζει περισσότερο με ένα μελαγχολικό επικήδειο και όχι με μια οργισμένη αντίδραση, όπως θα ήθελαν και θα επεδίωκαν οι εμπνευστές της. Το κακό δυστυχώς χτύπησε για τρίτη φορά!!!
Και όταν η ομάδα βρέθηκε «με το καλημέρα» απρόβλεπτα μακριά από τον στόχο της, οι μακαρίως και επί μονίμου βάσεως κοιμώμενοι πανικοβλήθηκαν. Ύψωσαν τη φωνή τους, την οποία όμως την είχαν χάσει τρεις φορές μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, όσο δηλαδή διήρκησε η επιχείρηση της παράγκας να βγάλει τον ΠΑΟΚ νοκ άουτ. Τρεις φορές, τρία χτυπήματα, τεράστιες οι απώλειες. Τώρα οι φωνές, οι ανακοινώσεις και τα δάκρυα δεν πρόκειται να έχουν κανένα αποτέλεσμα. Ο ΠΑΟΚ σήμερα έχει ένα «ντεσαβαντάζ» στο οποίο έχει συμμετοχή κι ευθύνη, η πολύ κακή αγωνιστική συμπεριφορά της ομάδας. Τα λάθη στο κοουτσάρισμα και στη διαχείριση του ρόστερ, οδηγούν σε απώλειες οι οποίες ολοκληρώνονται από διαιτητικά σφυρίγματα και από στημένα σημαιάκια.
Δυστυχώς η ΠΑΕ του ΠΑΟΚ ούτε ένα δευτερόλεπτο δεν υποψιάστηκε, πολύ περισσότερο και δεν νοιάστηκε, για το τι μαγειρευόταν τόσο καιρό μέσα στην ΚΕΔ του Θόδωρου Θεοδωρίδη, του Κύρου και της παράγκας. Καθυστερημένα πληροφορήθηκε - και αν το πληροφορήθηκε - το ριφιφί που έγινε την τελευταία στιγμή με επέμβαση Κύρου και Γκρούτση για την αλλαγή του επόπτη. Είναι κρίμα αυτά τα απίστευτα πράγματα να συμβαίνουν για μια ακόμη χρονιά και να βραχυκυκλώνουν την τεράστια προσπάθεια που καταβάλλει ο μεγαλομέτοχος για να ανεβάσει την ομάδα ψηλά, αλλά και για να εξυγιάνει το χώρο. Αλήθεια πως θα νιώθει ο Ιβάν Σαββίδης διαπιστώνοντας ότι η ομάδα του οδηγήθηκε στα τάρταρα πριν ακόμη ξεκινήσει το πρωτάθλημα; Τι έχουν να του πουν για αυτό οι συνεργάτες του και οι έμπιστοι εκπρόσωποι του; Ο επαναστάτης Παναθηναϊκός απολαμβάνει απλόχερα την διαιτητική εύνοια. Η ΑΕΚ τουλάχιστον δεν ενοχλείται. Όσο για τον Ολυμπιακό; Αυτός την έχει μόνιμα στο τσεπάκι του. Ενώ ο ΠΑΟΚ κάθε αγωνιστική κι ένα χτύπημα.
Η ακατάσχετη αιμορραγία συνεχίζεται. Ποιος φταίει; Ας μοιράσουν τις ευθύνες τους η διοίκηση, ο κόουτς και οι παίκτες. Το πως θα αντιδράσουν; Αυτή τη φορά το πρόβλημα είναι στην κυριολεξία δικό τους.
ΥΓ: Ο Κύρος Βασσάρας μυστηριωδώς ανακοίνωσε την αποχώρηση του! Προφανώς «χρησιμοποιήθηκε» από τον Θόδωρο Θεοδωρίδη και την παράγκα για να περάσει όλα όσα ήθελε ο Ολυμπιακός, με πρώτο και κυριότερο το να διασωθούν οι φονιάδες του συστήματος… και του Φαταούλ. Υπάρχει όμως και μια άλλη φημολογία, ένα σενάριο, που αναφέρει ότι ο αδέκαστος Κύρος του παρελθόντος είναι θύμα «εκβιασμών» και παραμένει αιχμάλωτος σε κάποιους που «τον έχουν στο χέρι». Κάτι που δεν θέλουμε εμείς τουλάχιστον να το πιστεύουμε γιατί τον γνωρίζουμε από παιδί.
