Τώρα ξέρει ο Τούντορ τι αξίζει κάθε παίκτης...
Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο αξιόπιστο τεστ για ορισμένους παίκτες του ΠΑΟΚ από το ματς με την Ντόρτμουντ. Ο Μαλεζάς και ο Σκόνδρας απέδειξαν στον Τούντορ ότι είναι εξαιρετικοί αμυντικοί.
Ο Μυστακίδης απέδειξε ότι είναι ένας εργάτης χρήσιμος για πολλές δουλειές. Και ο Τσίμιροτ ότι δικαιούται 100% μία από τις πέντε θέσεις στα χαφ. Από τη στιγμή που τα κατάφεραν στη Γερμανία, δεν μπορεί να έχει αμφιβολίες ο προπονητής τους για τις δυνατότητές τους στο ελληνικό Πρωτάθλημα. Αν έχει, θα μοιάζει με ανέκδοτο.
Εχω την εντύπωση ότι ο Τούντορ ακόμη μαθαίνει τις είδους παίκτες διαθέτει στο ρόστερ του. Εξ ου και η έκπληξή του για την καλή απόδοση του Τσίμιροτ. Ο τελευταίος που θα έπρεπε να εκπλαγεί από την απόδοση ενός παίκτη είναι ο προπονητής, ο οποίος τον βλέπει κάθε μέρα στις προπονήσεις και ξέρει ποια είναι η αξία του.
Ο Κροάτης τώρα τελευταία ανακάλυψε πόσο σοβαρός και σταθερός είναι ο Μαλεζάς, τον οποίο υποχρεώθηκε να χρησιμοποιήσει μόνο όταν βρέθηκε σε μεγάλη ανάγκη. Τώρα τελευταία επίσης πήρε χαμπάρι πόσο ικανός και χρήσιμος είναι ο Σκόνδρας, τον οποίο είχε “εξαφανίσει”. Και οι δύο είχαν φτάσει να παίζουν στην Εθνική ομάδα. Με τον Τούντορ λίγο έλειψε να ξεχάσουν το ποδόσφαιρο. Γιατί; Για να παίζει μονίμως ο Κόστα. Και, μαζί με τον Βιτόρ, να είναι το πιο κοντό δίδυμο κεντρικών αμυντικών σε όλη την Ευρώπη...
Ξέρετε, κάθομαι και σκέφτομαι το εξής. Από εδώ το πήγαινε, από εκεί το έφερνε ο Τούντορ, λίγο έλειψε να “εκτελέσει” τρεις Ελληνες διεθνείς της ομάδας. Τον Μαλεζά, τον Σκόνδρα και τον Αθανασιάδη. Γιατί; Επίτηδες το έκανε; Δεν το πιστεύω. Επομένως, δεν αξιολόγησε σωστά τους παίκτες του. Δεν μπορούσε να καταλάβει ότι αυτοί στους οποίους επέμενε δεν είναι καλύτεροι από αυτούς που δεν υπολόγιζε. Τώρα ξέρει πολύ καλά τι μπορεί να προσφέρει ο καθένας. Είναι, λοιπόν, καιρός να αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το έμψυχο δυναμικό.
Για τον Μπερμπάτοφ το προχθεσινό παιχνίδι δεν ήταν διαφήμιση, ήταν δυσφήμιση. Είτε γιατί δεν ήταν ακόμη έτοιμος, είτε γιατί ο τρόπος με τον οποίο στήθηκε η ομάδα τον έβγαλε ουσιαστικά εκτός παιχνιδιού, είτε γιατί συνέβησαν και τα δύο, ο Βούλγαρος ήταν σα να μην υπήρχε στο ματς. Περιορίστηκε σε ρόλο θεατή. Πιστεύω ότι έπρεπε να το προβλέψει αυτό ο Τούντορ και να τον προστατεύσει. Θα ήταν προτιμότερος, για παράδειγμα, ο Ροντρίγκες να τρέχει κι αυτός σαν διάβολος, όπως ο Μακ και να μαρκάρει, ή οποιοσδήποτε άλλος παίκτης που θα μπορούσε να κάνει οποιαδήποτε δουλειά στον αγωνιστικό χώρο πέρα από το να παρακολουθεί το παιχνίδι περπατώντας.
Αν ο Κροάτης δεν χρησιμοποίησε Ροντρίγκες (από την αρχή), Αθανασιάδη και Πέλκα, για να τους... ξεκουράσει ενόψει του... πολύ σημαντικού αγώνα με τον Λεβαδειακό, νομίζω ότι και τον εαυτό του αδίκησε και τους παίκτες. Δεν επιτρέπεται να δίνει ένας ΠΑΟΚ μεγαλύτερη βαρύτητα σε ένα παιχνίδι με τη Λιβαδειά παρά σε ένα παιχνίδι με την Ντόρτμουντ. Γιατί, άλλωστε, αγωνίζεται όλη τη χρονιά; Για να βγει στην Ευρώπη. Και τι να κάνει στην Ευρώπη; Να τη σνομπάρει, όπως είχε κάνει ο Τούντορ με τις δηλώσεις του, πριν καν ο ΠΑΟΚ αποκλειστεί; Οχι βέβαια. Εδώ υπάρχει ένας παραλογισμός.
Αν ο ΠΑΟΚ “χτυπούσε” κάθε χρόνο Πρωτάθλημα, θα ήταν μια λογική σκέψη να τεθεί σε δεύτερη μοίρα η Ευρώπη (Το Γιουρόπα Λιγκ φυσικά και όχι το Τσάμπιονς Λιγκ). Από τη στιγμή, όμως, που όλη τη χρονιά πασχίζει για να παίξει στο Γιουρόπα Λιγκ, δεν είναι ανοησία να το σνομπάρει; Η συμμετοχή σε όμιλο αποδεικνύεται σχετικά εύκολη υπόθεση. Δεν θα ήταν ωραίο κάποια στιγμή να προχωρήσει ο ΠΑΟΚ στους 32, στους 16 και ακόμη πιο πέρα; Οταν αξιωθεί η ομάδα να περάσει σε όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ από τα προκριματικά, τότε αλλάζει αυτή η κουβέντα. Μέχρι τότε, όμως, δεν βγάζει νόημα το να μην ενδιαφέρεται όσο θα έπρεπε για μια διοργάνωση στην οποία επί ένα χρόνο πάλευε για να συμμετάσχει...
