Tώρα θεωρούμε πάλι θαύμα μια πρόκριση σε Euro ή Mundial
Δύο θαύματα συνέβησαν από τότε που καθιερώθηκε το Ευρωπαικό Κύπελλο. Η κατάκτηση του τροπαίου από τη Δανία το 1992 και η κατάκτηση του τροπαίου από την Ελλάδα το 2004.
Για τους νεώτερους η αναφορά: Οι Δανοί ποδοσφαιριστές απολάμβαναν τις διακοπές τους στις αρχές του Ιουνίου, όταν ξαφνικά αποκλείστηκε η Γιουγκοσλαβία, λόγω του πολέμου που διεξαγόταν τότε. Κλήθηκε να συμμετάσχει στη θέση της η Εθνική Δανίας, ως «επιλαχούσα» και συνέβη το απίστευτο. Πέρασε δεύτερη από τον όμιλό της στον (πρώτη η διοργανώτρια Σουηδία) αφού έφερε 0-0 με την Αγγλία, έχασε 1-0 από τη Σουηδία και νίκησε 2-1 τη Γαλλία) για να νικήσει στους ημιτελικούς την Ολλανδία (2-2, 5-4 στα πέναλτι) και στον τελικό τη Γερμανία (που είχε αποκλείσει τη Σουηδία) με 2-0!
Επειδή, όμως, η Δανία είναι Δανία και όχι Ελλάδα, η επικράτηση της Ελλάδας το 2004 είναι σαφώς μεγαλύτερο θαύμα, δεδομένου άλλωστε ότι χρειάστηκε να δώσει έναν αγώνα περισσότερο για να σηκώσει την κούπα, καθώς η διοργάνωση του 1992 έγινε με οκτώ μόνο ομάδες και δύο ομίλους, ενώ του 2004 με 16 ομάδες και τέσσερις ομίλους. Θυμίζω: 2-1 την Πορτογαλία, 1-1 με την Ισπανία, ήττα 2-1 από τη Ρωσία στον όμιλο και μετά νίκες με 1-0 επί της Γαλλίας, της Τσεχίας και της Πορτογαλίας, στον τελικό.
Η διαφορά ανάμεσα στα δύο θαύματα είναι η εξής: Οι Δανοί πήγαν και έπαιξαν με… τρέλα και κορδέλα. Δεν είχαν να χάσουν τίποτε, δεν είχαν κανένα άγχος και σήκωσαν την κούπα διασκεδάζοντας. Οι Ελληνες στηρίχτηκαν σε δύο άλλα προσόντα. Στη φοβερή αγωνιστική πειθαρχία που επέβαλε ο Οτο Ρεχάγκελ και στην εύνοια της τύχης που ήταν προκλητική. Χωρίς αυτό, φυσικά, να σημαίνει ότι όλοι οι παίκτες δεν είχαν κάτι να δώσουν. Άλλος με τα αμυντικά προσόντα του, όπως ο Δέλλας, άλλος με τα «σκυλίσια» τρεξίματα, όπως ο Ζαγοράκης και ο Καραγκούνης και άλλος με την έφεση στο σκοράρισμα, όπως ο Χαριστέας.
Δεν πιστεύω ότι θα συμβεί κάτι παρόμοιο όσα χρόνια κι αν περάσουν. Πάντως, αυτές οι δύο σούπερ εκπλήξεις δίδαξαν ότι στο ποδόσφαιρο είναι δυνατόν να συμβούν τα πάντα. Όχι απλώς μία έκπληξη σε ένα παιχνίδι, αλλά και μία μεγάλη έκπληξη σε μία διοργάνωση με πολλά παιχνίδια. Δηλαδή, ακόμη και θαύματα διαρκείας…
Δεν περιμένω να δω πολύ ωραίο ποδόσφαιρο στο φετινό EURO. Οι περισσότεροι από τους παίκτες όλων των ομάδων είναι «σκασμένοι» από την πληθώρα των αγώνων που έδωσαν όλη την περίοδο. Οσο ισχυρό κι αν είναι το κίνητρο της διάκρισης σε ένα Ευρωπαικό Πρωτάθλημα, ο ανθρώπινος οργανισμός έχει τα δικά του όρια, όταν βέβαια δεν «ενισχύεται» με διάφορα σκευάσματα. Και επειδή τα προγνωστικά δίνουν και παίρνουν, προσωπικά δεν περιμένω έκπληξη. Πιστεύω ότι μία από τις γνωστές υπερδυνάμεις θα επικρατήσει. Δηλαδή Ισπανία, Γερμανία, ή Γαλλία, με αουτσάιντερ την Ιταλία. Οι Αγγλοι δείχνουν να δημιουργούν επιτέλους αξιόλογη Εθνική ομάδα, αλλά δεν τους έχω ικανούς να κατακτήσουν το τρόπαιο. Ούτε και τους Πορτογάλους, που στα δύσκολα, ακόμη και στα εύκολα πολλές φορές, λυγίζουν. Η τακτική και το «άστρο» του Σάντος είναι στα ατού τους, αλλά δεν νομίζω ότι αρκούν για την «υπέρβαση».
Οσο για την Ελλάδα… θεατής. Αυτό που μας άξιζε, αυτό πήραμε. Έναν εύκολο αποκλεισμό, με πολλούς διασυρμούς, ακόμη και από τα Νησιά Φερόε. Δυστυχώς, φτάσαμε πάλι, όπως παλιά, στο σημείο να θεωρούμε θαύμα μια πρόκριση σε Euro ή Mundial..
