Τον «σκότωσε» ο Τούντορ, τον «ανασταίνει» ο Ιβιτς

Δεν μπορούμε να έχουμε ακόμη άποψη για τα νέα αποκτήματα του ΠΑΟΚ, κάτι μου λέει, όμως, ότι μια από τις καλύτερες μεταγραφές, ίσως η καλύτερη, θα αποδειχθεί ο Φακούντο Περέιρα.

Ο Αργεντίνος έφυγε άρον – άρον από το Αζερμπαιτζάν και την Γκαμπάλα, πήγε δανεικός για έξι μήνες στην πατρίδα του, έπαιξε στη Ράσινγκ Κλουμπ και πριν λίγες μέρες επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη με… βαριά καρδιά και πολλές αμφιβολίες.

Χρειάστηκε να προσπαθήσουν πολύ οι άνθρωποι του ΠΑΟΚ για να τον πείσουν ότι τον θέλουν, ότι τον πιστεύουν, ότι τον χρειάζονται. Το παλικάρι είχε πάθει την πλάκα του από την αχαρακτήριστη συμπεριφορά εκείνου του τύπου, του Ιγκόρ Τούντορ, που παρίστανε τον προπονητή. Δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει γιατί ο Κροάτης τον είχε «τελειώσει» από την πρώτη κιόλας μέρα, επειδή καθυστέρησε να εμφανιστεί λίγα λεπτά στην πρώτη συγκέντρωση και, μάλιστα, με ευθύνη όχι του ίδιου αλλά της ΠΑΕ…

Ο Ιβιτς δεν έμεινε στο «Ο.Κ.» του Αργεντίνου, που, εδώ που τα λέμε, ήταν και υποχρεωτικό, διότι το συμβόλαιό του με τον ΠΑΟΚ έχει ισχύ για ένα ακόμη χρόνο. Προσπάθησε να του δώσει να καταλάβει ότι όταν του έλεγε πως τον πιστεύει το εννοούσε και ότι η αντιμετώπιση που θα έχει από αυτόν θα είναι δίκαιη και, πάνω απ’ όλα, ανθρώπινη.

Ο Φακούντο άρχισε να νιώθει πάλι καλά και το έδειξε στο πρώτο κιόλας φιλικό ματς. Σε όλο το ημίχρονο που αγωνίστηκε «πετούσε». Από διάθεση, από φρεσκάδα, από αποτελεσματικότητα. Δεν ήταν μόνο τα τρία γκολ που πέτυχε, ήταν η συνολική αγωνιστική συμπεριφορά του, που υπήρξε άψογη. Φάνηκε με το «καλημέρα» ότι η ομάδα κέρδισε έναν αξιόλογο παίκτη, τον οποίο «σκότωσε» ο Τούντορ και «ανέστησε» ο Ιβιτς.

Θα είναι τεράστιο κέρδος η επάνοδος του γνωστού καλού Περέιρα. Μιλάμε για επιθετικό που μπορεί να τα κάνει όλα. Να διεμβολίσει, να μοιράσει παιχνίδι, να παίξει «κρυφός» φορ και, φυσικά, να σκοράρει. Και να μην ξεχνάμε: Στον έναν χρόνο που έπαιξε στον ΠΑΟΚ πέτυχε 12 γκολ στο Πρωτάθλημα, ένα στο Γιουρόπα Λιγκ και ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας.

Ζήτω η Γαλλία!

Με τη Γαλλία είναι στον αυριανό τελικό του Ευρωπαικού Κυπέλλου. Για πολλούς λόγους: Είναι η ομάδα που αξίζει το τρόπαιο περισσότερο από την Πορτογαλία. Επαιξε με πιο δύσκολους αντιπάλους και τους νίκησε. Εχει μία μόνο ισοπαλία με την Ελβετία. Η Πορτογαλία έπαιξε με κατώτερους αντιπάλους και δεν τους νίκησε. Στο 90λεπτο κέρδισε μόνο την Ουαλία στον ημιτελικό. Η Γαλλία έφτασε στον τελικό επικρατώντας στη μάχη μεταξύ των «θηρίων», ενώ η Πορτογαλία έφτασε στον τελικό επικρατώντας στις… προπονήσεις που έκανε με τους «μικρούς» κι εκείνο με γενναία εύνοια της τύχης.

Είμαι με τη Γαλλία διότι είναι η ομάδα του συνόλου και όχι η ομάδα του Κριστιάνο Ρονάλντο ή του Φερνάντο Σάντος. Διότι είναι η ομάδα που έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο και η ομάδα που έχει την καλύτερη επίθεση.

Είμαι με τη Γαλλία γιατί δοκιμάστηκε και δοκιμάζεται σκληρά τους τελευταίους μήνες. Θέλω να χαρεί, να γλεντήσει, να γιορτάσει ο γαλλικός λαός και όλη η χώρα, που δεν έπαψε ποτέ να είναι ειλικρινής φίλη της Ελλάδας.

Είμαι με τη Γαλλία για να δοξαστεί ο αθόρυβος αλλά αυθεντικός υπεράσος Γκριεζμάν και όχι ο πολυδιαφημισμένος άσος του gossip και της… γκλαμουριάς Κριστιάνο Ρονάλντο.

Είμαι με τη Γαλλία γιατί, πολύ απλά, μου αρέσει το ποδόσφαιρο και θέλω πάντα να νικά αυτός που είναι καλύτερος και το αξίζει. Αν με ένα μόνο δύσκολο παιχνίδι σε όλη τη διοργάνωση κατορθώσουν οι Πορτογάλοι να σηκώσουν την κούπα, χαλάλι τους. Κι αν οι Γάλλοι χάσουν στον τελικό μετά από τόση προσπάθεια, το κρίμα στο λαιμό τους. Αν δεν πιούν νερό ενώ έφτασαν πανάξια και όχι από σπόντες στη βρύση, θα είναι άξιοι της μοίρας τους…