Το «τσίρκο» γλίτωσε στο «τσαφ» τον διασυρμό

Το ότι… «έχει χάσει την μπάλα» εδώ και καιρό είναι ολοφάνερο. Το να χάνει όμως και την αυτοκυριαρχία του είναι άκρως ανησυχητικό. Ο Ιγκόρ Τούντορ χθες εκτός από τη συνηθισμένη πλέον σειρά των αδεξιοτήτων του και των απρονοησιών του, μας παρουσίασε και μια άλλη πλευρά του χαρακτήρα του. Η οποία μπορεί να αποδειχθεί από προβληματική έως επικίνδυνη.

Η «συμπεριφορά» ενός πανικόβλητου κόουτς να συγκρούεται σε «μετωπική» με έναν επόπτη για ένα ανάποδο αράουτ που έδωσε, όπως και οι δηλώσεις του αμέσως με το σφύριγμα της λήξης αυτόματα τον βγάζουν έξω από την περίμετρο των αρετών που θα πρέπει να διαθέτει ένας καθοδηγητής που διαπαιδαγωγεί και συγχρόνως και κατευθύνει νέους.

Ο Ιγκόρ χθες αυτοακυρώθηκε μπροστά στα μάτια των παικτών του, αλλά και των φίλων του ΠΑΟΚ που θα ήθελαν ο προπονητής τους να είναι ήρεμος, ψύχραιμος και να ελέγχει τα συναισθήματα του όταν προκύπτουν κάποιες δύσκολες στιγμές.

Είναι αλήθεια ότι ο Ιγκόρ χθες «ξόδεψε» ένα ακόμη κομμάτι από την εμπιστοσύνη και την στήριξη που του παρέχει ο κόσμος του ΠΑΟΚ. Ομολογουμένως ήταν μια άσχημη Κυριακή για τον ίδιο αλλά και για την ομάδα του η οποία έχει προ πολλού απωλέσει την «πυξίδα» της.

Όπως όλα δείχνουν μέχρι σήμερα τουλάχιστον ο Κροάτης τεχνικός δυσκολεύεται να επαναφέρει το ασπρόμαυρο τρένο στις ράγες του με ενδεχόμενο τον κίνδυνο, αν δεν υπάρξουν εντυπωσιακές βελτιώσεις, να εκτροχιαστεί. Το τι φταίει και όλα του πάνε στραβά και ανάποδα; Μάλλον το ίδιο του το κεφάλι. Εμμονές, στοκαρίσματα, κολλήματα και πείσματα τα οποία οδηγούν σε αδιέξοδα.

Αναρωτιέται κανείς μήπως υπάρχουν κι άνωθεν εντολές για την μεταγραφική επιβεβαίωση της δαπανηρής επιχείρησης του καλοκαιριού (χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Λέοβατς) ή συντελούν στην όλη υπόθεση αδυναμίες που προκύπτουν από την έλλειψη των προσωπικών του εμπειριών.

Μάλλον θα υπάρχει κάποια απάντηση και μια λύση σε αυτά τα προβλήματα την οποία όμως δεν την βλέπει, όπως οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι δεν την βλέπουμε κι εμείς. Ο καταρτισμός του βασικού σχήματος και η σωστή διαχείριση του ρόστερ τον «πληγώνουν».

Χθες έκανε τα ίδια λάθη όπως τόσες άλλες φορές. Η χρησιμοποίηση «σκασμένων» από τα πολλά παιχνίδια παικτών (βλέπε Τζιόλης), η εμμονική χρησιμοποίηση του Λέοβατς που για να τον χωρέσει στην ομάδα την αναποδογυρίζει και την ανακατεύει άτσαλα, καθώς και οι περίεργοι αποκλεισμοί – την τελευταία στιγμή – όπως αυτή χθες του νεαρού Άντονις που μπορούσε ένα δώσει φρεσκάδα στο κέντρο, είναι μερικές από τις διαπιστώσεις που έχουν σχέση με την εν γένει πορεία και συμπεριφορά του Ιγκόρ.

Πέραν όλων αυτών και σε αγωνιστικό βέβαια επίπεδο έχουμε πλέον το καθιερωμένο «πέταμα στα σκουπίδια» ενός ολόκληρου ημιχρόνου (του πρώτου), ίσως κι ενός μέρους από το β΄, μέχρι να βρεθεί κάποια «λύση», όπως έγινε και χθες. Το γκολ απέναντι στον Πλατανιά βγήκε με εμβρυουλκό (πέναλτι). Γιατί και χθες είχαμε από μέρους των γηπεδούχων ένα ποδόσφαιρο κουραστικό, προβλέψιμο, άγονο, με τους φιλοξενούμενους όχι απλά να έχουν το πάνω χέρι σε μεγάλα διαστήματα του αγώνα, αλλά και την πρόθεση να πετύχουν μια έκπληξη μέσα στην Τούμπα.

Ο χαρακτηρισμός έκπληξη για νίκες αντιπάλων υποδεέστερης δυναμικότητας μέσα στην Τούμπα, ήδη έχει χάσει τη σημασία του. Το «περάστε κόσμε» όλων των μικρομεσαίων από μια έδρα φόβητρο η οποία κινδυνεύει να μετατραπεί σε νεκροταφείο καταγράφεται πλέον όχι στα περίεργα αλλά στα συνηθισμένα που  μπορούν να συμβούν.

Επαναλαμβάνουμε ότι η πύρινη Τούμπα του παρελθόντος κινδυνεύει να μετατραπεί σε νεκροταφείο. Ήδη με αυτά και με αυτά έχει γίνει…«εκκλησία». Στο περιθώριο του αγώνα πρέπει να σημειώσουμε τις απρόβλεπτες αναγκαστικές αλλαγές του Κωνσταντινίδη και του Όλσεν, με πλέον επώδυνη αυτή του νεαρού και άτυχου ταλαντούχου παίκτη ο οποίος για μια ακόμη φορά αποδείχθηκε πολύ «ευάλωτος» και «ευαίσθητος». Αυτή τη φορά έπαθε χοντρή ζημιά ο μικρός και ευχόμαστε ολόψυχα γρήγορα να ξεπεράσει τη νέα του περιπέτεια.

Είχαμε επίσης το Μακ με τις δύο απίστευτες ευκαιρίες που χάνει να «δίνει το δικαίωμα» στους φιλοξενούμενους να αναφέρονται σε ένα αποτέλεσμα άδικο κατά την άποψη τους (κάτι βέβαια που δεν θα το αμφισβητούσαν ποτέ ούτε και διανοήθηκαν να το επιχειρήσουν αν θα συνέβαινε με την ομάδα του μεγάλου αφεντικού και προστάτη τους).

Ο νεαρός Μελίσσας που επιστρατεύτηκε σε μια πολύ δύσκολη στιγμή, αποδείχθηκε πολύ ψύχραιμος και μπήκε γρήγορα και χωρίς δυσκολίες στο πνεύμα της αναμέτρησης και σε ένα διάστημα μάλιστα πραγματική «φωτιά».

Με ένα καλό πρώτο ημίχρονο ο Μαλεζάς, όπως και ο Σκόνδρας. Στην επανάληψη σαφέστατα έκαναν λάθη. Ο Τζιόλης «σκασμένος» στην κυριολεξία έπρεπε να προστατευτεί.

Ο Τζαβέλλας μέσα στους διακριθέντες όπως και ο Τσίμιροτ. «Λίγος» χθες ο Μυστακίδης δεν βοήθησε ούτε δικαίωσε τον προπονητή του. Άλλωστε οι πειραματισμοί που γίνονται πάνω του – χρησιμοποιείται σε όλες τις θέσεις – τον αποσυντονίζουν και τον καθυστερούν να βρει ένα σταθερό αγωνιστικό βηματισμό.

Για τον Λέοβατς δεν έχουμε να προσθέσουμε τίποτε πέρα των όσων καταμαρτυρούνται λογικά από τους πάντες για την αδόκιμη κι εκτός ποδοσφαιρικής λογικής μόνιμη χρησιμοποίηση του.

Ο Πέλκας έδωσε κάποιες λύσεις και μια μικρή «πνοή».

Ο Κλάους απομονωμένος ως συνήθως λόγω συστήματος, ενώ ο Μπερμπάτοφ έδωσε μια πολύτιμη «στήριξη» κι ένα «κουράγιο» στους πανικόβλητους συμπαίκτες του βοηθώντας τους να μην χάσουν κι αυτό το τρίβαθμο.

Όσο για τη διαιτησία; Είναι αλήθεια ότι οι επόπτες έκαναν του κεφαλιού τους. Πολλά λάθη. Τα περισσότερα σε βάρος του ΠΑΟΚ. Για τον Μήτσιο η άποψη μου δεν αλλάζει.

Γνωρίζοντας πολύ καλά ποιος είναι και τι έχει ως τώρα διαπράξει εις βάρος του ΠΑΟΚ το αν ήταν ή όχι πέναλτι μπορεί να το κρίνει ο κόσμος΄, που τις δύο τελευταίες αγωνιστικές και μόνον είχε την ευκαιρία να δει και να συγκρίνει πως σφυρίζουν – ιδιαίτερα τα πέναλτι - οι Έλληνες διαιτητές.

Ιδιαίτερα στα παιχνίδια μιας συγκεκριμένης ομάδας η οποία θα καταγραφεί στο βιβλίο Γκίνες τη στιγμή που θα συντρίψει ένα ακόμη ρεκόρ αναδεικνύοντας κορυφαίο σκόρερ των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων παίκτη της (Φορτούνη) από τις εκτελέσεις και μόνον των πέναλτι που της προσφέρονται.