Το θαύμα λεγόταν... Φακούντο Μάτος
Καιρός ήταν. Η τύχη χαμογέλασε στον ΠΑΟΚ. Η κατάκτηση της νίκης στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων δεν είναι συνηθισμένο φαινόμενο, ιδιαίτερα, μάλιστα, για μια ομάδα που δεν έχει καλή απόδοση και ζήτημα είναι αν δικαιούται αυτή τη νίκη.
Αν μείνει κανείς στην επιτυχία, θα χαρεί για τους τρεις βαθμούς και θα οπλιστεί με αισιοδοξία για τη συνέχεια. Αν μείνει, όμως, στην ουσία, σίγουρα θα προβληματιστεί για τον τρόπο με τον οποίο αγωνίστηκε η ομάδα, διότι αυτό θα ήταν πάλι το μοναδικό θέμα αν τυχόν οι συγκυρίες δεν βοηθούσαν στο φινάλε και αν ο Μάτος δεν βρισκόταν στο κατάλληλο σημείο την κατάλληλη στιγμή...
Ο Ιβιτς χρησιμοποίησε πάλι στο αρχικό σχήμα τον Κάμπος και άφησε στον πάγκο και τον Μυστακίδη και τον Περέιρα. Ακόμη, δεν χρησιμοποίησε στην 11άδα τον πιο δημιουργικό παίκτη που διαθέτει, τον Μπίσεσβαρ.
Και οι δύο επιλογές του προπονητή του ΠΑΟΚ θα περνούσαν απαρατήρητες, αν η εικόνα του αγώνα τον δικαίωνε. Ομως, ο Κάμπος, για πολλοστή φορά, δεν κατόρθωσε να προσφέρει το παραμικρό, ενώ η ομάδα υπέφερε από τη μόνιμη αδυναμία της στην οργάνωση του παιχνιδιού, με συνέπεια να μη δημιουργεί φάσεις και ευκαιρίες. Ο,τι έκανε ο ΠΑΟΚ στο πρώτο ημίχρονο, ήταν μια σέντρα του Κάμπος και μια κεφαλιά του Τσίμιροτ που έφυγε άουτ.
Βέβαια, δεν ήταν ο Κάμπος ο μοναδικός που δεν κατόρθωσε να παίξει τον ρόλο του. Ο Ροντρίγκες δεν ολοκλήρωσε ούτε μία προσπάθεια, ο Αθανασιάδης μοίρασε έξυπνα δυο-τρεις φορές, αλλά κανείς δεν μοίρασε σ’ αυτόν την μπάλα, ο Τσίμιροτ ήταν πιο ζωντανός απ’ όλους, αλλά δεν μπορούσε, ο Κάνιας ασχολήθηκε κυρίως με το να φυλάξει τον Μάνταλο και ο Σάκχοφ στο μόνο που διακρίθηκε ήταν να γυρίζει την μπάλα προς τα πίσω. Ταυτόχρονα, Μάτος και Λέοβατς δεν βρήκαν χώρους να προωθηθούν, ενώ Μαλεζάς, Κρέσπο και Γλύκος δεν είχαν κανένα πρόβλημα διότι αν ο ΠΑΟΚ ήταν κακός δημιουργικά, η ΑΕΚ ήταν εντελώς ανύπαρκτη. Ευτυχώς, πάντως, για τον ΠΑΟΚ που ο Αλμέιδα αστόχησε στην κεφαλιά με τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, ισοφαρίζοντας την αστοχία του Τσίμιροτ. Ενα πρώτο ημίχρονο κάκιστο, με δύο φάσεις όλες κι όλες, που υποχρέωνε τον Ιβιτς κάτι να σκεφτεί για να γίνει ο ΠΑΟΚ πιο επικίνδυνος και να επιδιώξει τη νίκη στο δεύτερο.
Ωστόσο, αυτή τη φορά, ο κόουτς του ΠΑΟΚ δεν «πέταξε» 45 αλλά 62 λεπτά. Στο 63’ έκανε το αυτονόητο, αντικαθιστώντας τον Σάκχοφ με τον Μπίσεσβαρ, άφησε όμως τις δύο άλλες αλλαγές για το φινάλε, λες και δεν χρειαζόταν η ομάδα «φρεσκάρισμα» σε καμία άλλη θέση.
Από το 70’ και μετά, το ματς «πήγε» στις ατομικές προσπάθειες και... σε στιλ ροντέο. Οριζόντιο δοκάρι στο σουτ του Χριστοδουλόπουλου, απόκρουση του Ανέστη στο σουτ του Ροντρίγκες και στο 76’ ο Ιβιτς κάνει, πολύ καθυστερημένα, το δεύτερο αυτονόητο: Εξω ο Κάμπος, μέσα ο Μυστακίδης. Και ενώ ο Ροντρίγκες χάνει την ευκαιρία του αγώνα στο 78’, έρχεται ο ηλίθιος της κερκίδας να πετάξει φωτοβολίδα ευθείας βολής μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Ολα τα είχε ο ΠΑΟΚ, αυτό του έλειπε...
Αμέσως μετά, ο Γλύκος νίκησε τον Μάνταλο σε ένα ευθύβολο σουτ, αλλά και ο Μάτος αστόχησε από κοντά με κεφαλιά, χάνοντας ακόμη μια καλή ευκαιρία. Στο μεταξύ, στο 87’, ο Ιβιτς επιστράτευσε και τον Περέιρα αντί του Αθανασιάδη, ελπίζοντας προφανώς σε ένα θαύμα, διότι αν επρόκειτο να κάνει κάτι ο Περέιρα, αμφίβολο ήταν αν θα προλάβαινε να ακουμπήσει την μπάλα κανα – δυο φορές μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Και όμως. Το θαύμα έγινε...
Ο Μάτος κερδίζει κόρνερ, εκτελείται, η μπάλα απομακρύνεται, ο Περέιρα κάνει το «γέμισμα», ο Μαλεζάς παίρνει την κεφαλιά, η μπάλα πάει εκεί που καραδοκεί ο κορυφαίος του ΠΑΟΚ στο δεύτερο ημίχρονο, ο Μάτος κι εκείνος τη στέλνει στα δίχτυα.
Η δικαίωση του προπονητή και των αλλαγών του; Ναι, θα πουν κάποιοι. Αν δεν ερχόταν, όμως, το γκολ, ο Ιβιτς θα ήταν ο αποδέκτης σκληρής κριτικής για την υπερβολικά συντηρητική αντιμετώπιση του αγώνα απέναντι σε μια ομάδα η οποία σε καμία περίπτωση δεν έχει ποιότητα ανώτερη του ΠΑΟΚ.
Είναι αυτό που λέμε πολλές φορές: Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του αγώνα, πρέπει να μην περνούν απαρατήρητα ούτε τα προτερήματα, αλλά ούτε και τα μειονεκτήματα μιας ομάδας. Ούτε οι καλές στιγμές, αλλά ούτε και οι κακές των παικτών. Ούτε οι εύστοχες, αλλά ούτε και οι άστοχες αποφάσεις των προπονητών. Ποτέ μια ομάδα δεν ωφελείται όταν η νίκη κρύβει αδυναμίες και σφάλματα...
ΥΓ. Αριστος ο Σιδηρόπουλος. Απέδειξε για μία ακόμη φορά ότι δίκαια θεωρείται ο κορυφαίος Ελληνας διαιτητής. Ας πάρουν μαθήματα οι πολλοί ανίκανοι συνάδελφοί του...
