Το στοίχημα του Απόλλωνα

Οι διοικητικές  περιπέτειες που περνάει ο Απόλλων είναι η καλύτερη δικαίωση της παραγοντικής λογικής του Αχιλλέα Χαραλαμπίδη. Ανθρώπου χαμηλών τόνων που σχεδόν ξεπούλησε κομμάτι της περιουσίας του προκειμένου να κρατήσει όρθια και αξιοπρεπή την ιστορική ομάδα.

Με δόγμα το «σεμνά και ταπεινά» και χωρίς να απλώνει τα πόδια του μακρύτερα από το πάπλωμα, κατάφερε να προβιβάσει τον Απόλλωνα από την Δ’ Εθνική στην FootballLeagueκαι να την κρατήσει μάλιστα στην κατηγορία. Η πολιτική του θεωρήθηκε, κατά διαστήματα, μετριοπαθής και δυσανάλογη με την δυναμική του ονόματος του Απόλλωνα. Σύνηθες φαινόμενο στον εγχώριο αθλητισμό. Η αποχώρηση του έφερε ένα μοντέλο διοίκησης των παχέων λόγων και των λίγων έργων, της οποίας ηγήθηκε ο κ. Ανατολίτης ο οποίος προφανώς επιχείρησε να κάνει το managementπροσφέροντας τεχνογνωσία (;), αλλά χωρίς να διαθέτει οικονομικό υπόβαθρο. Ετσι η ομάδα υποβιβάστηκε στην Γ΄ Εθνική όπου αφού πέρασε ένα θλιβερό καλοκαίρι με τους υποψήφιους «επενδυτές», κατέληξε σε μία λύση ανάγκης η οποία δεν μπόρεσε να δώσει πνοή στην ομάδα.

Γράφω την στήλη πριν ολοκληρωθεί η ανοικτή συνεδρίαση του Ερασιτέχνη κατά την οποία υπήρχε το ενδεχόμενο να κατατεθούν προτάσεις οι οποίες θα βοηθούσαν την ομάδα να βγει από το διοικητικό αδιέξοδο.

Τις προηγούμενες ημέρες είχα ακούσει τις δημόσιες τοποθετήσεις ανθρώπων της ευρύτερης οικογένειας του Απόλλωνα, οι οποίοι σε θεωρητικό επίπεδο μιλούσαν για συσπείρωση όλων των Απολλωνιστών  και του ποντιακού στοιχείου. Συνειρμικά μου ήρθε στο μυαλό η μεγάλη προσπάθεια που έκανε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο Χάρυ Κλυν ως πρόεδρος, για την δημιουργία μίας ομάδας-σύμβολο του ποντιακού στοιχείου. Ο κατά κόσμο Βασίλης Τριανταφυλλίδης, παθιάζονταν από αυτόν τον στόχο. Ηταν η εποχή που ο καλλιτέχνης βρισκόταν στο απόγειο της δημοτικότητας του οπότε, θεωρητικά, ήταν εύκολο να συσπειρώσει μεγάλο κομμάτι των κατοίκων της πόλης που είχαν συναισθηματικό «δέσιμο» με τον Πόντο.

Η προσπάθεια του δεν απέφερε το αναμενόμενο αποτέλεσμα που ήταν η δημιουργία μίας αυτόφωτης οικονομικά ομάδας που θα είχε στο πλευρό της χιλιάδες φιλάθλους.

Μετά την ακμή της παραμονής στην Α’ Εθνική ο Απόλλων, και αφού κατάφερε να απογοητεύσει τον μεγαλοεπιχειρηματία κ. Αγγελόπουλο, «πνιγμένος» στα χρέη κατρακύλησε μέχρι την Δ’ Εθνική απ’ όπου ξεκίνησε και πάλι την προσπάθεια του να γιγαντωθεί αγωνιστικά. Σε καιρούς οικονομικά σαφώς δυσκολότερους, που το ποδόσφαιρο δεν είναι ελκυστικό και οι παράγοντες δεν περιμένουν ουρά έξω από τα γραφεία των ομάδων.

Αρα ο Απόλλων θα ήταν προτιμότερο να αναζητάει την διοικητική λύση από ανθρώπους που δεν έχουν δεύτερη σκέψη και θα ξεκαθαρίσουν από την πρώτη στιγμή τις προθέσεις τους. Γιατί «όπου ακούς πολλά κεράσια πάρε μικρό καλάθι»...