To παραμύθι του πορτοκαλί δράκου
«Θα ήταν άτοπο να ισχυριστεί κανείς ότι η χώρα μας δεν θα επηρεαστεί από το μη αναμενόμενο αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών». Μία πρόταση που αγαπάμε να επαναλαμβάνουμε τις τελευταίες ημέρες, μέσα στη δίνη της αμερικανικής φαρέτρας. Μία πρόταση από την οποία, όμως, προκύπτουν αρκετές ενστάσεις.
Ποιος χαρακτήρισε το αποτέλεσμα «μη αναμενόμενο»; Ήταν μία καθαρά δημοσκοπική… έμπνευση, γιατί πόρισμα δεν το λες. Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή, αλλά πλέον θα είναι ντροπή να είσαι δημοσκόπος.
Η τάση στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ήταν ξεκάθαρα υπέρ του Τραμπ. Ήταν η επανάσταση των Αμερικανών έναντι του σάπιου πολιτικού οικοδομήματος (σας θυμίζει κάτι;) που πρέσβευε η Χίλαρυ Κλίντον, η οποία όσο κι αν προσπάθησε να παίξει σωστά το χαρτί της πρώτης γυναίκας προέδρου, δεν τα κατάφερε. Η κα Κλίντον ήθελε να εμπνεύσει τη μέση Αμερικανίδα, να σηματοδοτήσει γι’αυτήν τον κατακερματισμό της «γυάλινης οροφής», να τη βοηθήσει δηλαδή να ανελιχθεί στα κοινά και τον επαγγελματικό στίβο επί ίσοις όροις με τους γιους του Αδάμ. Θέλετε το σκάνδαλο των e-mails, θέλετε ο «ρομποτικός» της λόγος; Δεν έπεισε. Η Αμερική την είχε πάρει την απόφασή της εδώ και καιρό.
Δεν θα σταθώ στον πρότερο βίο του Ντόναλντ Τραμπ. Όλοι , λίγο-πολύ, τα ξέρουμε. Το σημαντικό είναι να γυρίσουμε πλάτη στον πανικό και να συνειδητοποιήσουμε πως πρόκειται για ακόμη ένα πιόνι της σκακιέρας. Ήδη έχει αποσύρει από την επίσημη σελίδα του κάποια από τα πιο εξωφρενικά του πλάνα και θα ακολουθήσουν κι άλλα. Δεν θα αλλάξει κάτι, η εξωτερική πολιτική της Αμερικής είναι -κατά βάση- ίδια εδώ και χρόνια. Απλά… το πορτοκαλί είναι το νέο μαύρο.
Για τη χώρα μας κανένας από τους δύο δεν είχε κάνει ιδιαίτερες δηλώσεις. Ο Τραμπ είχε μιλήσει τελευταία φορά για την Ελλάδα το καλοκαίρι του ’15 και είχε πετάξει το μπαλάκι του χρέους στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στη Γερμανία. Θα μου πείτε, ναι, αλλά ο Ομπάμα τόσο καιρό μάς υποστήριζε. Σύμφωνοι, στα λόγια όμως. Τα οποία όταν προέρχονται από τον πλανητάρχη, δεν είναι να τα προσπερνάς, αλλά ένας πλανητάρχης -όταν θέλει- δεν μένει στα λόγια.
Τέλος, θέλω να σας εκμυστηρευτώ πως εγώ… τον Μπιλ σκέφτομαι. Τον Μπιλ τον Κλίντον, που ήρθε η ώρα να πληρώσει πραγματικά για τον λεκέ στο φόρεμα της Μόνικα. Ουπς.
