Το όνειρο μαραίνεται!

ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΜΠΟΥΖΑ

Δίχως φρεσκάδα. Δίχως πίστη και πάθος. Δίχως δύναμη αλλά και δυνατότητες ο ΠΑΟΚ υπέκυψε στο μοιραίο. Απώλεσε ένα σημαντικό στόχο που θα του προσέδιδε αίγλη και θα του έφερνε έσοδα. Απέδειξε ότι όσο θετική κι αν είναι η αύρα ενός προπονητή, αν δεν έχει τα κατάλληλα όπλα σε κάποιο χρονικό σημείο κι αυτός θα προδοθεί.

Θα προδοθεί όχι με την κακή έννοια, από τους παίκτες που έχουν ξεζουμιστεί, που δεν έχουν ανταγωνισμό, που μετά τον Ολυμπιακό έμοιαζαν να εκπλήρωσαν τον σκοπό τους. Θα προδοθεί ακόμη κι από τον ίδιο του τον εαυτό αφού στην προσπάθειά του να πετύχει ένα θαύμα είναι σχεδόν αναγκασμένος να κάνει ένα σωρό αλχημείες.

Δυστυχώς αυτός είναι ο ΠΑΟΚ μιας συντηρητικής πολιτικής που επιβλήθηκε σε λάθος χρόνο αφού η ομάδα δίχως να το περιμένει κανείς βρέθηκε απέναντι σε στόχους μεγαλεπήβολους και δυσπρόσιτους.

Όλοι κάπου μέσα στην ποδοσφαιρική μας λογική γνωρίζαμε ότι  θα στραβώσει το κλίμα. Ελπίζαμε μόνο στο να αντέξει η ομάδα ως το τέλος του 2014 χωρίς να απωλέσει κάποιον από τους στόχους της. Δείχνει να τα καταφέρνει ως ένα σημείο και μόνο στο πρωτάθλημα, αγκομαχώντας και εκμεταλλευόμενη κάποια καλά αποτελέσματα που πήρε στα εκτός έδρας ματς αλλά και λόγω της ανυπαρξίας των υπόλοιπων ομάδων και δη του Ολυμπιακού.

Είναι σαφέστατα πολύ δύσκολο ενώ έχεις υποστεί μια ήττα που δεν σε κολακεύει καθόλου λόγω και του αντιπάλου, να ριχτείς στη μάχη του πρωταθλήματος σα να μη συμβαίνει τίποτε. Κι όμως αυτό πρέπει να κάνει ο ΠΑΟΚ. Έχει τρία παιχνίδια μπροστά του που μπορεί να τα κερδίσει όλα μπορεί όμως και να τα χάσει.

Το ερώτημα που εμπεριέχει και ψήγματα πανικού είναι το εξής : τι πρέπει και τι μπορεί να κάνει ο σύλλογος και ο προπονητής για να αντέξουν ένα ακόμη δεκαήμερο… Μάλλον αυτό που θα έπρεπε να είχε κάνει εδώ και καιρό και ιδίως μετά το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό. Να πάει στο πλαν Β και να αγωνιστεί πιο σφιχτά, πιο συντηρητικά. Να πάρει παιχνίδια και με την άμυνα, όχι μόνο με την επίθεση.

Όμως για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να έχει δουλευτεί σε υπερθετικό βαθμό πιο πριν. Δε νομίζουμε ότι έχει συμβεί κάτι τέτοιο και επίσης δεν ήμαστε σε θέση να πούμε αν μπορεί αυτός ο ΠΑΟΚ να το εφαρμόσει.

Όσο αφορά το χθεσινό παιχνίδι : αυτά που διαπιστώσαμε δεν ήταν διόλου κολακευτικά. Σημείο αναφοράς: για μια ακόμη φορά ο ΠΑΟΚ πήγε σε ένα παιχνίδι δίχως τους 2 πιο σημαντικούς του παίκτες. Και εννοούμε τους πιο σημαντικούς γι αυτό το ματς. Τζιόλης και Μακ. Κέντρο χωρίς Τζιόλη δεν υφίσταται. Τρία παλληκαράκια ( Κάτσε, Τζανδάρης, Γκολάσα) με μέσο όρο ηλικία τα 22 κάνουν ότι μπορούν αλλά δεν μπορούν να φτιάξουν και να ηρεμήσουν το παιχνίδι. Επίσης αριστερή πλευρά ο ΠΑΟΚ δεν είχε.

Ο ΠΑΟΚ στις αντεπιθέσεις δεν μοιάζει να έχει ιδέα το πώς πρέπει να αμυνθεί. Τρία άτομα μαρκάρουν αυτόν που έχει τη μπάλα και αγνοούν όλους τους υπόλοιπους που βγαίνουν από το κέντρο στην αντεπίθεση. Ο Μάρτενς και ο Μαντούρο μοιάζουν καμένα χαρτιά. Δεν μπορούν να γυρίσουν ένα παιχνίδι.

Για μια ακόμη φορά οι αλλαγές δεν βοήθησαν την ομάδα. Το αντίθετο μάλιστα. Με το που βγήκαν οι Γκολάσα, Περέιρα και Κάτσε η ομάδα αποσυντέθηκε. Χωρίς ίχνος υπερβολής αλλά και δίχως σκοπό να κρίνουμε τον προπονητή, αυτοί οι τρεις μαζί με τον Αθανασιάδη ήταν οι τελευταίοι που θα βγάζαμε. Ο Περέιρα είναι ένας παίκτης που με ένα φάουλ ή μια καλή ενέργεια μπορεί να σου βάλει γκολ από το πουθενά κι ας μην είναι καλή η ομάδα. Ο Κάτσε ήταν ο μόνος που βασιζόσουν στο να ανακόψει τις αντεπιθέσεις και ο Γκολάσα ήταν ο πιο μαχητικός της ενδεκάδας. Τέλος συγχαρητήρια σε αυτούς που ήταν εκεί. Προσπάθησε ο κόσμος να βάλει καύσιμο σε ένα αυτοκίνητο που αγκομαχούσε. Όμως η κερκίδα με 13-14 χιλιάδες δεν είναι το ίδιο με μια κερκίδα με 25 χιλιάδες. Αυτά να τα βλέπουν εκείνοι που κάθισαν στον καναπέ τους και σήμερα θα βγουν να κριτικάρουν εκ του ασφαλούς!