Το μοντέλο έχει αλλάξει

Εάν κάποιος έχει λόγους να περιγράψει ένα κρατικοδίαιτο μοντέλο αθλητισμού, εκτιμώ ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από το να πει μόνο μία λέξη: Ελλάδα.

Ταπεινή μου άποψη είναι ότι σε λίγες χώρες της Ευρώπης υπάρχει τέτοια διείσδυση του κράτους στον αθλητισμό. Εδώ και δεκαετίες στην χώρα μας υπάρχει ένα απίστευτο «πάντρεμα» της πολιτικής με τον αθλητισμό σε επίπεδο που θυμίζει μία άθλια πυραμίδα. Οι Ομοσπονδίες, τα αθλητικά σωματεία αλλά και οι ΠΑΕ χρησιμοποιήθηκαν πολλές φορές για ψηφοθηρικούς λόγους. Το ίδιο και οι επιτυχίες των αθλητών.

Η ψηφοθηρία όμως απαιτούσε και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος ή την ψήφιση χαριστικών ρυθμίσεων για τα χρέη των αθλητικών ανωνύμων εταιρειών. Ετσι οι ΠΑΕ έπαιρναν βαθιές οικονομικές ανάσες, έχοντας την ευλογία του κράτους ακόμη και για τυχόν παράνομες πράξεις των ιδιοκτητών και ο ελληνικός αθλητισμός απολάμβανε διακρίσεις και πρωτιές στις μεγάλες διοργανώσεις, πάνω στις οποίες επένδυαν οι πολιτικοί. Αυτός ο φαύλος κύκλος είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τεράστιες και μη διαχειρίσημες «μαύρες τρύπες» στις αθλητικές ανώνυμες εταιρείες και τα σωματεία να  έχουν εκπαιδευθεί στο να επιβιώνουν μόνο με τις επιχορηγήσεις του κράτους.

Σ’ αυτή τη λογική λειτούργησε επί δεκαετίες ο εγχώριος αθλητισμός μέχρι που η χώρα μπήκε σε ημέρες μνημονίου και από ανάγκη η πολιτεία υποχρεώθηκε να βάλει «ψαλίδι» στις επιχορηγήσεις και στις υπόλοιπες χαριστικές ρυθμίσεις. Επόμενο ήταν λοιπόν, όλο το αθλητικό σύστημα να βρεθεί ξαφνικά στον… αέρα και να αναζητάει «αλεξίπτωτα» προκειμένου να μην τσακιστεί.

Κάποιοι βολεύτηκαν με πρόχειρες λύσεις, κάποιοι άλλοι βρίσκονται στα όρια του αθλητικού θανάτου και οι υπόλοιποι αναζητούν το φιλί της ζωής.

Άκουσα χθες την κραυγή αγωνίας του πρώην προέδρου του Ερασιτέχνη Απόλλωνα κ. Παναγιώτη Χατζηανδρέα, μιλώντας στο Metropolis 95,5  και τον Γιώργο Μπούζο για το μέλλον του ιστορικού συλλόγου. Η ομάδα των Ποντίων είναι ένα μόνο αποτύπωμα, όλων όσων περιγράφω σ’ αυτό το σημείωμα, που έχει θέμα το μέλλον του αθλητισμού στην Ελλάδα των μνημονίων.

Το ενδιαφέρον σε όσα είπε ο κ. Χατζηανδρέου ήταν η διαπίστωση ότι «η μόνη ελπίδα είναι να έρθει ένας επενδυτής που θα αξιοποιήσει τα στρέμματα του γηπέδου». Μεγάλη κουβέντα είπε ο πρώην πρόεδρος και πιστεύω ότι αυτή είναι η αχτίδα φωτός για το μέλλον των ερασιτεχνικών συλλόγων που έχουν ακίνητη περιουσία. Οι εποχές που οι επιχειρηματίες σκορπούσαν τα χρήματα τους στον αθλητισμό προκειμένου να κάνουν το χόμπι τους ή να βοηθήσουν την αγαπημένη τους ομάδα έχουν περάσει. Τώρα μόνο κάτι «περίεργοι» τύποι ασχολούνται ή κάποιοι οι οποίοι έχουν σοβαρούς επαγγελματικούς λόγους να εμπλακούν με μία ομάδα ή έναν σύλλογο. Οπότε όποιοι εξακολουθούν να περιμένουν το βασιλόπουλο του παραμυθιού πάνω στο άσπρο άλογο μάλλον ζουν σε άλλες εποχές.

FOCUS

Kαλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα, λέει ο θυμόσοφος λαός, αλλά του Παπαθανασάκη του βγήκε το όνομα κι αυτό δεν είναι τόσο καλό επικοινωνιακά. Δικαίως ή αδίκως ο χρόνος θα δείξει.