Το …μεγαλείο της υποκρισίας τους

Επιτρέψτε μας, από όλες τις ευχές για τα γενέθλια του Ιβάν Σαββίδη, να κρατήσουμε την περί υπομονής του ερασιτέχνη ΠΑΟΚ. Είναι κατά την ταπεινή μας άποψη η ουσιαστικότερη. Η υγεία φυσικά, είναι πάνω απ’ όλα. Η δύναμη είναι απαραίτητη κι η ευτυχία μεγάλη προσδοκία αλλά… Δίχως υπομονή, όλα τα άλλα πάνε χαμένα!

Ο Μαχάτμα Γκάντι έλεγε πως όταν χάνεις την υπομονή σου, χάνεις τη μάχη. Η καλλιέργεια της υπομονής έχει πίκρα αλλά ο καρπός της γλύκα, έλεγε ο Ζαν Ζακ Ρουσό. Και κάπου διαβάσαμε και μας έκανε εντύπωση μία άλλη ρήση περί υπομονής. Την καταθέτουμε κι αυτήν: Να φοβούνται την οργή του υπομονετικού ανθρώπου…Ως εκ τούτων για όλα αυτά και για πολλά άλλα θεωρούμε την περί  υπομονής ευχή του ερασιτέχνη ΠΑΟΚ στον Ιβάν Σαββίδη ως ίσως, την ουσιαστικότερη!

Στην επικαιρότητα τώρα…

Αρχίζει λοιπόν, το Πρωτάθλημα. Μετά την «τρύπα στο νερό» της αφελούς διακοπής επανερχόμαστε στα αγωνιστικά. Δεν παύει όμως, να μαίνονται οι μάχες στα εξωαγωνιστικά. Με αναγωγή τους από κάποιους σε απειλή για διχασμό Βορρά και Νότου. Απαγγέλλονται δε, κατηγορίες μόνον προς τον Βορρά. Τούτο δε, καθώς κάποιοι από κατηγορούμενοι μετατρέπονται σε κατήγορους. Ακολουθούν το δόγμα: Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση.

Κατ’ αρχήν είμασταν (έχοντας ζήσει τα γεγονότα της εποχής εκείνου του διχασμού για τον Γιώργο Κούδα) κατά τέτοιων καταστάσεων. Δεν ωφελούν την υγεία του τόπου. Το γινάτι βγάζει μάτι. Και στο τέλος όλοι χαμένοι βγαίνουν…

Πως όμως, να πείσουμε περί της συγκεκριμένης άποψης μας; Πως να εξηγήσουμε πως δεν ωφελεί ο διχασμός όταν ο υφυπουργός Αθλητισμού παίρνει ευθέως θέση για ένα δυσάρεστο (sic) γεγονός και δεν παίρνει για ένα άλλο; Ας πάει ο ίδιος να πείσει τον κόσμο της μιας ομάδας π[ως δε μεροληπτεί υπέρ της άλλης.

Πως να αποδείξουμε ως λαθεμένη την επιλογή για διχασμό, όταν προβάλλεται το ένα δυσάρεστο (sic) γεγονός ως η αιτία του κακού του ελληνικού ποδοσφαίρου και δεν προβάλλεται το άλλο; Ας πάνε οι ίδιοι – οι της επιλογής διαφορετικής προβολής – να πείσουν τον κόσμο της μίας ομάδας πως δεν  υποστηρίζουν την άλλη για δικούς τους λόγους.

Δεν είναι εύκολο, να ξεριζωθεί αυτό το ζιζάνιο – επειδή περί τέτοιου πρόκειται – από το μυαλό αγανακτισμένων για τα δυο μέτρα και δύο σταθμά.

Πως να ηρεμήσουμε, όσους ξεκίνησαν από Θεσσαλονίκη για τον Τελικό του Κυπέλλου μπάσκετ Γυναικών, στην Γλυφάδα κι η Αστυνομία τους γύρισε πίσω; Και στο γήπεδο ήταν φίλαθλοι μόνον μιας εκ των φιναλίστ. Ας πάει σε αυτούς τους αγανακτισμένους όποιος πήρε την απόφαση, να τους ηρεμήσει.

Δικαστήρια (πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια) για την πολιτική δικαιοσύνη υπάρχουν σε όλη την ελληνική Επικράτεια. Για την αθλητική μόνον στην Αθήνα. Ας έρθουν όσοι πολιτικοί ξιφουλκούν κατά του διχασμού, να το εξηγήσουν στη Θεσσαλονίκη, για παράδειγμα. Να μιλήσουν για την ουσία. Να μην προκαλούν απλά, εντυπώσεις.

Είναι ογκώδης ο αριθμός αντεπιχειρημάτων στο επιχείρημα ή στα επιχειρήματα μας περί απόρριψης του διχασμού Βορρά και Νότου. Μας καταπλακώνει αυτός ο όγκος. Θάβει το επιχείρημα ή τα επιχειρήματα μας. Και δεν φταίμε εμείς γι’ αυτό. Φταίνε όλοι, μα όλοι ανεξαιρέτως , όσοι ανάβουν τη φωτιά του διχασμού. Κραυγάζουν μετά, για να την σβήσουν αλλά… Κάποιες κραυγές τους ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Αυτή φουντώνει. Και τη χρεώνουν στον ΠΑΟΚ και τον Ιβάν Σαββίδη.

Η υποκρισία τους σε όλο της το μεγαλείο!