Το κόστος της ξεφτίλας…
Είναι να απορείς! Ο Στέφανος Αθανασιάδης είναι 1ος σκόρερ στο Πρωτάθλημα. Ο Αλέξανδρος Τζιόλης είναι από τους κορυφαίους χαφ του Πρωταθλήματος. Ελάτε όμως, που δεν ξεκινούν αυτοί – κατά πως έπρεπε λόγω φόρμας και μόνον - με την εθνική Ελλάδας. Ξεκινούν αντίθετα, διεθνείς οι οποίοι έχουν χαθεί πολύ με τις ομάδες τους. Για να φανούν λίγο με αυτήν!
Και μετά αναζητούμε, να βρούμε ψύλλους στα άχυρα ως αιτίες της καταστροφής…
Θα έχει δε, πλάκα. Πολύ πλάκα θα έχει, να δούμε σήμερα την εθνική Ελλάδας κόντρα στη Σερβίας… Όπως την είδαμε τις προάλλες κόντρα στη Νήσων Φερόε! Φυσικά, και δεν αναφερόμαστε στην απόδοση της. Στη σύνθεση της αναφερόμαστε. Να δούμε δηλαδή, την ίδια 11άδα. Έτσι; Δίχως ουδεμία αλλαγή. Για να επιβραβευθεί η απόδοση τους. Με την οποία η εθνική Ελλάδας δεν έπιασε απλά, πάτο. Τον σκάλισε και θάφθηκε από κάτω!
Εάν ο υπηρεσιακός προπονητής της Κώστας Τσάνας δεν βάλει βαθιά το μαχαίρι… Εάν δεν αφήσει όσους τα έκαναν μαντάρα στο «Γ. Καραϊσκάκης», έξω από το «Έλενα Βενιζέλου» θα επιβραβεύσει κατ’ ουσία και τον Κλαούντιο Ρανιέρι. Θα αθωώσει συνάμα τις επιλογές του Ιταλού τέως προπονητή της εθνικής Ελλάδας. Δεν μπορεί, να φταίνε να τσακίζουμε τους πάντες και να μην αγγίζουμε τους παίκτες.
Εντάξει όμως. Μην φορτώνουμε στον Κώστα Τσάνα την ευθύνη της αναγέννηση της. Όσο και να σκαλίσει τις στάχτες δεν θα ξανάβρει φωτιά σε αυτήν την ομάδα. Αυτήν την εποχή, με αυτούς τους παίκτες. Απλά, ο Κώστας Τσάνας έχει την ευκαιρία, να εξαιρεθεί από το ανάθεμα των φιλάθλων του τόπου στα έργα της ΕΠΟ. Μην τον πάρει κι αυτόν αμπάριζα. Και τούτο επειδή όπως αποθέωναν το έργο της στο Μundίal 2014, έτσι το αναθεματίζουν και στους προκριματικούς για το Euro 2016…
Μιλούσαμε χθες, με τον Αχιλλέα Ασλανίδη. Η κουβέντα πήγε και στην εθνική Ελλάδας. «Τέλος εποχής», μας είπε φιλοσοφώντας. Κουβαλά πλέον, σοφία ο Αχιλλέας Ασλανίδης. Είναι πάντα στο tothepoint! «Τέλος εποχής. Νόμος της ζωής. «Ότι γεννιέται, πεθαίνει. Και γεννιέται νέο…»!
Εάν στην ΕΠΟ γνώριζαν την έννοια της πρόνοιας, θα είχαν προλάβει το κακό. Στην ΕΠΟ όμως, συνήθιζαν να απολαμβάνουν την ζωή τους ξαπλωμένοι στις δάφνες της εθνικής Ελλάδας. Αυτές ξεράθηκαν. Δεν προνόησαν για την αντικατάσταση τους. Κι έμειναν ξαπλωμένοι στο …πουθενά!
Δεν βγαίνει εύκολα από το μυαλό των φιλάθλων πως δεν είναι τόσο απλή η καταστροφή, όσο φαίνεται. Δεν μπορεί, να του ήρθε κατακέφαλα η φαεινή του Κλαούντιο Ρανιέρι, να ανακαλύψει χαμένους στο διάστημα άλλων κόσμων διεθνείς. Να τους επιλέξει. Και να στηριχθεί σε αυτούς. Κάποιος ή κάποιοι του πήραν τα μυαλά. Κι αυτός τα δικά μας!
Δε λέμε πως ήρθε στην Ελλάδα ο Ιταλός για την δόξα. Για το χρήμα ήρθε. Ναι, αλλά η ξεφτίλα του αξίζει άραγε, το χρήμα της; Αν και κάτι τύποι σαν κι αυτόν – καλή ώρα ο Χούουμπ Στέφενς – ως στυγνοί επαγγελματίες σιγά μη νοιάζονται για την υστεροφημία τους. Το χρήμα μετρά. Αυτό διαφεντεύει τη ζωής τους. Δεν φταίνε βέβαια, αυτοί για την επιλογή τους. Όσοι την έκαναν φταίνε. Δεν αναρωτήθηκαν πως και γιατί ξαφνικά αγάπησαν την Ελλάδα, τώρα στην δύση τους προπονητές όπως ο Κλαούντιο Ρανιέρι και ο Χούουμπ Στέφενς;
Όχι, δεν αναρωτήθηκαν. Λάθεψαν. Και πλήρωσαν. Του Γιώργου Σαρρή όμως, καρφί δεν του καίγεται επί των οικονομικών. Δικά του λεφτά πετάχθηκαν; Του Ιβάν Σαββίδη όμως, πρέπει να του καίγεται. Δικά του λεφτά πετάχθηκαν!
