Το Καυτανζόγλειο ανοίγει το δρόμο της εξωστρέφειας

Το ζήτημα των αθλητικών υποδομών, των αθλητικών εγκαταστάσεων, είναι ένα από αυτά που πάντα απασχολούσαν όσους πιστεύουν πως η πρόοδος δεν έρχεται μόνο από τις επιτυχίες των αθλητών και ομάδων, αλλά και από τους χώρους στους οποίους μπορούν να γυμνάζονται, στους χώρους που μπορούν να φιλοξενήσουν εγχώριες και διεθνείς διοργανώσεις.

Η αλήθεια είναι πως εγκαταστάσεις αποκτήσαμε στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ορισμένες, μάλιστα, τόσο υψηλού επιπέδου που ξεπερνούσαν τις δυνατότητες που έχουμε –συνολικά- ως χώρα.

Επαιξε μεγάλο ρόλο για να συμβεί αυτό, το γεγονός ότι διοργανώσαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, αλλά και ότι ήμασταν ως χώρα σταθερά προσανατολισμένοι στην άποψη ότι μέσω του Αθλητισμού μπορούμε να διαφημίσουμε την Ελλάδα, να ενισχύσουμε τον τουρισμό, να κάνουμε πολιτική.

Φτιάχτηκαν έτσι γήπεδα που χρηματοδοτήθηκαν αποκλειστικά από το κράτος, αλλά και κάποια που χρηματοδοτήθηκαν από ιδιώτες, τα οποία, όμως, δεν είναι σήμερα το θέμα μας.

Τα κρατικά γήπεδα, λοιπόν, απορρόφησαν τα προ κρίσης χρόνια πάρα πολύ κόσμο. Ανθρώπους που δούλευαν σ’ αυτά, που φρόντιζαν καθημερινά για την συντήρησή τους, που έργο τους ήταν να τα διατηρούν σε καλή κατάσταση. Δεν αναφέρομαι στα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων που εγκαταλείφθηκαν στη μοίρα τους. Αυτή είναι μια άλλη, πονεμένη ιστορία…

Αναφέρομαι στα γήπεδα που δεν σταμάτησαν να χρησιμοποιούνται, είτε από επαγγελματικές ομάδες, είτε από ερασιτεχνικούς συλλόγους, είτε από απλούς πολίτες.

Γήπεδα μεγάλα, με πάρα πολλούς χώρους, με δυνατότητες για να εξυπηρετήσουν πολλαπλές ανάγκες, τα οποία, ωστόσο, κανείς δεν ήξερε μέχρι και πρόσφατα ποιος χρησιμοποιούσε τι στο εσωτερικό τους.

Παίρνω αφορμή για να ασχοληθώ με το τεράστιο αυτό θέμα, από την δουλειά που επιχειρεί να κάνει η νέα επιτροπή διοίκησης του Καυτανζογλείου.

Παρέλαβαν οι άνθρωποι μια εγκατάσταση υψηλών προδιαγραφών, η οποία έφτασε πριν από μερικά χρόνια να απασχολεί κοντά στους 80 εργαζόμενους για να μπορεί να λειτουργεί σωστά, αλλά στα χρόνια της κρίσης έμεινε με… εννιά!

Υπερβολικός, ίσως, ο αριθμός 80, αλλά το ίδιο, νομίζω, και ο αριθμός 9. Παρόλα αυτά, ενώ είναι, πράγματι, πολύ μεγάλο πρόβλημα να καλείται μια διοίκηση να λειτουργήσει ένα στάδιο όπως το Καυτανζόγλειο με εννιά μόλις υπαλλήλους, ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα είναι να μην ξέρει ποιοι χρησιμοποιούν τους χώρους του σταδίου, αφού ποτέ κανείς δεν φρόντισε να κάνει αυτή την καταγραφή.

Το μεγαλύτερο δε, όλων των προβλημάτων, για το Καυτανζόγλειο και κάθε άλλο στάδιο ανά την Ελλάδα σαν το Καυτανζόγλειο, είναι ότι δεν φρόντισαν ποτέ οι διοικήσεις τους να εξασφαλίσουν έσοδα, να τα αξιοποιήσουν κατά τέτοιο τρόπο που να μην χρειάζεται τα περισσότερα χρήματα που απαιτούνται για να λειτουργήσουν, υποχρεωτικά να τα βάζει το κράτος.

Μαθαίνω ότι οι κύριοι Μητιντζής-Τσίφκας, που βρίσκονται τους έξι τελευταίους μήνες στην διοίκηση του Καυτανζογλείου, δουλεύουν αποκλειστικά προς αυτή την κατεύθυνση.

Τους ενδιαφέρει το Στάδιο να γίνει λειτουργικό, σύγχρονο, όσοι χρησιμοποιούν χώρους του για να εξασκήσουν εμπορική δραστηριότητα να πληρώνουν το αντίτιμο που πρέπει, αλλά περισσότερο τους ενδιαφέρει το Καυτανζόγλειο να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την αθλητική Θεσσαλονίκη, να αποκτήσει εξωστρέφεια και να είναι πόλος έλξης για όποιον αθλητή και όποια ομάδα από το εξωτερικό θέλει να το χρησιμοποιήσει, κατά τους χειμερινούς μήνες, κυρίως.

Ο στόχος είναι φιλόδοξος, αλλά από αυτούς που θα τον κυνηγήσουν εξαρτάται το αποτέλεσμα. Όπως και από την ικανότητά τους να πείσουν πολλούς ότι αυτό που έχουν στο μυαλό τους πραγματικά μπορεί να γίνει πράξη…