Το είναι και το θεαθήναι με τους θρύλους του Αρη

Το βασικό αξίωμα της επικοινωνίας είναι το θεαθήναι. Δηλαδή το κυνήγι της εικονικής πραγματικότητας με την οποία χάνουμε την επαφή με την πραγματικότητα. Παρατηρείται, συνήθως, όταν δεν υπάρχει η ικανότητα προώθησης της ουσίας. Στη σόου μπιζ είναι καθημερινός κανόνας. Στην πολιτική καθίσταται αναγκαίο κακό. Στον αθλητισμό επιστρατεύεται κυρίως από μη ικανούς παράγοντες.

Η επιστροφή του Νίκου Γκάλη όπως ανακοινώθηκε από την ΚΑΕ Αρης, χαιρετίζεται. Οποιαδήποτε διαφορετική άποψη θα ισοδυναμούσε με μεσαιωνικό αφορισμό. Προ μερικών εβδομάδων είχε επισημανθεί από εδώ, η ξεκάθαρη θέση για την αναγκαία επιστράτευση των εμβληματικών ονομάτων του μπασκετικού Αρη, Γκάλη, Γιαννάκη και Ιωαννίδη εάν η σημερινή διοίκηση επιθυμούσε να δημιουργήσει όραμα. Διότι, η παρουσία όλων αυτών των ανθρώπων που θα είχε εκτός από ουσιαστικό και συμβολικό χαρακτήρα, θα προσέλκυσε κεφάλαια από χορηγούς, θα συσπείρωνε παράγοντες με γερό πορτοφόλι και θα συγκέντρωνε τους φιλάθλους.

Ο Νίκος Γκάλης καλύπτει το κενό του ήρωα που θα εμπνεύσει σε μια περίοδο κατά την οποία η διοίκηση στερείται προσωπικοτήτων. Υπό την απαραίτητη προϋπόθεση να έχει το ρόλο που του αξίζει. Όχι τον τίτλο απαραίτητα. Αν οι πόρτες που χτύπησαν οι διοικούντες για να βρουν χορηγικά προγράμματα έθεταν ως προαπαιτούμενο την παρουσία ενός ονόματος με την βαρύτητα και το κύρος του Νίκου Γκάλη τότε καλώς να ορίσει. Μόνο που ο Γκάλης είναι too big to fail, που λένε οι Αμερικανοί. Αν έχει τη διάθεση να σηκώσει και κάποιο τηλέφωνο τότε, ο ρόλος του θα αποκτήσει και την ουσία που λείπει από το σημερινό μπασκετικό Αρη.

Το σενάριο ήθελε στο παζλ και τον Παναγιώτη Γιαννάκη. Ο χειρισμός όμως για την προσέγγισή του ήταν αφελής. Η πρόταση παιδική. Και χειρότερη από ό,τι δημοσιεύτηκε. Κι όταν προσεγγίζεις με αυτόν τον τρόπο τον Γιαννάκη, σημαίνει ότι δεν τον σέβεσαι. Γιατί αν τον σεβόσουν, τότε υπήρχε ο άλλος δρόμος και ο αυτονόητος επικοινωνιακά. Παρουσιάζεις τον Γκάλη. Ο Γκάλης θα καλούσε τον Γιαννάκη. Ο Γιαννάκης δε θα αρνιόταν. Γιατί τώρα, είναι εύκολο στην προσεχή συνέντευξη Τύπου να δηλώσεις ότι «προσπαθήσαμε να φέρουμε και τον Γιαννάκη αλλά …». Μόνο που δύσκολα θα γίνεις πιστευτός.

Ο Αρης, έτσι όπως είναι σήμερα, δεν έχει ανάγκη το θεαθήναι. Ούτε τη γρήγορη εναλλαγή εικόνων που εκτός από το ότι κουράζει δεν επιτρέπει το άγγιγμα της ουσίας των πραγμάτων. Θέλω να πιστεύω ότι ο πρόεδρος της ΚΑΕ Αρης έχει καλές προθέσεις. Τα προβλήματα που καλείται να διαχειριστεί όμως, δεν λύνονται με απονενοημένες επικοινωνιακές πρακτικές. Ιδιαίτερα, όταν σ’ αυτές εμπλέκονται ονόματα σαν του Γκάλη και του Γιαννάκη. Αλλο το ΕΙΝΑΙ κι άλλο το ΘΕΑΘΗΝΑΙ…