Το φιλί της συμφιλίωσης του Μητρούδη προς τον Γκάλη
Ο φωτογραφικός φακός αποτύπωσε τη στιγμή της ένωσης δύο παράλληλων δρόμων. Οι αυτόπτες μάρτυρες «πάγωσαν». Ετριβαν τα μάτια τους μη πιστεύοντας στην εικόνα. Και μια ιστορία που προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο, πλούσια σε ίντριγκα και θεωρίες συνομωσίας με πολλές διαφορετικές εκδοχές, η οποία δεν ξεθώριασε στο πέρασμα 24 χρόνων. Ακόμη και σήμερα διατηρείται στη θεματολογία μιας συζήτησης.
Η αγκαλιά μεταξύ Νίκου Γκάλη και Θεόφιλου Μητρούδη (στην πρόσφατη εκδήλωση του ΕΣΑΚΕ στα εγκαίνια της έκθεσης του επαγγελματικού μπάσκετ εντός του Μουσείου της ΧΑΝΘ) για μερικούς αποτέλεσε ένα είδος άφεσης αμαρτιών. Ο Θεόφιλος Μητρούδης ουδέποτε δέχθηκε αυτή την κατηγορία, του διωγμού του Νίκου Γκάλη και καταγγέλλει την αλλοίωση σε βαθμό εγκληματικής παραποίησης της ιστορίας στον βωμό εξυπηρέτησης συμφερόντων και με προφανή στόχο «φόρτωσης» του συνόλου των ευθυνών στον ίδιο. «Ημουν το εξιλαστήριο θύμα αυτής της υπόθεσης», φωνάζει σε κάθε ευκαιρία για να χρησιμοποιήσουμε το πιο ήπιο επίθετο που έχει βγει από τα χείλη του.
Τα γεγονότα εκείνου του Ιούνη του 1992 αποτελούν έναν από τους λόγους μιας οριστικής απόφασής του. Της έκδοσης της αυτοβιογραφίας του… «για να κάτσει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του», όπως λέει.
Οι περισσότεροι απ’ όσους βρέθηκαν το βράδυ της περασμένης Τρίτης στο Μουσείο της ΧΑΝΘ ένιωσαν προνομιούχοι βλέποντας αυτή την αγκαλιά. Η είδηση κυκλοφόρησε με κινηματογραφική ταχύτητα. «Γκάλης και Μητρούδης φιλήθηκαν», έλεγαν έχοντας απαθανατίσει το συγκεκριμένο πλάνο. Λίγοι γνωρίζουν ότι οι δυο τους ανταμώνουν συχνά στο tennis club, κάνουν συζητήσεις, δείχνουν ότι έχουν ξεπεράσει εκείνα τα γεγονότα. Δεν είναι βέβαιο ότι διέγραψαν το παρελθόν, αλλά έχουν πάψει να ζουν με αυτό. «Δεν κρατάω κακία, αλλά δεν ξεχνώ», έλεγε ο Γκάλης.
Μία ιστορία, πολλές εκδοχές
Το τέλος της σχέσης του Αρη με τον Νίκο Γκάλη κυριάρχησε στην αθλητική (και όχι μόνο) επικαιρότητα εκείνης της εποχής. Το ημερολόγιο σταμάτησε το απόγευμα της Τετάρτης της 17ης Ιουνίου. Η συνάντηση των δύο ανδρών έγινε στο γραφείο του τότε προέδρου του Αρη. Ηταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος διαζυγίου. Ολοι είχαν αντιληφθεί, αλλά αδυνατούσαν να το πιστέψουν. Επί της εποχής της αυτοκρατορίας του Αρη, τα καλοκαίρια ήταν παραδοσιακά πολύ δύσκολα. Ο φόβος του διαζυγίου παραμόνευε. Κι εκείνη την Τετάρτη, βαθιά μέσα τους πίστευαν ότι έστω την ύστατη στιγμή θα έρχονταν η πολυπόθητη συμφωνία. Στην πραγματικότητα όμως ο μεν Θεόφιλος Μητρούδης στάθηκε ανυποχώρητος επί της άποψης ότι ο Νίκος Γκάλης πρέπει να παραδώσει τη σκυτάλη του ηγέτη της ομάδας, πως δεν θα μπορούσε (λόγω ηλικίας) να παίζει… 40 λεπτά. Ο δε Γκάλης εκτίμησε ότι αυτό το αίτημα στοιχειοθετούσε προσβολή. Ο τωρινός Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, έριξε και την ιδέα των ακαδημιών του συλλόγου. Την πρόταση δηλαδή της ανάληψης του συγκεκριμένου project από τον Νίκο Γκάλη με το τέλος της καριέρας του. Την ώρα της συζήτησης μεταξύ Μητρούδη-Γκάλη, δεκάδες φίλοι του Αρη περίμεναν καρτερικά κάτω από τα γραφεία, είδαν όμως τον Γκάλη να αποχωρεί δακρυσμένος. «This is the end», όπως είχε ερμηνεύσει και ο Τζιμ Μόρισον.
Στις 18 Ιουνίου είχε προγραμματιστεί συνέντευξη Τύπου με αφορμή την έναρξη του καμπ Nick Galis στη Χαλκιδική. «Σέβομαι την πρόταση του κ. Μητρούδη, όμως ο πρόεδρος σε καμιά περίπτωση δεν είναι αρμόδιος ν’ αποφασίσει για τη δική μου καριέρα. Δόξα τω Θεώ, είμαι αρκετά γερός και πιστεύω ότι μπορώ να παίξω για 2-3 χρόνια ακόμη», είπε ο «γκάνγκστερ» όπως τον αποκαλούσε ο αείμνηστος Ανέστης Πεταλίδης.
Ο Θεόφιλος Μητρούδης στην πρώτη φορά που κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις και με το αίμα να βράζει στον οργανισμό του είχε πει... «Την πρόταση αυτή την έκανα γιατί τον εκτιμώ και τον σέβομαι σαν αθλητή και δεν θα ήθελα να τον υποτιμήσω με μια άλλου είδους πρόταση. Πιστεύω ότι μίλησα καθαρά και ανοικτά και αυτό νομίζω το εξετίμησε και ο ίδιος ο Γκάλης. Δύο 35άρηδες δεν χωράνε στην ίδια ομάδα και ακόμα πιστεύω ότι τα ψηλά δέντρα πρέπει να μένουν όρθια και όχι να φθείρονται». Πάντα είχε την άποψη ότι «ο πρόεδρος του Αρη δεν απολογείται αλλά αποφασίζει». Και η απόφαση εμπεριείχε την υπογραφή τριετούς συμβολαίου με τον Παναγιώτη Γιαννάκη.
Η ιστορική επανασύνδεση
Το βράδυ της περασμένης Τρίτης, ο Θεόφιλος Μητρούδης διερρήγνυε το λινό άσπρο σακάκι του για μια ιστορική επανασύνδεση. Και δεν εννοούσε την αγκαλιά με τον Νίκο Γκάλη, αλλά αυτή με τον Παναγιώτη Γιαννάκη. Για 23 χρόνια – από το καλοκαίρι του 1993 όταν ο «Δράκος» μετακόμισε στον Πανιώνιο – οι δύο άνδρες δεν είχαν ανταλλάξει ούτε ματιά. «Οφείλω να αποκαταστήσω τη φήμη και την αλήθεια για έναν μεγάλο αθλητή όπως ο Παναγιώτης. Ο Γκάλης είναι ο θεός και ο Παναγιώτης ο πολυτιμότερος αθλητής που πέρασε από το ελληνικό μπάσκετ», είπε. Ακούγεται ολίγον διπλωματικό προς ικανοποίηση (και) του εγωισμού των δύο ζωντανών θρύλων του Αρη και του ελληνικού μπάσκετ. Ίσως στοιχειοθετεί τη διπλωματία που έλειψε από τις σκέψεις του Θεόφιλου Μητρούδη εκείνον τον Ιούνιο του 1992.
