Το χειροκρότημα μετά το 1-1 σήμαινε επιείκεια και κατανόηση για τα κενά

Αγαπητή Metrosport

Με επιείκεια και μεγάλη κατανόηση φέρθηκε ο κόσμος του ΠΑΟΚ στην ομάδα, μετά τη λήξη του αγώνα με τη Ριέκα στην Τούμπα.

Παρά το… γάνιασμα που τράβηξε περιμένοντας μάταια ένα γκολ, που ήρθε μόνο από τον ουρανό στο τελευταίο δευτερόλεπτο, παρά τη στενοχώρια για την ισοπαλία, παρά τον έντονο προβληματισμό γενικά από την εμφάνιση, ιδιαίτερα του πρώτου ημιχρόνου, επιβράβευσε με ένα χειροκρότημα την καλή προσπάθεια των παικτών στο δεύτερο και φώναξε “ΠΑΟΚ μπορείς να προκριθείς”. Αυτή ήταν η επιείκεια.

Η κατανόηση είναι ότι οι οπαδοί του ΠΑΟΚ δεν μπορούν να κατηγορήσουν μια ομάδα που αφέθηκε μέχρι τώρα χωρίς ουσιαστική ενίσχυση, που βασίζεται κυρίως σε παίκτες προχωρημένης ηλικίας και που στο ρόστερ της υπάρχουν παίκτες που δεν ήρθαν στην ομάδα με το ζόρι, αλλά επειδή κάποιοι κακώς τους επέλεξαν. Να ζητήσουν δηλαδή τι από τους φιλότιμους μεν, “λίγους” δε, Ροντρίγκο και Τέιλορ; Τι απαιτήσεις να έχουν από τον βετεράνο Καγκάβα, ή τον Εσίτι; Πώς να περιμένουν την “ανάσταση” του Μπίσεσβαρ; Πόσο καλύτερος να ελπίσουν ότι θα γίνει ο Ελ Καντουρί; Πόσο ακόμη να αντέξει ο Βιειρίνια; Και πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν μήπως και εξελιχθεί ο Μουργκ; Εδώ, ούτε καν ο Κούρτιτς δικαιολογεί μέχρι τώρα την απόκτησή του.

Χόρτασαν, λοιπόν, με τις 21-5 τελικές και με τα 17-3 κόρνερ, ικανοποιήθηκαν με το μονότερμα που έπαιξε ο ΠΑΟΚ στο δεύτερο ημίχρονο και μετέθεσαν τις ελπίδες τους για τη δημιουργία μιας πολύ καλύτερης ομάδας στις επόμενες μέρες και στις επόμενες μεταγραφικές κινήσεις.

Μέχρι, όμως, να συμπληρωθεί επιτέλους αυτό το ρόστερ και να κλείσουν οι τεράστιες τρύπες του, τα ερωτήματα θα παραμένουν αναπάντητα. Ποιος θα παίζει πίσω δεξιά, μετά και τον τραυματισμό του Ροντρίγκο; Ποιος θα αντικαθιστά τον Βιειρίνια στα αριστερά; Ποιος θα είναι ο δημιουργικός χαφ, αφού τώρα δεν υπάρχει κανείς; Ποιος θα είναι ο δεύτερος, ή ο πρώτος, φορ; Ποιος θα είναι ο δεύτερος πλάγιος επιθετικός μαζί με τον Ζίβκοβιτς;

Προσωπικά, στο προχθεσινό ματς είδα έναν μόνο χαφ και να δημιουργεί και να απειλεί. Τον Σβαμπ. Και μόνο έναν επιθετικό να “έρχεται” κοντά στο γκολ και να μην το πετυχαίνει από ατυχία. Τον Σφιντέρεσκι. Με δεδομένο το γεγονός ότι ο Ζίβκοβιτς δεν έχει φορμαριστεί ακόμη, ο προχθεσινός ΠΑΟΚ, από τη μέση και κάτω, είχε να μας δείξει μόνο αυτούς του δύο παίκτες. Και… κανέναν που να “έχει” το γκολ. Ο Κούρτιτς σούταρε δυο φορές άγαρμπα από καλές θέσεις, ο Μπίσεσβαρ δεν απείλησε ποτέ, ο Ελ Καντουρί πάντα κάτι κάνει λάθος ή αργεί να το κάνει, ο ντεφορμέ Ζίβκοβιτς περιορίστηκε σε ένα μόνο σουτ, ο Σφιντέρσκι προδόθηκε από τις καραμπόλες σε αμυνόμενους και έτσι, όσο πιο πολύ κυλούσε το ματς τόσο πιο πολύ αναρωτιόμουν πώς θα βρεθεί (και ποιος θα τον βρει) ο τρόπος για να πάει η μπάλα στα δίχτυα. Ας είναι καλά, λοιπόν, αυτός ο νεαρός της Ριέκα, ο Γκάλεσιτς, που έδωσε τη λύση με το αυτογκόλ. Αλλά το μήνυμα που δόθηκε ήταν ξεκάθαρο: Υπάρχει πρόβλημα στη δημιουργία έτσι κι αλλιώς, υπάρχει όμως πρόβλημα και στο γκολ, ειδικά απέναντι σε πολυπρόσωπες άμυνες.

ΥΓ. Και, βέβαια, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι μετά από λίγο καιρό όλες αυτές οι τελικές θα μετατρέπονται σε γκολ, όπως είπε ο Λουτσέσκου. Από το στόμα του και στου Θεού το αυτί, αλλά κομματάκι δύσκολο μου φαίνεται...

ΥΓ.

Στέλιος Α. Γρηγοριάδης