Οι τηλεοπτικές άδειες και η ελληνική κοινωνία

Η ανακοίνωση των επιχειρηματιών που έγιναν κάτοχοι των τεσσάρων τηλεοπτικών αδειών εκτιμώ ότι δεν προκάλεσε καμία συγκίνηση στους περισσότερο από 1 εκατ. ανέργους ή στους συνταξιούχους που αγωνιούν κάθε μήνα για το ποσό που θα δουν στο λογαριασμό τους στο ΑΤΜ.

Μπορεί το θέμα να «σηκώθηκε» ψηλά από τους άμεσα ενδιαφερόμενους, να σπαταλήθηκαν δεκάδες ώρες τηλεοπτικών σποτ για τη νομιμότητα της διαδικασίας και άλλες τόσες για συζητήσεις στα τηλεοπτικά παράθυρα, αλλά εκτιμώ ο μέσος Έλληνας λίγη σημασία έδωσε στο θέμα. Κι αυτό γιατί από τα τόσα που έχει ακούσει για τους καναλάρχες και για τα «παιχνίδια» διαπλοκής που παίζουν, νιώθουν μία αποστροφή για κάθε εξέλιξη στο θέμα των αδειών.

Αλλωστε με αφορμή τις κόντρες που ξέσπασαν με φόντο τις άδειες ακούστηκαν πράματα και θάματα για το back stage της πολύχρονης διαπλοκής των καναλαρχών με την πολιτική εξουσία. Βεβαίως ουδείς πιστεύει ότι μία αδιάβλητη και ταπεινωτική διαδικασία πλειστηριασμού, για τις τέσσερεις νέες τηλεοπτικές άδειες αποτελεί την καλύτερη εγγύηση ότι στο μέλλον δεν θα υπάρξουν νέα φαινόμενα διαπλοκής μεταξύ της πολιτικής εξουσίας και αυτής των media.

Αποψη μου είναι ότι σε μία δημοκρατική χώρα η Κυβέρνηση υποχρεούται να δημιουργήσει το πλαίσιο λειτουργίας των τηλεοπτικών σταθμών, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί να είναι αυστηροί στην εφαρμογή του, αλλά δεν δικαιούται να «κονσερβοποιεί» την αγορά. Ούτε στις τηλεοπτικές άδειες, ούτε σε κανένα άλλο επάγγελμα. Από τη στιγμή που πήρε την απόφαση να «ψαλιδίσει» τον αριθμό των αδειών, λογικό είναι να γεννηθούν και συνειρμοί για τους πραγματικούς στόχους της. 

Η κοινωνία έμεινε απαθής απέναντι σε μία απόφαση η οποία δεν διεκδικεί το Οσκαρ δημοκρατίας, είτε γιατί έχει σοβαρότερα προβλήματα, είτε γιατί έχει πάψει εδώ και καιρό να δείχνει αντανακλαστικά σε κάθε τι πού μπορεί να είναι ένα κακό μαντάτο για το μέλλον της. Πάντως η αλήθεια είναι ότι εκτός από τα υπερδανεισμένα τηλεοπτικά κανάλια υπήρχαν κι αυτά που ήταν βιώσιμα, χωρίς τραπεζικό δανεισμό. Όλα όμως μπήκαν στο «μίξερ» της εξυγίανσης του τηλεοπτικού περιβάλλοντος, χωρίς όμως κανείς να μπορεί να εγγυηθεί ότι ο στόχος τον οποίο έκανε σημαία η Κυβέρνηση, επιτεύχθηκε.     

FOCUS

Δηλαδή στην περίπτωση που αρχίσει το Πρωτάθλημα στις 10 Σεπτεμβρίου θα έχουν εκλείψει όλοι οι λόγοι για τους οποίους αναβλήθηκε η πρεμιέρα; Γιατί η «ανοικτή πληγή» ήταν η διαιτησία και μέχρι τώρα αυτή η… «πληγή» δεν έχει κλείσει.