Τι θα γίνει φίλε μου με μας;

Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει πιάσει πάτο... Αλήθεια, έχει σκεφτεί κανείς, αν όντως (δεν) πάει παρακάτω;

Το ελληνικό ποδόσφαιρο μοιάζει εδώ και δεκαετίες σαν μία στυμμένη, ξεζουμισμένη και... παραπεταμένη λεμονόκουπα. Κι όμως, παρά όλα αυτά, συνεχίζει τη φθίνουσα πορεία του, αφού κανείς δεν θέλει ή δεν μπορεί να κάνει κάτι για να το αλλάξει.

Οι ομάδες στην Ευρώπη «ανεβαίνουν» συνεχώς, το ποδόσφαιρο αλλάζει, είναι μία γιορτή και εδώ η κατάσταση δεν λέει σε καμία περίπτωση να αλλάξει. Τόσα χρόνια, τα ίδια και τα ίδια. Όχι, ότι θα αλλάξει βέβαια κάτι προς το καλύτερο. Ο καθένας θα νοιάζεται μόνο για την ομάδα του, χωρίς φυσικά να αποζητάει ποτέ το καλό του ποδοσφαίρου γενικότερα.

Στη Γερμανία όλα τα γήπεδα είναι γεμάτα, οι χορηγοί δεν είναι κρατικοί, ενώ στην Αγγλία οι επενδυτές είναι οι περισσότεροι εκτός νησιού και φυσικά η "κρίση" δεν τους έχει πιάσει. Στην Ισπανία οι πιο πολλές ομάδες έχουν πλέον ξεφύγει σε άλλα επίπεδα, ενώ και στην Ιταλία βλέπουν κάτι πολύ καλύτερο ως θέαμα. Χαίρεσαι να βλέπεις ποδόσφαιρο. Θέλετε να πάμε μήπως στη Γαλλία, που και εκεί η κατάσταση, σε σύγκριση με το ελληνικό ποδοσφαιρικό προϊόν, είναι σε καλύτερα επίπεδα;

Παντού, σε όλα αυτά τα πρωταθλήματα, υπάρχουν φυσικά και μελανά σημεία. Κακές διαιτησίες, επεισόδια – κυρίως εκτός γηπέδων όμως – ακόμη και μεγάλα σκάνδαλα υπήρξαν. Δεν είναι όμως όπως στην Ελλάδα. Στην Ιταλία, για παράδειγμα υπήρχε το σκάνδαλο με τα στημένα παιχνίδια. Οι νόμοι, ωστόσο εκεί, εφαρμόστηκαν. Τιμωρήθηκαν μεγαθήρια.

Εμείς, ωστόσο, τι κάνουμε; Τι θα γίνει με το δύσμοιρο ελληνικό ποδόσφαιρο; Και... φυσικά δεν βάζω στη σύγκριση αυτή την εθνική ομάδα. Γιατί, η εθνική είναι ή μάλλον ήταν τουλάχιστον κάτι άλλο. Κάτι ξεχωριστό. Κάτι διαφορετικό. Δεν την είχε αγγίξει η «σήψη». Το γεγονός ότι και εκεί πλέον έχουμε πιάσει πάτο, δεν θεωρώ ότι θα πρέπει να το συνδυάσουμε με όλα αυτά, τα οποία συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Σαφώς και η «κατρακύλα» αφορά σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις της Ομοσπονδίας, αφού «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι», εξ ου και η απόφαση περί παραίτησης από τον Σαρρή, αλλά εκεί παράλληλα παίζουν ρόλο και οι παίκτες. Συμφωνώ, δηλαδή, με την άποψη ότι δεν χρειάζεται προπονητή για να κερδίσεις τα Νησιά Φερόε. Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται ίσως τετριμμένα και χιλιοειπωμένα. Ωστόσο, πού θα πάει πλέον αυτή η κατάσταση; Τι άλλο πρέπει να γίνει δηλαδή;

Όσο όμως όλα αυτά μένουν στο χαρτί ή μένουν πάλι στα λόγια, θα εξακολουθούμε να βλέπουμε και στο μέλλον το ίδιο έργο σε επανάληψη. Αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία ή αν δεν καταλάβουμε επιτέλους ότι το προϊόν έχει "χαλάσει" και ότι πρέπει να το φτιάξουμε από την αρχή, όχι απλά για να μοιάσουμε τους άλλους, αλλά για να κάνουμε επιτέλους κάτι καλό, τότε όλα όσα γίνονταν παλιά, όσα γίνονται τώρα, θα συνεχίσουν να γίνονται και στο μέλλον.