Τι νόημα έχουν, πλέον, οι απεργίες;

Σκεφτόμουν προχθές που -κι εμείς οι δημοσιογράφοι- απεργούσαμε, τι νόημα είχε η συμμετοχή μας στην απεργία.

Σκεφτόμουν αν έχει, τελικά, νόημα να συμμετέχεις σε μια απεργία, όταν εκ των προτέρων γνωρίζεις ότι δεν πρόκειται να φέρει κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Διότι, σε τι ελπίζουμε τα τελευταία χρόνια, κάθε φορά που αποφασίζουμε να πιέσουμε την –όποια- κυβέρνηση με την προκήρυξη απεργίας; Εγώ λέω σε τίποτα κι όποιος έχει διαφορετική άποψη θα ήθελα πάρα πολύ να την συζητήσουμε.

Κακά τα ψέματα, μας αρέσει δεν μας αρέσει, οι αποφάσεις για την τύχη της χώρας δεν λαμβάνονται εντός των συνόρων. Στις Βρυξέλλες και στην Ουάσιγκτον λαμβάνονται, διότι εμείς το επιτρέψαμε.

Όχι μόνο το πολιτικό σύστημα, αλλά κι εμείς οι πολίτες, που δεν ρωτήσαμε ποτέ από το 1981 μέχρι και το 2008-2009 από πού βρίσκονται αυτά τα χρήματα που μοιράζονται για να υπάρχει ένας τεράστιος και σούπερ-σπάταλος δημόσιος τομέας, για να στηρίζονται τα χιλιάδες μαγαζάκια που φύτρωναν σε κάθε γωνιά, σε κάθε πόλη και κάθε χωριό.

Κανείς δεν ρώτησε πού βρίσκονται όλα αυτά τα χρήματα που έδωσαν το δικαίωμα στην πλειοψηφία της μεσαίας τάξης στην Ελλάδα να αγοράσει πρώτη κατοικία, να αγοράσει εξοχικό, να διαθέτει μια τετραμελής οικογένεια, τουλάχιστον, δύο αυτοκίνητα, για να μην πω τρία και τέσσερα.

Κανείς δεν ρώτησε πώς αυτή η μικρή χώρα, των 10.000.000 ανθρώπων, που δεν διαθέτει βιομηχανία, που δεν είναι εξαγωγική, που «πουλάει» μόνο τουρισμό και υπηρεσίες, μπορεί να πληρώνει 2.500 ευρώ το μήνα έναν δημόσιο υπάλληλο απόφοιτο δημοτικού, να έχει συνταξιούχους από τα 40, να μην εισπράττει φόρους.

Τότε ήταν όλα καλά. Τότε το… παλιό εκλεγόταν με ποσοστά που πλησίαζαν το 50%. Τότε κάθε απεργία άφηνε περιθώριο για αυξήσεις του 7-8%, υπήρχαν επιδόματα ακόμη και για την χρήση υπολογιστή (λες και δεν ήταν αυτό το εργαλείο για να κάνει κάποιος την δουλειά του), υπήρχαν επιδόματα για να μεταφέρει ένας υπάλληλος έγγραφα από τον ένα όροφο στον άλλο, υπήρχαν επιδόματα για υπαλλήλους που έλυναν ή έδεναν την άγκυρα στο λιμάνι.

Όλα αυτά, ποτέ δεν μας απασχόλησαν. Ποτέ δεν μας προβλημάτισαν. Ποτέ δεν μας έβαλαν στη διαδικασία να αναρωτηθούμε μήπως θα έρθει κάποια στιγμή που όλες αυτές οι υπερβολές, οι ακρότητες, θα μας οδηγήσουν σε αδιέξοδα τα οποία δεν θα μπορεί να διαχειριστεί το πολιτικό σύστημα, στο οποίο εμείς κάνουμε πλάτες για να μας μοιράζει το χρέος που δημιουργεί.

Διότι αυτό γινόταν. Τα σπίτια, τα εξοχικά, τα αυτοκίνητα, τα ταξίδια στο εξωτερικό, τα φέσια στην εφορία, ήταν ένα μέρος από το χρέος της Ελλάδας. Μπορεί όχι το μεγαλύτερο, το οποίο, ασφαλώς, δημιουργήθηκε από τις σπατάλες των πολιτικών, τις μίζες, τα θαλασσοδάνεια, αλλά ποιος ασχολήθηκε με όλα αυτά πριν την κρίση; Ποιος;

Ετσι, λοιπόν, φτάσαμε να κάνουμε απεργίες οι οποίες καμία αξία δεν έχουν, αφού όλα τα σκληρά μέτρα είναι αποφασισμένα. Όλα τα μέτρα περνάνε πολύ εύκολα, γιατί μόνο με αριστερή κυβέρνηση θα μπορούσαν να περάσουν τόσο εύκολα.

Όλα τα άλλα που σας λένε περί σκληρών διαπραγματεύσεων και περήφανων συνομιλιών, θέλω να πιστεύω ότι, πλέον, δεν τα ακούτε και χτυπάτε και λίγο το κεφάλι σας που παραμυθιαστήκατε.

Γιατί ήταν τόσο χοντροκομμένα τα ψέματα, που, υπό φυσιολογικές συνθήκες, ο καθένας που διαθέτει κοινό νου έπρεπε να είχε καταλάβει.

Θα μου πείτε, μετά από όλα αυτά που σας γράφω γιατί δεν διαχώρισα την θέση μου και να μην απεργήσω. Το έκανα γιατί έχω μάθει να λειτουργώ συλλογικά, αν και τα τελευταία χρόνια προβληματίζομαι πάρα πολύ αν πράττω σωστά ή όχι…