Τι καλύτερο θα μπορούσε να κάνει ο ΠΑΟΚ;
Αγαπητή Metrosport,
Οι αδυναμίες του Αμπελ Φερέιρα είναι οφθαλμοφανείς. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδήμων στο ποδόσφαιρο για να τις αντιληφθείς. Αρκεί να έχεις μάτια και να βλέπεις. Ως προς τον φετινό ΠΑΟΚ, όμως, πρέπει να έχεις μάτια και για τους ποδοσφαιριστές. Αυτούς από τους οποίους κυρίως εξαρτάται η πορεία της (όποιας) ομάδας.
Ο Φερέιρα δεν κατόρθωσε να κάνει ομάδα. Ατομικά, όμως, οι περισσότεροι από τους παίκτες πέρασαν πολύ κάτω από τον πήχη που τοποθέτησε ψηλά η περσινή κατάκτηση του νταμπλ.
Ας πάρουμε έναν-έναν όλους αυτούς που αποτελούν τον κορμό της ομάδας:
Ο Πασχαλάκης δεν είχε καμία σχέση με τον περσινό, που ήταν ο καλύτερος γκολκίπερ στην ιστορία του ΠΑΟΚ. Ο Ζίβκοβιτς, που, για ένα διάστημα, κάθισε κάτω από τα γκολποστ, ήταν ακόμη χειρότερος και δεν πρόσφερε το παραμικρό, εξ ου και η επαναφορά του στον πάγκο.
Ο Μάτος δεν ήταν κακός, έχει το ελαφρυντικό ότι ο Φερέιρα δεν του επέτρεπε τις πολλές προωθήσεις, ωστόσο και αυτός απείχε από τον Μάτος των δύο προηγούμενων χρόνων. Οπως και ο Βιειρίνια, βέβαια, που ήταν φυσιολογικό να μην μπορεί να ξαναβρεί εύκολα τη φρεσκάδα του μετά τον σοβαρό τραυματισμό του και την πολύμηνη αγωνιστική απραξία.
Ο Βαρέλα επίσης κατώτερος από τον περσινό. Ο Κρέσπο όχι, αλλά έμεινε εκτός της τελευταίας και πιιο κρίσιμης φάσης της περιόδου εξ αιτίας του τραυματισμού του. Ο Ινγκασον, με πολλές καλές αλλά και κακές στιγμές, κάλυψε το κενό, αλλά δεν τον αντικατέστησε επάξια. Οσο για τον Γιαννούλη, τα έδωσε και εξακολουθεί να τα δίνει όλα. Το πρόβλημα είναι ότι ο Φερέιρα τον “εξόντωσε’ χρησιμοποιώντας τον συνεχώς. Ναι, είναι μικρός ακόμη, αλλά πού το γράφει ότι οι νεαροί δεν πρέπει να παίρνουν ποτέ ανάσες; Η κούραση στο ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο σωματική, είναι και πνευματική.
Στα χαφ υπάρχει η μεγάλη ευχάριστη έκπληξη και, ταυτόχρονα, το μεγάλο δράμα. Ο Μίσιτς ήρθε από τη ναφθαλίνη του Λουτσέσκου και αναδείχτηκε σε ηγετική μορφή. Είναι κρίμα που τέθηκε κι αυτός εκτός μάχης όταν ήρθαν τα δύσκολα. Οι υπόλοιποι, όμως, έπιασαν πάτο. Με πρώτο και χειρότερο τον Μπίσεσβαρ, που ήταν όλη τη χρονιά η σκια του εαυτού του, παρά το γεγονός ότι ο Φερέιρα τον στήριζε και τον χρησιμοποιούσε επίμονα.
Ο Πέλκας έκανε καλές εμφανίσεις στα πλέι οφ, αλλά στην κανονική περίοδο αδίκησε τον εαυτό του. Για τον Εσίτι… ας μην το συζητάμε. Ο Μαουρίσιο δεν συνήλθε ποτέ από τον δικό του τραυματισμό. Ο Ελ Καντουρί παίζει πινγκ-πονγκ με τους τραυματισμούς, αλλά και υγιέστατος είναι “λίγος” και ως χαφ και ως πλάγιος επιθετικός. Λίγα πράγματα έδωσε επίσης και ο Αουγκούστο μέχρι κι εκείνος να τραυματιστεί. Οπότε, εύλογα προκύπτει το ερώτημα τι καλύτερο θα μπορούσε να κάνει ο φετινός ΠΑΟΚ όταν από όλα του τα ατού μόνο δύο, ο Μίσιτς και ο Γιαννούλης, στάθηκαν όρθιοι απέναντι στις απαιτήσεις ενός νταμπλούχου.
Θα προσθέταμε ίσως και έναν τρίτο, τον Σφιντέρσκι, για να πάμε και στους επιθετικούς, αλλά φρόντισε ο Φερέιρα να τον εξαφανίσει στα πλέι οφ και στη ρεβάνς του Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό. Ξαφνικά, ο πρώτος σκόρερ του ΠΑΟΚ έγινε εφεδρικός και, αν ρωτήσουμε γιατί, ίσως ούτε ο Πορτογάλος ξέρει την απάντηση. Ο τέταρτος της παρέας των κορυφαίων θα ήταν ο Λημνιός, αλλά αυτός, από ένα σημείο και μετά, χάθηκε μόνος του. Οσο για τον Ακπομ, πολύ απλά κάνει ό,τι μπορεί...
ΥΓ. Τον Τζόλη και τα μάτια σας...
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
Στέλιος Α. Γρηγοριάδης
