Οι θεωρίες για τις πρεμιέρες και οι υπεραπλουστεύσεις

Οι σοφοί του ποδοσφαίρου υποστηρίζουν ότι οι πρεμιέρες πάντα κρύβουν εκπλήξεις.

Στην πράξη όμως αποδεικνύεται ότι οι ομάδες κοιμούνται όπως στρώνουν. Καμία ομάδα πού αντιμετωπίζει σοβαρά τον αντίπαλο της, διαχειρίζεται ιδανικά την ανωτερότητα της και είναι αποτελεσματική δεν την αγγίζουν οι θεωρίες για τις αθλητικές πρεμιέρες. Για παράδειγμα ο Αρης είχε όλα αυτά τα τυπικά χαρακτηριστικά κόντρα στον Αιγινιακό κι έτσι μετέτρεψε σε περίπατο την πρεμιέρα.

Μετά το τέλος ενός αγώνα, όταν μάλιστα υπάρχει και μία εμφατική νίκη όλα φαντάζουν υπεραπλουστευμένα. Ας αναλογιστούν όμως όλοι εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν ότι ο Αρης είχε εύκολη αποστολή το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου, πόσες φορές οι «κίτρινοι» έπαιξαν με τη φωτιά κατά την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο με αντιπάλους μάλιστα ακόμη χαμηλότερης δυναμικής από αυτή του Αιγινιακού. Ηταν τα απογεύματα που μετά το τέλος του αγώνα περισσεύαν οι δικαιολογίες του τύπου «όλοι θέλουν να κερδίσουν τον Αρη» ή «ο αντίπαλος μας έπαιζε με 11 παίκτες πίσω από την μπάλα». Φτηνές δικαιολογίες για τα προπονητικά λάθη συνδυασμένα σε 90 λεπτά με τις ποδοσφαιρικές αδυναμίες του ρόστερ.

Ο Αρης λοιπόν στον πρώτο αγώνα του νέου Πρωταθλήματος έκανε με τον καλύτερο τρόπο αυτό που έπρεπε να κάνει. Πέτυχε μία εμφατική νίκη, ήταν αποτελεσματικός και έστειλε ένα μήνυμα με πολλούς αποδέκτες. Θα πρέπει λοιπόν οι φίλοι του Αρη μετά την προχθεσινή εμφάνιση να «πετάξουν» τη σκούφια τους; Σαφώς όχι, γιατί ο αντίπαλος δεν ήταν από αυτούς που θα διεκδικήσουν την άνοδο. Αρα η γενική εικόνα του αγώνα δεν αποτελεί ισχυρό δείγμα γραφής. Είναι όμως μία απόδειξη ότι οι «κίτρινοι» φέτος δεν έχουν πρόθεση να δώσουν δικαιώματα. Αυτή είναι η πρώτη ανάγνωση. Ας περιμένουμε όμως να κυλήσει το Πρωτάθλημα για να έχουμε περισσότερο ασφαλή συμπεράσματα και κυρίως από έδρες όπου «η μύγα θα τρώει σίδερο και του κουνούπι ατσάλι».