Θα καταστρέψουν την ψυχική μας υγεία!
ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΜΠΟΥΖΑ
Σύμφωνα με αυτό που συνηθίζεται κάποιος ρεπόρτερ ή δημοσιογράφος να κάνει μετά από ένα παιχνίδι είναι να τοποθετηθεί για αυτά που είδε εκπονώντας στην ουσία μια κρίση. Αυτή η κρίση από κάποιους γίνεται αποδεκτή και από κάποιους άλλους όχι. Με την ομάδα του ΠΑΟΚ είναι απολύτως αδύνατον να λειτουργήσεις έτσι. Ο ΠΑΟΚ έχει πολλά κεφάλαια τα οποία είναι άμεσα συναρτόμενα με το κάθε παιχνίδι.
Κεφάλαιο πρώτο : η απόδοση της ομάδας, του κάθε παίκτη ξεχωριστά αλλά και του προπονητή. Παρακολουθείς ένα ματς και βλέπεις έναν Πανιώνιο να έχει περισσότερες τελικές από τον Δικέφαλο και στο τέλος να πιέζει για την ισοφάριση . Ακούς μετά τους δυο προπονητές να λένε από τη μία ο Ουζουνίδης ότι αδικείται από το σκορ και μετά ακούς τον προπονητή του ΠΑΟΚ να λέει ότι οι παίκτες του έκαναν πολλά λάθη και είχαν μόνο ένα καλό εικοσάλεπτο στο δεύτερο ημίχρονο.
Αφού τα ακούσεις αυτά μπορείς να βγάλεις μόνο ένα συμπέρασμα που έχει να κάνει με την ψυχική σου υγεία. Συμπέρασμα και ερώτημα μαζί: Είμαι παράφρων ή βλάκας; Μάλλον και τα δύο είμαι αφού εγώ είδα ένα εντελώς διαφορετικό ματς. Και τι είδα εγώ; Ένα κανονικό παιχνίδι μέχρι το 10 λεπτό! Λάθη και από τις δυο πλευρές και από μια δυο τελικές. Μετά το 10 όμως εισήρθε στην Τούμπα το μαγικό πέπλο της Ελληνικής διαιτησίας.
Ο κ. Δελφάκης –όπως ονομάζεται ή τον χαρακτηρίζουν οι διαιτητικές του πράξεις- δίνει το προβάδισμα στον Πανιώνιο με το έτσι θέλω. Με ένα πέναλτι όχι αστείο αλλά δολοφονικό όσο αφορά στη προσπάθεια μιας ομάδας να ανατρέψει την κατάσταση χωρίς πέντε βασικούς. Διερωτήθηκε κανείς πόση προσπάθεια χρειάστηκαν οι παίκτες του ΠΑΟΚ για να πάρουν πίσω το γκολ που έδωσε ο Δελφάκης στον Πανιώνιο; Εγώ είδα ένα απίστευτο τρέξιμο από πολλούς παίκτες. Τρέξιμο μέχρι σκασμού.
Σε αντίθεση οι φιλοξενούμενοι κέρδιζαν απίθανα φάουλ που τους ξεκούραζαν, δεν δεχόταν κάρτες, δεν δινόταν πεντακάθαρα φάουλ σε βάρος τους ενώ θα έπρεπε από πολύ νωρίτερα να παίζουν με παίκτη λιγότερο. Πως εγώ μπορώ να κρίνω αρνητικά αυτόν τον ΠΑΟΚ; Και δεν είμαι μόνο εγώ. Η κερκίδα κατάλαβε. Ο κόσμος δεν είναι κουτός. Έβλεπε την ομάδα να θέλει πολύ αλλά να εξαντλείται από κάποιον που νομίζει ότι είναι διαιτητής. Κι όμως προσπάθησε και κέρδισε.
Ο ΠΑΟΚ παίζει και θα παίζει από δω και πέρα πάντα μέσα στο Καραϊσκάκη. Τέτοιες διαιτησίες θα αντιμετωπίζει. Σα να παίζει μέσα στο Καραϊσκάκη. Και γι αυτό θα πρέπει να καταναλώνει πολλές περισσότερες δυνάμεις μέσα στο γήπεδο για να κερδίσει.
Κεφάλαιο δεύτερο: Ο κόσμος όλος το γνωρίζει, η διοίκηση όχι; Πρέπει επειγόντως να δημιουργηθεί στην ΠΑΕ τμήμα αντιμετώπισης της Ελληνικής διαιτησίας. Και το τμήμα αυτό είναι αναγκαίο να περιλαμβάνει άτομα ικανά αποφασισμένα και καθαρά. Η στελέχωσή του απαγορεύεται να εμπεριέχει άτομα χαμηλών τόνων , που θέλουν να κρατήσουν ισορροπίες και να κάνουν δημόσιες σχέσεις.
Ούτε και άτομα που συνδέονται συγγενικά με κάποιους που μόνο κακό έχουν κάνει στην ομάδα ή και που οπαδικά δεν ανήκουν σ΄ αυτή.
Κεφάλαιο τελευταίο: Σαββίδη σου δίνεται μεγάλη ευκαιρία να γίνεις ο ήρωας του συλλόγου. Εσύ έχεις το μαχαίρι και το καρπούζι. Σταμάτα να ακονίζεις το μαχαίρι και δώσε στον κόσμο την ελπίδα ότι είσαι κοντά στην ομάδα αλλά και απαιτείς από τα στελέχη σου να παρουσιάζουν αποτελέσματα. Ο ΠΑΟΚ δεν έχει στελέχη τελικά. Έχει διαπραγματευτές.
Υ.Γ. Πολύ αισιόδοξη η εμφάνιση Μαντούρο και Ιτάνζ. Και αυτό μαζί με τη νίκη ήταν ότι καλύτερο πήραμε από τον αγώνα, όπως και την αγωνία που φανταζόμασταν ότι θα είχε ο ευτραφής δημοτικός σύμβουλος Πειραιά και η απογοήτευση που θα έλαβε στο τέλος. ΑΛΛΩΣΤΕ ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΒΓΗΚΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΕΣΤΕΛΝΕ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΟΥΛΟ ΣΤΟΝ ΠΑΝΙΩΝΙΟ.
