Τεράστια η ζημιά από την ισοπέδωση των θεσμών στη συνείδηση του πολίτη

Αν ο υπερκοριός της Ε.Υ.Π. ήταν άνθρωπος θα είχε αυτοκτονήσει μ’ αυτά που ακούει. Στην καλύτερη περίπτωση, θα είχε εξοργιστεί και θα έψαχνε απάντηση στην ίδια απορία που έχουμε όλοι μας: Θα γίνουν ποτέ δίκες; Θα τιμωρηθεί ποτέ κανείς για τα όργια της διαφθοράς;

Οι καταγραφές των συνομιλιών σε διάφορες υποθέσεις, αθλητικού ή και γενικότερου ενδιαφέροντος, αποδεικνύουν στη συνείδηση κάθε νοήμονα πολίτη, ότι σ’ αυτή τη χώρα δεν υπάρχει τίποτε όρθιο. Οι επιτυχημένοι επιβάλλονται είτε με τσαμπουκά, είτε με τα λεφτά, είτε και με τα δύο. Ο,τι θέλεις, μπορείς να το αγοράσεις. Η θα ξυλοκοπήσεις, ή θα πληρώσεις. Ενίοτε πληρώνεις κι αν πάνε να σου κάνουν την κασκαρίκα ρίχνεις και ένα χέρι ξύλο. Πάντως, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, διαβρώνεις συνειδήσεις και η δουλειά σου γίνεται. Οσο βρώμικη κι αν είναι.

Το νταβατζιλίκι δεν αποτελεί ελληνικό προνόμιο. Συνηθίζεται παγκοσμίως. Αλλά σε σοβαρές χώρες, με αληθινά δημοκρατικό πολίτευμα, οι ένοχοι συλλαμβάνονται και τιμωρούνται. Δεν επιβραβεύονται με ασυλία. Στην Ελλάδα, εννιά στους δέκα μένουν ασύλληπτοι κι αν τυχόν συλληφθούν και οδηγηθούν (κάααποτε…) στο εδώλιο, ή αθωώνονται, ή καταδικάζονται με ποινή – χάδι, από την οποία δεν εκτίουν ούτε τη μισή.

Η τελευταία αποκάλυψη από τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο είναι πολύ σημαντική. Και ενδεικτική της δομής των κυκλωμάτων της διαπλοκής. Μεγαλοεκδότης, πρόεδρος ΠΑΕ και επικεφαλής κόμματος, που επρόκειτο λίγο αργότερα να γίνει πρωθυπουργός, μπαίνουν στο ίδιο κάδρο. Φωτογραφίζονται ευκρινέστατα τρεις πόλοι εξουσίας. Η πολιτική, ο Τύπος και το ποδόσφαιρο.

Μια που το έχουμε συνηθίσει το έργο και καθόλου παράξενο δεν μας φαίνεται, θέλω να το δω από την εξής σκοπιά: Είναι τεράστια η ζημιά που υφίστανται τρεις σημαντικοί θεσμοί στη συνείδηση του πολίτη. Μια συνείδηση που εύκολα καταδικάζει ισοπεδωτικά ως αναξιόπιστους και διεφθαρμένους όλους τους πολιτικούς, όλους τους εκδότες και τους δημοσιογράφους και όλους τους παράγοντες του ποδοσφαίρου. Με το δίκιο της όμως. Διότι τα κρούσματα είναι συνεχή και αλλεπάλληλα. Και επειδή, όπως λέγαμε, βασιλεύει η ατιμωρησία, η μπάλα παίρνει και έναν ακόμη κορυφαίο θεσμό, τη δικαιοσύνη.

Ποια εμπιστοσύνη να έχει στην πατρίδα του ο Ελληνας όταν αισθάνεται ότι η πολιτική, η δικαιοσύνη και ο Τύπος είναι διαπλεκόμενα συγκοινωνούντα δοχεία; Και πώς να απολαύσει μια από τις ελάχιστες διεξόδους που διαθέτει, το ποδόσφαιρο, όταν νιώθει ότι γρανάζια του διαβρωμένου συστήματος είναι και ποδοσφαιράνθρωποι, οι οποίοι εκμεταλλεύονται το όνομα της ομάδας τους, τη δημοτικότητα του αθλήματος και τα υπερφορτωμένα ταμεία των επιχειρήσεών τους;

Τελικά, τίποτε δεν μένει όρθιο μέσα σου, να το πιστεύεις. Κι αυτή η γενίκευση είναι που ισοπεδώνει τους καλούς, τους ηθικούς και τους άξιους. Γιατί κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι ηθικοί και άξιοι υπάρχουν και στην πολιτική και στη δικαιοσύνη και στον Τύπο και, φυσικά, στο ποδόσφαιρο…