Τελικά δεν κάθεται μόνο ο χοντρός κι ο άσχετος τέρμα

Ζήσαμε όμορφα παιδικά χρόνια. Είμαστε ακόμη η γενιά της αλάνας, έστω και αν αυτή περιοριζόταν από τα κάγκελα της σχολικής αυλής, η οποία όμως μας έδινε την δυνατότητα να στήνουμε μεγάλα ντέρμπι. Από την μία εστία το. τοιχάκι και από την άλλη δύο μπάλες ή μπουφάν ή οτιδήποτε μπορούσε να πάρει την θέση του δοκαριού στο μυαλό μας. Τα δύο μεγάλα δέντρα στην αυλή απλώς τα. προσπαρνούσαμε και καταθέταμε ψυχή στο.τσιμέντο, κάνοντας όνειρα για μεγάλη καριέρα. Η οποία όμως δεν έγινε ποτέ γιατι.μας έφαγαν οι κλίκες, τα ξενύχτια, οι γυναίκες και άλλα τόσα που μπορούμε να θέσουμε ως δικαιολογία για την στασιμότητα μας.

Αυτό που πάντα θυμάμαι και φαντάζομαι αυτό ίσχυε σε κάθε γειτονιά, ήταν πως είχαμε το αιώνιο πρόβλημα του τερματοφύλακα. Σπάνια βρίσκαμε «θύμα» να παίξει αυτή την θέση, συχνά κάναμε. ρολόι την θέση και καθόμασταν ο καθένας για ένα τέταρτο που έμοιαζε με αιωνιότητα και φυσικά. ξανά πίσω στο παιχνίδι. Συνήθως για τερματοφύλακα επιλέγαμε τον χοντρό που δεν μπορούσε να τρέξει ή τον άσχετο που κλωτσούσε με το καλάμι και αφού δεν μπορούσε να κάνει τίποτα μέσα, ας κάτσει τέρμα. Από το τίποτα. καλύτερος θα ήταν.

Οι τερματοφύλακες πάντοτε είχαν κάτι ξεχωριστό. Δεν έμοιαζαν στα άλλα παιδιά. Ήταν είτε χοντροί, είτε παράξενοι, είτε ιδιόρρυθμοι. Μόνο ένας, άντε δύο στην καλύτερη περίπτωση, θα προσφερόταν να σέρνονται στο έδαφος, να ρισκάρουν έναν τραυματισμό, πέφτοντας άτσαλα για να απομακρύνουν ένα σουτ και να μην χαίρονται στο δικό μας μυαλό την χαρά του παιχνιδιού. Αντί να βάζουν γκολ, προτιμούσαν να. βγάζουν. Βίτσιο θα το έλεγε κανείς.

Από τότε έχουμε λανθασμένη άποψη γι΄ αυτούς. Ίσως για τον λόγο αυτό προσωπικά τους βλέπω πάντα με μεγαλύτερη συμπάθεια. Ίσως γιατί στο πρόσωπο των γκολκίπερ βλέπω τους υποψήφιους ποδοσφαιριστές που δεν τα πήγαιναν τόσο καλά μέσα και βρήκαν μία άλλη θέση που τουλάχιστον τους κρατούσε στο παιχνίδι. Είναι ωραία άτομα οι περισσότεροι από δαύτους. Έχουν μία γλυκιά τρέλα που σε κάνει να διασκεδάζεις όμορφα την ώρα που θα περάσεις μαζί τους. Όχι πως οι υπόλοιποι είναι βαρετοί. Απλώς αυτοί έχουν κάτι ξεχωριστό.

Είναι και δύσκολη η θέση τους. Το λάθος τους φαίνεται από ελικόπτερο. Είναι οι μοναδικοί που σπάνια θα δούνε το δικό τους λάθος να διορθώνεται. Διότι πιο πίσω. δεν έχει. Μόνο τα δίχτυα. Είναι μοναχική θέση. Φοράνε ξεχωριστά ρούχα, έχουν ξεχωριστό τρόπο προπόνησης, κάνουν μόνοι τους προθέρμανση, ζούνε μοναχικά την κάθε στιγμή του αγώνα. Σπάνια θα γίνουν «ήρωες». Άντε σε καμία διαδικασία πέναλτι, όπου και πάλι οι περισσότεροι θα θυμούνται αυτόν που το έχασε κι όχι αυτόν που το έβγαλε. Ανάλογα και το όνομα βεβαίως.

Όλα τα παραπάνω μου ήρθαν στο μυαλό, βλέποντας με χαρά το όνομα του Μάνουελ Νόιερ ανάμεσα στους τρεις υποψήφιους για την χρυσή μπάλα. Ένα εξαιρετικό παλικάρι όπως μου έλεγε κάποια στιγμή ο Χαριστέας, που τον είχε συμπαίκτη στην Σάλκε. Ένας άνθρωπος ταπεινός, που κατόρθωσε να γίνει μεγάλος πρωταγωνιστής όντας τερματοφύλακας. Ένας γκολκίπερ που άνετα μπορούσε να παίζει και στόπερ, έχοντας άνεση με την μπάλα στα πόδια, ένας υψηλόσωμος άντρας που δούλευε πάντα παραπάνω από τους υπόλοιπους και δεν έφθασε τυχαία στην κορυφή. Ένας τύπος που πήρε Παγκόσμιο Κύπελλο, Τσάμπιονς Λιγκ, πρωτάθλημα και γενικό ότι σε. κούπα κυκλοφορεί, έχοντας τεράστια συμβολή. Ποτέ δεν θα ήταν το πρώτο όνομα που θα ερχόταν στα χείλη σε ότι αφορά τους πρωταγωνιστές όμως θα ήταν εκεί. Πάντα. Πιθανώς θα είναι για πολλά ακόμη χρόνια.

Είμαι σίγουρος πως δεν πρόκειται να πάρει την χρυσή μπάλα. Είναι η αδικία της θέσης. Ο Μάνουελ Νόιερ όμως, είναι ένας άξιος εκπρόσωπος αυτών των. ωραίων τύπων που υπερασπίζονται τα δοκάρια. Και τελικά δεν είναι ούτε χοντροί, ούτε άσχετοι.