Τελευταίες ευκαιρίες για τον ΠΑΟΚ του Τούντορ να ανακάμψει

Εδώ και αρκετό καιρό, έστω και ξενερωμένοι, οι ΠΑΟΚτσήδες, κάπου μέσα τους, διατηρούν την ελπίδα ότι κάποια στιγμή αυτός ο εφιάλτης θα τελειώσει και η ομάδα θα ανακάμψει. Πέρασε βέβαια αρκετός καιρός από τότε που αναγκάστηκαν  να διατηρούν  τέτοιου είδους απόκρυφες σκέψεις και προσδοκίες, χωρίς να δικαιωθούν και χωρίς να δουν  «φως» στο σκοτάδι που έμεινε αναλλοίωτο (πραγματική πίσσα).

Αποπροσανατολισμένοι οι φίλοι του λαοφιλέστατου ΠΑΟΚ, από επιδέξιους προπαγανδιστές, συνήθισαν να ζουν  παρέα με τα ψέματα που τους σερβίρουν.  Βολεμένοι - ως ένα σημείο – με την άγνοια τους και καθηλωμένοι αδυνατούν  να αντιδράσουν σε όσα «τρελά» και ασυγχώρητα συμβαίνουν γύρω τους.

Εκείνη όμως η  ελπίδα παραμένει μικρή και ζωντανή σαν μια πυγολαμπίδα μέσα σε πηχτό σκοτάδι. «ΠΑΟΚ είσαι» -λένε μέσα τους- και... «κάποια στιγμή θα αντιδράσεις και θα ξεφύγεις από τη μέγγενη της καταστροφικής σου εσωστρέφειας». Πιστεύω ότι κάπως έτσι σκέφτεται και αισθάνεται ο μπερδεμένος και δικαιολογημένα εκνευρισμένος ΠΑΟΚτσής.

Την ελπίδα λοιπόν όσο αδύναμη και αν είναι τη διατηρεί ακέραια και μακριά από τον κύκλο των ψευδαισθήσεων. Περιμένει ότι κάτι θα αλλάξει. Έστω και με αυτούς τους άσχετους και ανεπαρκείς που κρατάνε αυτή τη στιγμή –κακή τη μοίρα- τις τύχες της ομάδας στα χέρια τους. Ο Δικέφαλος αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό αύριο. Το παιχνίδι θεωρείται (χωρίς να είναι) ένα ντέρμπυ τη στιγμή που και οι δυο ομάδες έχουν τα χάλια τους και μοιάζουν με τον σκύλο που κυνηγά την ουρά του.

Αυτός ο αγώνας βέβαια αποτελεί την πρώτη ευκαιρία από τις ελάχιστες που απέμειναν για να επιχειρήσει να σταθεί όρθιος και να διεκδικήσει κάτι «από τη χρονιά που φεύγει». Στις επόμενες ημέρες ακολουθούν άλλοι δυο αγώνες οι οποίοι θα διεξαχθούν στην Τούμπα. Ο ένας με τον ανταγωνιστικό για τα πλέι οφ Αστέρα  και ο ημιτελικός για το Κύπελλο με τον Ολυμπιακό.

Αυτά τα τρία παιχνίδια αποτελούν συγχρόνως προκλήσεις, στοιχήματα και όπως προαναφέραμε και ευκαιρίες. Αυτές τις ευκαιρίες αν δεν τις εκμεταλλευτούν (κόουτς, παίκτες και διοίκηση), η χρονιά θα κλείσει αφήνοντας πίσω της αποκαΐδια και ερείπια.

Το να γίνει όμως τώρα μια συζήτηση για το ποιοι φταίνε εδώ που έφτασε η ομάδα, (με το ενδεχόμενο  δηλαδή να χάσει και τα αυτονόητα όπως είναι η συμμετοχή στα πλέι οφ), είναι κάτι που δε βοηθά. Το ποιοι επέλεξαν και διατήρησαν αυτούς που έχουν την μεγαλύτερη ευθύνη για ότι στραβό συνέβη είναι κάτι που θα συζητηθεί πιθανότατα με το φινάλε της περιόδου.

Αυτή τη στιγμή όμως εκείνο που προβάλλει και μάλιστα με επιτακτικό τρόπο, είναι η ανάγκη να συνειδητοποιήσουν κάποιοι (ο εμμονικός κόουτς και οι ελλιποβαρείς παίκτες που επιλέγει) το μέγεθος του «διακυβεύματος». Ας κάνουν λοιπόν την αρχή με ένα θαρραλέο ξεκίνημα από το αυριανό παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Στο οποίο η ΚΕΔ παρότι του ότι η μια από τις δυο ομάδες έχει την έδρα της στην Αθήνα, έτσι απλά και ανεμπόδιστα από την ανύπαρκτη ασπρόμαυρη ΠΑΕ, όρισε Αθηναίο διαιτητή.

Υ.Γ. Χθες στο σχόλιο που αφορούσε τις μυστηριώδεις σχέσεις Αρβανιτίδη με Καρυπίδη και στον επίλογο του, «σημειώθηκε» μια απρόβλεπτη και ακραία «παρέμβαση» από τον δαίμονα του... πληκτρολογίου. Το ότι... «οι Βεροιώτες νιώθουν άβολα όταν τους πατάνε την ψυχή»... αποδόθηκε με ένα τρανό ΔΕΝ ότι... «οι Βεροιώτες δεν νιώθουν άβολα όταν τους πατάνε την ψυχή»! Ζητάμε συγνώμη,