Ταπεινά και σεμνά, όπως θέλει και ο ίδιος ο Ιβιτς…
Θυμάμαι με πόσο μεγάλη αφέλεια είχαμε υποδεχτεί τις πρώτες ανοησίες του Τούντορ. Τιμώρησε τον Περέιρα γιατί, λέει, καθυστέρησε για 10 λεπτά στην πρώτη προπόνηση και εμείς λέγαμε ότι πολύ καλά έκανε, μέχρι που μάθαμε ότι αποκλειστικά υπεύθυνη της αργοπορίας του Αργεντίνου ήταν η ΠΑΕ ΠΑΟΚ.
Αργότερα, στην προετοιμασία, τιμώρησε τον Λούκας και τον Περέιρα, γιατί, λέει, δεν φορούσαν επικαλαμίδες στην προπόνηση και εμείς του λέγαμε «μπράβο» γιατί, και καλά, από την πρώτη στιγμή δείχνει ότι είναι αποφασισμένος να επιβάλει την πειθαρχία στην ομάδα. Μέχρι που μάθαμε ότι κι άλλοι παίκτες μετείχαν στην προπόνηση χωρίς επικαλαμίδες.
Υστερα, ήρθαν οι πρώτοι αγώνες στα προκριματικά του Γιουρόπα Λιγκ και σε όλους μας άρεσε ο τρόπος με τον οποίο έπαιζε ο ΠΑΟΚ και νικούσε κάποιες άθλιες και θλιβερές ομάδες. «Ομάδα του προπονητή της ο ΠΑΟΚ», λέγαμε και αρχίσαμε να υποπτευόμαστε ότι ήξερε πολύ καλά τι έκανε ο πολύπειρος Φρανκ Αρνεσεν όταν έφερνε στον ΠΑΟΚ τον εντελώς άπειρο και παντελώς άγνωστο ως προπονητή Κροάτη.
Η αλήθεια δεν άργησε να λάμψει. Ο Τούντορ, με την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του και την ανερμάτιστη διαχείριση του έμψυχου δυναμικού, αχρήστευε ψυχολογικά έναν – έναν τους παίκτες, ενώ ο γυμναστής φρόντιζε να τους αποτελειώνει σωματικά, υποχρεώνοντάς τους στον ένα μυικό τραυματισμό μετά τον άλλο.
Ηταν, μαθαίνουμε σήμερα, ειδικός στα προγράμματα αποκατάστασης και δεν έπρεπε να είναι πρώτος γυμναστής, γι’ αυτό τώρα έφεραν άλλο πρώτο και τον έβαλαν αυτόν στη σωστή θέση και στον σωστό ρόλο.
Αλλά ούτε και ο Τούντορ ήταν για πρώτος προπονητής. Βοηθός και πολύ του ήταν. Επρεπε πρώτα να θητεύσει δίπλα σε κάποιον κανονικό προπονητή, να μάθει ένα σωρό πράγματα για τα οποία ιδέα δεν είχε και ύστερα να δοκιμάσει την τύχη του. Δυστυχώς, ο Αρνεσεν του επέτρεψε να γίνει μαθητευόμενος μάγος στις πλάτες του ΠΑΟΚ, με την ανοχή του Σαββίδη.
Σήμερα με τον ίδιο ενθουσιασμό (και δεν θα έλεγα αφέλεια) αντιμετωπίζουμε τον Βλάνταν Ιβιτς. Εφτασε το πρώτο ματς για να πούμε ότι μεταμόρφωσε την ομάδα. Δεν σκεφτόμαστε τι θα βρούμε να πούμε αν στο αμέσως επόμενο ο ΠΑΟΚ κάνει πάλι μια κακή εμφάνιση και χάσει. Τι θα κάνουμε άραγε; Θα πάρουμε πίσω τους επαίνους και θα αρχίσουμε να γκρινιάζουμε και για τον Ιβιτς;
Η διαφορά με τον Ιβιτς είναι ότι τον ξέρουμε καλά. Ξέρουμε ότι είναι σοβαρός, ξέρουμε ότι δεν πετάει στα σύννεφα, ξέρουμε ότι είναι άψογος στη συμπεριφορά του απέναντι στους ποδοσφαιριστές με τους οποίους συνεργάζεται, ξέρουμε επίσης ότι νιώθει τι θα πει ΠΑΟΚ και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Δεν είναι, λοιπόν, αφέλεια να πιστεύουμε στον Ιβιτς, είναι, όμως, παρακινδυνευμένο να θριαμβολογούμε για την προπονητική αξία του, από τη στιγμή που ούτε ο ίδιος τη γνωρίζει ακόμη.
Ταπεινός και «μετρημένος» ο Σέρβος, δήλωσε μετά τη νίκη επί του Παναιτωλικού ότι τα συγχαρητήρια ανήκουν στους παίκτες και ότι ο ίδιος το μόνο που προσπάθησε να κάνει ήταν να αλλάξει των παικτών. Το ίδιο ταπεινά θα συνεχίσει την προσπάθειά του.
Ας πάμε, λοιπόν, όλοι μας με τη δική του λογική. Ταπεινά και σεμνά. Χωρίς διθυράμβους, χωρίς τυμπανοκρουσίες, αλλά και χωρίς διάθεση αυστηρής κριτικής, διότι ο Σέρβος θα είναι ο τελευταίος που θα έχει ευθύνη αν η χρονιά πάει εντελώς χαμένη.
Εχουν φροντίσει πολλοί γι’ αυτό. Ο Αρνεσεν, ο Τούντορ, ο Σαββίδης που τους εμπιστεύθηκε και τους δυο και, φυσικά, οι παίκτες. Μακάρι αυτοί οι παίκτες να τα δώσουν όλα από εδώ και πέρα για να σώσουν την παρτίδα, να υπερασπιστούν τον εγωισμό τους και να κάνουν μάγκα και τον προπονητή τους…
