Τα βάσανα τους (Γιάγκου και Θέκλας) ένα φορτίο…

Έχει πάει οποιοσδήποτε από την διοίκηση των βετεράνων του ΠΑΟΚ στο σπίτι του Γιάγκου Βασιλειάδη; Εκεί στην Άνω Πόλη; Έχει πάει οποιοσδήποτε από την διοίκηση της ΠΑΕ; Να δουν, πως ζει; Εάν θα μπορούσαν κι αυτοί να ζήσουν ανάλογα; Έχει πάει;

Αναφερόμαστε συγκεκριμένα για δυο λόγους: Πρώτος, επειδή γνωρίζουμε το βάθος του σεβασμού αλλά και το πλάτος της ανθρωπιάς τους. Και δεύτερος, επειδή έσπευσαν όλοι, να πουν μία καλή κουβέντα. Να σφίξουν το χέρι του ανθρώπου που συντηρούσε τη φλόγα του ΠΑΟΚ στα αποδυτήρια της Τούμπας. Να τον κτυπήσουν φιλικά στην πλάτη. Και μετά; Ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του.

Ελάτε όμως, που ο δρόμος ενός ανθρώπου της βιοπάλης δεν είναι όπως των άλλων στην διοίκηση της ΠΑΕ και των βετεράνων του ΠΑΟΚ. Ο Γιάγκος Βασιλειάδης περνά δύσκολα. Ζει με το παρελθόν. Αρνείται το παρόν. Δεν θέλει, να βλέπει το μέλλον!

Ακόμη κι οι φωτό - το φιλμ της ιστορίας του ΠΑΟΚ - στους τοίχους υποφέρουν από την υγρασία στο σπίτι. Η κατάσταση της υγείας του, όπως την περιγράφει η κυρία Θάλεια, η κυρά του δεν είναι καλή. Γίνεται δε, ολοένα και χειρότερη από τότε που στερήθηκε το οξυγόνο της Τούμπας.

«Τι να σας λέω από το τηλέφωνο; Ελάτε Ακροπόλεως 51 να δείτε με τα μάτια σας το περιβάλλον και τον τρόπο ζωής μας»!

Αρνείται όμως, να γονατίσει από την απανθρωπιά της Πολιτείας. Από την αδιαφορία της κοινωνίας. Από την αδικία της μοίρας. Η ευπρέπεια σε όλο της το μεγαλείο. Δυνατή γυναίκα. Η δύναμη της, δύναμη του «πατέρα» γενεών παικτών του ΠΑΟΚ, Γιάγκου Βασιλειάδη. Δεν ζητά καν κατανόηση στα προβλήματα τους. Τι κατανόηση; Δεν τα αναφέρει!

Υπερήφανη κι η Θάλεια κι ο Γιάγκος δεν λένε λέξη περί των αναγκών τους. Αντίθετα. Εκθειάζουν την ΠΑΕ ΠΑΟΚ επειδή εργάζεται εκεί ένας εγγονός τους. Αναφέρουν με χαρά την φιλοξενία τους στο… Σπίτι τους. Την Τούμπα. Ευχαριστούν επειδή η ΠΑΕ ΠΑΟΚ τους προσέφερε χαρά. Παρεμπιπτόντως: Ειλικρινά ήταν αξιέπαινη η πρωτοβουλία της ΠΑΕ ΠΑΟΚ!

Αν και βιώνουν πίκρα, μιλάνε με γλύκα. Μιλούν για κάποιους βετεράνους. Όπως τον Σταύρο Σαράφη, για παράδειγμα. Τους βοήθησε με τα σεργιάνια στους γιατρούς.

Έχουν εγγόνια και δισέγγονα. Ζουν δύσκολα αλλά… Ζουν περήφανα!

Ο Γιάγκος Βασιλειάδης διαδέχθηκε τον θρυλικό Νικηφόρο Τσαρπανά στην έπαλξη της Τούμπας. Συντήρησε την φλόγα της ψυχής του ΠΑΟΚ στα αποδυτήρια. Στάθηκε δίπλα στους παίκτες σε όμορφες κι άσχημες στιγμές. Είναι μία σημαντική μορφή στην ιστορία του ΠΑΟΚ. Και δεν ήταν τυχαίος. Ήταν …ευλογημένος από τον Νικηφόρο Τσαρπανά. Το πνεύμα και την ψυχή της Τούμπας.

«Με φώναζε – με καλό τρόπο – όταν μαντάριζα τις κάλτσες των παικτών. Δεν ήθελε σκληρού κόμπους. Πλήγιαζαν τα πόδια τους». Θυμάται και συγκινείται η κυρία Θάλεια τα ξενύκτια στο σπίτι τους. Για να πλυθούν. Να απλωθούν. Να στεγνώσουν. Και να σιδερωθούν οι στολές της ομάδας. Πλύνε- βάλε ήταν τότε. Τώρα; Τις χαρίζουν στον κόσμο!

Είναι απόλυτα αγαπητός στον κόσμο ο Γιάγκος Βασιλειάδης. Σε κάθε βόλτα του – με το ζόρι τον πάει η κυρία Θάλεια αφού δεν θέλει, να βγαίνει από το σπίτι – του εκφράζουν την αγάπη. Οι ΠΑΟΚτσήδες τον σέβονται απεριόριστα. Αν και στην Τούμπα δεν του επέτρεψαν την είσοδο. «Δεν τον γνώρισαν. Δεν τον ήξεραν. Δεν κρατάμε κακία. Συμβαίνουν. Δεν είχαν πρόθεση, να τον στεναχωρήσουν»!

Η εμφάνιση του Γιάγκου Βασιλειάδη επί σκηνής Τούμπας …λούστηκε από τους προβολείς της επικαιρότητας. Ναι, αλλά δεν φώτισε την σκοτεινή πλευρά της ζωής του. Πίσω από το χαμόγελο του – άνθισε μετά από πολύ καιρό – κρύβεται πολλή πίκρα και πολύς πόνος.

Εδώ ακριβώς, αναφερόμαστε συγκεκριμένα στις διοικήσεις της ΠΑΕ και των βετεράνων του ΠΑΟΚ. Θέλουν. Μπορούν. Πρέπει να βοηθήσουν με μία ανάσα ζωής! Η καλή πρόθεση της πρώτης δεν αρκεί, για να δουν μία αχτίδα ελπίδας στο σπιτικό τους ο Γιάγκος κι η Θάλεια Βασιλειάδη. Το προσωπικό ενδιαφέρον βετεράνων δεν φθάνει για να ζεσταθούν οι καρδιές τους.

Χρειάζεται κάτι παραπάνω από μια καλή κουβέντα. Ένα κτύπημα στην πλάτη. Μια θερμή χειραψία. Χρειάζεται μία πράξη ανθρωπιάς. Μία έκφραση έννοιας σε μία οικογένεια η οποία ζούσε για τον ΠΑΟΚ. Και ζει με τον ΠΑΟΚ στην καρδιά και στο μυαλό της.

Αυτή η οικογένεια βέβαια, δεν ζητά οτιδήποτε. Κουβέντα δε λέει για υποστήριξη της. Κυρίως από τον ΠΑΟΚ. Αρκείται στον σεβασμό και στην αναγνώριση. Εκφράζεται με αξιοπρέπεια. Δεν ταπεινώνεται.

Με σεβασμό κι αναγνώριση όμως, τα βάσανα της δεν παύουν να είναι… Ένα φορτίο που τα πηγαίνουν εδώ κι εκεί άνθρωπο ψάχνουν αλλά δε βρίσκουν το βάρος που 'χουν στη ψυχή να μοιραστούν!

Πιστεύουμε πάντως, ακράδαντα πως υπάρχουν άνθρωποι και στην διοίκηση της ΠΑΕ και των βετεράνων του ΠΑΟΚ…