Τα «θέλω», τα «μπορεί» και η… παγίδα

Αν σε κάτι συμφωνούν οι περισσότεροι Αρειανοί αυτήν την εποχή, είναι ότι η επιλογή του Δημήτρη Καλαϊτζίδη για τον πάγκο της ομάδας τους ήταν μάλλον η πλέον ενδεδειγμένη, τηρουμένων των συνθηκών. Κι έτσι είναι.

Ο Καλαϊτζίδης πληροί δύο πολύ σημαντικές προϋποθέσεις, που ενισχύουν την παραπάνω άποψη. Καταρχήν, είναι γνώστης της Football league. Γνωρίζει όσο λίγοι τα κατατόπια της κατηγορίας και πώς να αποφεύγει τις παγίδες, που δεν είναι και λίγες σ’ αυτήν την κατηγορία. Κατά δεύτερον, είναι δοκιμασμένος στις δύσκολες καταστάσεις και συνεπώς ξέρει πώς να διαχειρίζεται τέτοιου είδους αποστολές, όπως αυτή που ανέλαβε στον Αρη.

Εν ολίγοις, ο Καλαϊτζίδης έχει δείξει με την έως τώρα πορεία του πως δεν φοβάται να δουλεύει να συνθήκες πίεσης και αντέχει. Όμως, ο Αρης είναι μία εντελώς διαφορετική «ιστορία» στην καριέρα του. Είναι η πρώτη φορά που καλείται να (απο)δείξει ότι ξέρει τον τρόπο να πετύχει και σε ομάδες (πολύ) μεγαλύτερου «βεληνεκούς» απ’ όσες έχει δουλέψει μέχρι σήμερα. Κακά τα ψέματα.

Ο Καλαϊτζίδης δεν γνωρίζει, ακόμη, τα… του Αρη, όσο καλά γνωρίζει τις δυσκολίες της κατηγορίας. Κάθε μέρα μαθαίνει και κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό για τις ιδιαιτερότητες των «κιτρίνων». Διότι, είναι άλλο να σου τα λένε όταν είσαι… «απ’ έξω» και άλλο να τα βιώνεις «από μέσα». Μέρα με τη μέρα συνειδητοποιεί πόσο δύσκολο «μαγαζί» είναι, πόση πίεση υπάρχει και πόσο υπομονή… δεν υπάρχει από κανέναν προς κανέναν. Ο Καλαϊτζίδης θα πρέπει να γνωρίζει –και μάλλον το γνωρίζει- ότι δεν θα του δοθεί μεγάλη πίστωση. Θα κριθεί από το πρώτο σφύριγμα της νέας σεζόν.

Αυτά είναι πράγματα που θα βρει σύντομα μπροστά του, όταν αρχίσει σιγά σιγά η προετοιμασία, διότι μέχρι τώρα όλοι ασχολούνται με τα Ειρηνοδικεία, τις προσφυγές, τις γενικές συνελεύσεις κ.ο.κ Με τη… μπάλα δεν ασχολήθηκε ακόμη κανείς, αλλά σιγά σιγά από εδώ μπρος θα μπει στην καθημερινή ατζέντα όλων μας.

Τα περί… «αναδόμησης του Αρη» που είπε πρόσφατα ο 57χρονος τεχνικός, τα περί… «ελκυστικού και επιθετικού ποδοσφαίρου» και τα περί… «αξιοποίησης και ανάδειξης των ταλέντων» ακούγονται ωραία επικοινωνιακά.

Στην πράξη, όμως, είναι εφικτά? Είναι εφαρμόσιμα όλα αυτά σ’ αυτόν τον Αρη? Υπάρχουν απαντήσεις και είναι ξεκάθαρες, αρκεί να διδαχτεί κανείς από το πρόσφατο παρελθόν των «κιτρίνων». Και η απάντηση είναι η εξής: Όχι.

Η αναδόμηση, το ωραίο ποδόσφαιρο και η ανάδειξη ταλέντων είναι καλοδεχούμενα, αλλά μπορούν να υλοποιηθούν σε ένα περιβάλλον που σου επιτρέπει να δουλέψεις απερίσπαστος και οι συνθήκες το ευνοούν. Στον Αρη αυτή τη στιγμή δεν συμβαίνει ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Μάλιστα, ισχύουν ακριβώς τα αντίθετα. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η «παγίδα» για τον έμπειρο τεχνικό.

Η απαίτηση του Αρη από τον Καλαϊτζίδη τη νέα σεζόν είναι μία και μοναδική: Να κερδίζει η ομάδα. Μικρή σημασία έχει το πώς θα συμβαίνει αυτό. Σχεδόν κανέναν δεν ενδιαφέρει. Δεν θα θυμάται κανείς το… ελκυστικό ποδόσφαιρο, αν δεν επιστρέψει αμέσως στο φυσικό του χώρο.

Ισως, λοιπόν, θα ήταν φρονιμότερο για τον Καλαϊτζίδη να σχεδιάσει έναν Αρη «μιας χρήσης» που θα μπορέσει να πετύχει τον στόχο της ανόδου. Γιατί αν το καταφέρει αυτό, του χρόνου τέτοια εποχή θα μπορέσει να θέσει σε εφαρμογή την «αναδόμηση του Αρη» σε ένα πιο σταθερό και ήρεμο περιβάλλον και με σαφώς καλύτερες προοπτικές από κάθε άποψη….