Τα τελευταία σπαράγματα για τον ΠΑΟΚ!
Η υπομονή έχει προ πολλού εξαντληθεί για τα όσα συμβαίνουν εντός και εκτός των τειχών του ΠΑΟΚ. Και αυτό αφορά όχι μόνο την τρέχουσα χρονιά αλλά και τις προηγούμενες τη στιγμή κατά την οποία οι πανομοιότυπες ασπρόμαυρες καταστροφικές παθογένειες δεν έλειψαν ούτε λεπτό στη διάρκεια τους, ναρκοθετώντας όπως ήταν επόμενο τους μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς ενός πανίσχυρου επενδυτή. Συγχρόνως όμως και ξενερώνοντας- απογοητεύοντας- έναν φίλαθλο λαό που τον χαρακτηρίζει διαχρονικά ένα μεγάλο πάθος και μια ανεπανάληπτη υποστηρικτική παρουσία στους αγώνες της ομάδας του.
Λέγεται και υποστηρίζεται, από το στενό περιβάλλον του μεγαλομετόχου ο οποίος σημειωτέον απολαμβάνει της πλήρους εμπιστοσύνης των οπαδών του συλλόγου, ότι η τετραετής «τριβή» του με τα δρόμενα στον χώρο τον έχει καταστήσει σοφότερο, εμπειρότερο και ως εκ τούτου ικανότερο να δώσει τέλος σε αυτόν τον τετραετή άγονο κύκλο των αμφισβητημένων και ατελέσφορων σχεδιασμών.
Ευχής έργο θα είναι να συμβαίνει κάτι τέτοιο και οι δυο τελευταίες «παραστάσεις» που απομένουν για τη λήξη και της τέταρτης χαμένης αγωνιστικής περιόδου να είναι και οι τελευταίες (τα σπαράγματα δηλαδή) μιας ομάδας που αγχωμένη και βραχυκυκλωμένη αδυνατεί από μόνη της να βρει την ταυτότητα και την αγωνιστικής της αξιοπρέπεια.
Δεν ξέρουμε αν υπάρχουν σοβαρές ελπίδες και μεγάλες πιθανότητες για να δούμε κάποιες επαναστατικές ανατροπές για να κλείσει με το φινάλε της χρονιάς ο τετραετής κύκλος των χαμένων ευκαιριών και απογοητεύσεων.
Εκείνο όμως που γνωρίζουμε πολύ καλά και για το οποίο είμαστε σίγουροι ότι θα συμφωνεί ο κόσμος του ΠΑΟΚ είναι το γεγονός και η διαπίστωση πως ενώ οι αιτίες αυτής της αποτελμάτωσης είναι πολλές, η λύση για να μην έχουν την διαιώνιση τους είναι μόνο μια.
Και αυτή απαιτεί μια τολμηρή και γενναιόφρωνη επανεκτίμηση προσώπων και καταστάσεων από μέρους του Ιβάν Σαββίδη γιατί κακά τα ψέματα τα περισσότερα δεινά οφείλονται σε λαθεμένες εισηγήσεις και ατελέσφορες επιλογές.
Γεγονός που βραχυκύκλωσε τον σύλλογο αλλά και τον ίδιο τον μεγαλομέτοχο. Επανερχόμενοι στα «τρέχοντα» και πιεστικά που σήμερα χαμοπατούν την ομάδα προκαλώντας σε αυτήν μια πραγματική ασφυξία, τη στιγμή που αναζητά λίγο οξυγόνο ώστε να διεκπεραιώσει με τις λιγότερο δυνατές απώλειες την περίοδο, είμαστε υποχρεωμένοι να επισημάνουμε την απόλυτη ανάγκη - στη συγκεκριμένη περίπτωση- μιας ψύχραιμης θεώρησης της κατάστασης με κανόνες αυτογνωσίας και ειλικρινούς αυτοκριτικής. Κάτι που θα πρέπει να γίνει με ιδιαίτερα αυξημένα τα αντανακλαστικά επιβίωσης, απ’ όλους.
Στα δυο παιχνίδια όσοι παίκτες θα κληθούν να υπερασπιστούν ότι… «απέμεινε» να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, να αυτοτσαλακωθούν, αν χρειαστεί και να αυτομαστιγωθούν, ώστε να αποβάλουν τη νωθρότητα του νεοπλουτισμού που τους κατέστησε άνευρους, μαλθακούς και καλαμοκαβαλάρηδες.
Οσο για την ΠΑΕ; Εδώ το πράγμα σοβαρεύει γιατί η υπερασπιστική της σοβαρότητα είναι κάτω του μετρίου και η ανικανότητά της να προφυλάξει την ομάδα αλλά και την επένδυση κατ’ επέκταση του μεγαλομετόχου προβληματίζει και δημιουργεί αμφιβολίες.
Οι άνθρωποι του επίσημου ΠΑΟΚ θα πρέπει να αντιληφθούν ότι το παιχνίδι όπως εξελίχθηκε, διευκολύνει απόλυτα το παραμάγαζο της ΕΠΟ, την περιβόητη ΚΕΔ η οποία μετά τον Παπαπέτρου σίγουρα έχει πολλές επιλογές (Γιάχος, Μήτσιος, Βοσκάκης, Καλογερόπουλος, Λαμπρόπουλος, Δημητρόπουλος) ώστε να ολοκληρώσει αυτό που είχε βάλει στο στόχο της από την αρχή της χρονιάς με εντολή του μεγάλου αφεντικού. Βλέποντας απέναντι της η ΚΕΔ αδύναμους παράγοντες να αποδέχονται όλους τους φυτευτούς που επιλέγουν, πανεύκολα θα επιχειρήσει και το τελευταίο χτύπημα.
Άλλωστε ένα και μόνο αρκεί από εδώ και πέρα. Δυο τα τελευταία στοιχήματα, δυο οι τελευταίες προκλήσεις και δυο τα τελευταία σπαράγματα μιας χρονιάς που πλήγωσε την περηφάνεια ενός λαού και το γόητρο ενός ιστορικού συλλόγου.
Σ.Σ. «Ο κύκλος της αγωνίας»… έγινε «ο κύκλος της τραγωδίας» στο χθεσινό σχόλιο προκαλώντας ασφαλώς περισσότερες ενοχλήσεις στον αναγνώστη και λιγότερες στον υπογράφοντα.
