Τα «παιδάκια» που γίνονται άντρες

Παρότι αρχίσαμε σιγά-σιγά να μετράμε αντίστροφα για την επιστροφή μας στη Θεσσαλονίκη, δεδομένου πως πια, μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι μπήκαμε στην τελική ευθεία της προετοιμασίας στο Πράβετς, ένα είναι το δεδομένο.

Πως όσοι δεν βρίσκονται στη Βουλγαρία, παρακολουθώντας από κοντά καθημερινά τις προπονήσεις του Αρη… χάνουν. Ασφαλώς και οι εξελίξεις αυτή την εποχή «τρέχουν» πίσω στην Ελλάδα, ο κόσμος «καίγεται» για τις προθέσεις του εκάστοτε Αρβανιτίδη, Γαλανού και ούτω καθεξής, όμως είναι κρίμα, που τα παιδιά που βρίσκονται εδώ και πασχίζουν καθημερινά, να μην τυγχάνουν της προβολής και της εμπιστοσύνης, που θα έπρεπε.

Μάγοι, ούτως ώστε να πούμε αν ο Καλαϊτζίδης θα πετύχει στον Αρη, δεν είμαστε. Από αυτά που βλέπουμε όμως καθημερινά, μόνο ένα πράγμα μπορούμε να μεταφέρουμε με ασφάλεια. Πως ο νέος Αρης που βρίσκεται σε διαδικασία «χτισίματος» έχει πλάνο και σχέδιο. Ολα ξεκινούν από το 4-4-2 και την πίεση στις πρώτες γραμμές του αντιπάλου που ζητά ο 57χρονος προπονητής και τελειώνουν στην αυτοσυγκέντρωση και την σωστή κατοχή.

Από εκεί και πέρα όμως, δεν μπορούμε παρά να μεταφέρουμε το συμπέρασμα της καθημερινής βελτίωσης παικτών που δικαίως ή αδίκως έχουν παραμεριστεί ή ακόμη και υποτιμηθεί, λόγω της κατάστασης που βιώνει ο σύλλογος. Δεν μπορούμε παρά να επισημάνουμε την απίστευτη βελτίωση του Γιαννίτση, του Σουνά, του Σταυρόπουλου που μοιάζουν… άλλοι παίκτες σε σχέση με πέρυσι.

Δεν είναι πια τα… παιδάκια που βολόδερναν στο γήπεδο. Είναι παίκτες με ρόλους, με δεκτικότητα στις φωνές και τις παρατηρήσεις, με ηγετικά χαρίσματα και πραγματική… θέση στο γήπεδο. Δεν είναι όμως μόνο αυτοί.

Είναι κι άλλοι, που δεν θα βάλω στη σειρά, για να μην αδικήσω κάποιον με την κρίση μου. Γι’ αυτό και προσπαθώ καθημερινά να περιγράψω το πόσο… κρίμα θα είναι γι’ αυτή την υπό δημιουργία ομάδα, να πάει «στράφι» όλη η δουλειά της, για τα «καπρίτσια» προέδρων και τις ατασθαλίες των… πρώην που ασέλγησαν πάνω στον Αρη και τον έφτασαν στο σημείο που είναι σήμερα.