Τα παιδιά του Discord, του Viber και του Zoom κλήθηκαν να... παίξουν με Webex. ΑΝΕΚΔΟΤΟ
Οι τεχνολογικές δυνατότητες επικοινωνίας είναι πλέον άπειρες. Είτε λέγεται discord και viber, είτε zoom και facebook. Και τα παιδιά μας που τις γνωρίζουν, περνούν ώρες παίζοντας, κουτσομπολεύοντας ή και φλερτάροντας σε αυτές, κλήθηκαν να τις παρατήσουν και να μάθουν το webex.
Δεν τους προσφέρθηκε, όπως θα έπρεπε, ένα βελτιωμένο τεχνολογικό περιβάλλον με περισσότερες δυνατότητες μάθησης και ασφάλειας αλλά μια πλατφόρμα που έκανε τα εύκολα… δύσκολα, τα αυτονόητα… ανόητα και τη ζωή τους δύσκολη (ήταν όμως δωρεάν...).
Επέστρεψαν στην… εποχή του χαλκού και σπατάλησαν τις ώρες τους στο connecting, στο ακούω – δεν ακούω και στην εικόνα της δασκάλας που «πάγωνε» ή φρίζαρε, όπως λέει η νεολαία.
Η επιλογή μιας προβληματικής πλατφόρμας φανέρωσε τα all time classic προβλήματα του δημοσίου. Όχι μόνο λόγω της κακής επιλογής αλλά και της ερασιτεχνικής διαχείρισής της.
Γνωρίζοντας από την Υπουργό μέχρι και τον τελευταίο συμμετέχοντα στο εγχείρημα πως θα υπάρξουν προβλήματα, ουδείς εξ αυτών δεν επιχείρησε να τα λύσει πριν αρχίσουν επισήμως τα μαθήματα. Γιατί ακόμα και με το Webex θα μπορούσε η κατάσταση να είναι πολύ καλύτερη.
Χωρίς καμιά πρόβα με τη συμμετοχή όλων των μαθητών για να δούμε τις αντοχές του συστήματος, χωρίς ουσιαστική εκπαίδευση των δασκάλων και των μαθητών, χωρίς τεχνολογική υποστήριξη. Υποστήριξη που θα δίνει λύσεις και όχι που απλά θα λέει πως υπάρχει πρόβλημα.
Η ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας πως όλα κύλησαν ομαλά ήταν ομολογία πλήρους αποτυχίας και ας μην υπήρχε παραδοχή λάθους σε αυτή. Οι γονείς που τα νεύρα τους έγιναν… τσατάλια, αντιλήφθηκαν πως οι υπεύθυνοι δεν έχουν τη δυνατότητα να διαχειριστούν μια μεγάλη κρίση.
Και η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός εν προκειμένω, θα πρέπει να πάρει θέση. Είτε στηρίζοντας τα στελέχη του κάνοντας την αποτυχίας τους… αποτυχία του, είτε απομακρύνοντάς τους από τα πόστα τους.
Άλλωστε η παραίτηση δεν υπήρξε ποτέ ως επιλογή για τους δικούς μας πολιτικούς. Μεγάλη αρετή η ανάληψη ευθυνών, μεγαλύτερη γι’ αυτούς η «αρετή» της θέσης. Και δεν την εγκαταλείπουν ποτέ…
