Τα όρια του fair play

Ο επαγγελματικός αθλητισμός είναι μία σκληρή διαδικασία και γίνεται ακόμη σκληρότερη γι’ αυτούς που ασπάζονται την αμερικάνικη δογματική αντίληψη ότι όλοι θυμούνται μόνο τον πρώτο.

Η πρωτιά φέρνει δόξα και χρήμα, αλλά απαιτεί και πολλές θυσίες. Στα ομαδικά δε αθλήματα απαιτεί και διαπλοκή με την κάθε είδους αθλητική εξουσία. Η διαπλοκή αυτή γίνεται περισσότερο έντονη όσο οι οργανωτικές δομές μίας χώρας, στον χώρο του αθλητισμού, είναι ευάλωτες.

Τα σκάνδαλα χρηματισμών που έχουν ξεσπάσει τους τελευταίους μήνες με φερόμενους πρωταγωνιστές τους ισχυρούς άνδρες της FIFAκαι της UEFAκ.κ. Μπλάτερ και Πλατινί, γκρεμίζουν πιθανούς μύθους αθωότητας για τις διεθνείς Ομοσπονδίες. Και δεν είναι μόνο αυτό. Στην πρόσφατη ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου έχουν ακουστεί διάφορες πιπεράτες ιστορίες για την διαπλοκή που υπάρχει με θέμα τις ψηφοφορίες για τις χώρες που θα αναλάβουν τις μεγάλες διοργανώσεις, τις εταιρείες αθλητικών ειδών ή με αυτές που διαχειρίζονται τα τηλεοπτικά δικαιώματα. Είναι κρυφό μυστικό λοιπόν, ότι στον παγκόσμιο αθλητισμό όπου κυκλοφορούν πολλά δισεκατομμύρια η διαπλοκή και το παρασκήνιο κάνουν πάρτι.

Λογικά ότι ισχύει σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει μικρότερο αποτύπωμα και σε επίπεδο χωρών, καθώς η πατέντα είναι η ίδια.

Στο εγχώριο ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένα σύστημα το οποίο, όπως προκύπτει από την εισαγγελική έρευνα, διαμορφώνει τους πίνακες των διαιτητών, ελέγχει τα θεσμικά όργανα και τις αθλητικές επιτροπές.

Αυτό το σύστημα είναι που έχει δηλητηριάσει το ποδόσφαιρο και έχει δημιουργήσει συνθήκες αναξιοπιστίας.  Και είναι το ίδιο το οποίο επιχειρούν να ανατρέψουν οι κ.κ. Σαββίδης, Αλαφούζος και Μελισσανίδης. Οι προσπάθειες τους είναι μεθοδευμένες, αλλά παραμένει άγνωστο το τελικό αποτέλεσμα και ο χρόνος που θα επιτευχθεί η κάθαρση την οποία ευαγγελίζονται.

Εκτιμώ ότι χρειάζεται χρόνο ακόμη αυτή η ιστορία, καθώς οι ρίζες του συστήματος είναι βαθιές και εάν δεν υπάρξουν καταδίκες σε ποινικό επίπεδο, δύσκολα θα δούμε θεαματικές αλλαγές.

Σε κάθε περίπτωση όμως ακόμη κι αν «γκρεμιστεί» η σύγχρονη «παράγκα», κανείς δεν είναι σίγουρος ότι οι τρεις συμπαίκτες που βρίσκονται σε κοινή γραμμή πλεύσης κατά του ποδοσφαιρικού συστήματος θα συνεχίσουν να παραμένουν συσπειρωμένοι στον στόχο να αποκτήσει το εγχώριο ποδόσφαιρο την χαμένη αξιοπιστία του.

Γιατί εάν ερμηνεύσουμε, για παράδειγμα, τους χειρισμούς του Παναθηναϊκού στο θέμα του διαιτητή Αρετόπουλου, που ορίσθηκε στον αυριανό αγώνα των πράσινων με τον ΠΑΟΚ, θα καταλήξουμε εύκολα στο συμπέρασμα ότι είναι πολύ πιθανό ανά πάσα στιγμή να βγούνε τα μαχαίρια από τις θήκες όταν ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκός και Α.Ε.Κ. θα κυνηγούν μία θέση στον… ήλιο. Ειλικρινά εύχομαι να κάνω λάθος.