Τα μηνύματα του τελικού των άδειων κερκίδων του ΟΑΚΑ

O τελικός του Κυπέλλου ανήκει πλέον στην ιστορία, αλλά δύσκολα θα ξεχαστούν όλα εκείνα τα οποία προηγήθηκαν, όπως και η εικόνα των άδειων κερκίδων. Ιστορικά στη μνήμη των ποδοσφαιρόφιλων ο τελικός αποτελεί την κορυφαία ποδοσφαιρική γιορτή όλων των εγχώριων διοργανώσεων κάθε χώρας. Εχει ξεχωριστά χαρακτηριστικά, συγκεντρώνει μεγάλο ενδιαφέρον και πάντα ανεβάζει την αδρεναλίνη των θεατών, καθώς σ’ έναν τελικό έχει τύχη και ο αδύναμος. Σαφώς και ο ελληνικός τελικός δεν έχει την ίδια λάμψη με τους τελικούς μίας κεντροευρωπαϊκής χώρας, αλλά σε κάθε περίπτωση ένας τελικός πάντα έχει τη δική του γοητεία.

Εάν κάποιος ερμηνεύσει αυθαίρετα τα όσα έγιναν το βράδυ της περασμένης Τετάρτης στο ΟΑΚΑ μπορεί να ξεπεράσει και τα όρια της μυθοπλασίας. Εκτιμώ όμως ότι όποιος προσεγγίζει ρεαλιστικά το αποτέλεσμα δεν έχει λόγους να λοξοδρομήσει στη σκέψη του.

Στην οπαδική λογική πολλά μπορείς να ακούσεις για τη νίκη της ΑΕΚ. Θεωρίες συνομωσίας όπως ότι «ο Ολυμπιακός έβαλε πλάτη για να πάρει το Κύπελλο» είναι ίσως η περισσότερο ακραία. Εάν βεβαίως ζητήσεις από κάποιον που υποστηρίζει μία τέτοια άποψη να την τεκμηριώσει, σαφώς και θα πάθει… αφωνία. Ούτε βεβαίως συμμερίζομαι την άποψη ότι «άρχισε το ξήλωμα του συστήματος» επειδή ο Ολυμπιακός έχασε το Κύπελλο και η διαιτησία του Σιδηρόπουλου ήτα εξαιρετική.

Ισως η εξέλιξη να ήταν διαφορετική εάν ο Ολυμπιακός έπαιρνε τα «σφυρίγματα» που παίρνει  παραδοσιακά και τον «ξεκολλούν» στους αγώνες που δεν έχει τα φόντα να κερδίσει τον αντίπαλο του. Αυτό το επιχείρημα, με δεδομένο όλα όσα είδαμε κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου μπορεί να έχει βάση, αλλά  δεν ήταν το κορυφαίο του τελικού. Η Α.Ε.Κ κέρδισε γιατί έπαιξε έξυπνα, της βγήκαν οι φάσεις και έδειξε ότι ήταν περισσότερο έτοιμη γι’ αυτόν τον αγώνα. Το εάν το αποτέλεσμα έχει σχέση και με την απραξία τού Ολυμπιακού επί μεγάλο χρονικό διάστημα, αυτό είναι μία ακόμη θεωρητικολογία.

Προσωπικά πάντως πιστεύω ότι αξία έχει η επιστροφή της Α.Ε.Κ. που έγινε με τον ηχηρότερο τρόπο. Ομάδα με χαμηλό σχετικά μπάτζετ, αλλά οργανωμένη ορθολογιστικά. Το κυριότερο; Από ανθρώπους που ξέρουν καλά το ποδόσφαιρο, που πονούν την ομάδα και οι ρόλοι τους είναι διακριτοί. Και πάνω απ’ όλους ο «μπαρουτοκαπνισμένος» Δημήτρης Μελισσανίδης ο οποίος απέδειξε ότι μπορεί ένας ποδοσφαιρικός ηγέτης να «πολεμάει» τις «παράγκες» του ποδοσφαίρου κατακτώντας συγχρόνως η ομάδα του και τίτλους.