Τα μετάλλια της… υποκρισίας

Καμία έκπληξη. Ούτε ίχνος αυτοκριτικής, ούτε πρωτοτυπία στις δηλώσεις, ούτε δημιουργικότητα, στη διαχείριση της μεγάλης επιτυχίας της Άννας Κορακάκη. Από τους γνώριμους αυτόκλητους χειροκροτητές των Ελλήνων αθλητών που ανεβαίνουν στο βάθρο Ολυμπιακών Αγώνων.

Συγχαρητήρια από παντού, λόγια συγκίνησης, καμία διάθεση για απολογία, εφήμερο σκηνικό που θα γκρεμιστεί σύντομα, όπως γκρεμίστηκε το προπονητήριο-νταμάρι που χρησιμοποιούσε η Άννα στη Δράμα. Το δεύτερο σπίτι της, εκεί όπου επένδυε τα όνειρα της για διακρίσεις. Εκατοντάδες ώρες προπόνησης, κάτω από αντίξοες συνθήκες, πριμοδοτούμενες από την αδιαφορία της πολιτείας, της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των media. Ολοι έχουν μερίδιο ευθύνης για τις αντίξοες συνθήκες κάτω από τις οποίες η Κορακάκη «στόχευε» το αθλητικό της μέλλον.

Άλλοτε αναζητώντας λίγη ζεστασιά από μία ξυλόσομπα ή σ’ ένα ζευγάρι γάντια για τα παγωμένα της δάχτυλα. Σε πείσμα όλων εκείνων που επαίρονται ότι υπηρετούν τον αθλητισμό. Ίσως γιατί από τον πατέρα της, ο οποίος την έπεισε να ασχοληθεί με το άσημο, πλην τίμιο άθλημα της σκοποβολής, ήξερε ότι ο δρόμος προς τη δόξα είναι μοναχικός.

Καλά διαβασμένη η Ολυμπιονίκης, πλέον Αννα, με δύο μάλιστα μετάλλια κρεμασμένα στο στήθος της, δεν έδωσε μία για την αδιαφορία όλων εκείνων που έπρεπε να χάνουν τον ύπνο τους για την αθλητική της πρόοδο. Αρκέστηκε στη σιγουριά της αγκαλιάς των δικών της ανθρώπων και βάδιζε προς την κορυφή κάνοντας το παράπονο πείσμα.

Οι άνθρωποι λοιπόν του στενού της περιβάλλοντος και αυτοί του συλλόγου της του Ωρίωνα, και μόνο, δικαιούνται κομμάτι από το θρίαμβο. Ολοι οι άλλοι, ψευδεπίγραφοι υποστηρικτές μίας γνήσιας αθλητικής προσπάθειας, όπως αυτή της Αννας Κορακάκη, θα πρέπει να κλίνουν το γόνυ και να της ζητήσουν ταπεινά συγγνώμη για την αδιαφορία που έδειξαν απέναντι της, όλα τα προηγούμενα χρόνια. Μπορούν άλλωστε να αρκεστούν στα μετάλλια της υποκρισίας. Η Αννα δεν τους χρωστάει τίποτε. Ούτε ένα ευχαριστώ.