Τα καπρίτσια των παραγόντων «φυλακίζουν» το ποδόσφαιρo
Το έλεγε ο αείμνηστος Αλκέτας Παναγούλιας κάθε φορά που ήθελε να περιγράψει τους Ελληνες ποδοσφαιριστές: Εχω δει εκατοντάδες αγώνες σ’ όλο τον πλανήτη και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι την ποδοσφαιρική φαντασία και το πάθος των ελληνόπουλων δεν τη συναντάς συχνά».
Το ελληνικό ποδόσφαιρο λοιπόν δεν υστερεί σε ταλέντο. Αλλού ήταν μέχρι τα τέλη του 1990 το πρόβλημα: Στην οργάνωση των ομάδων και τον ψυχισμό των ποδοσφαιριστών οι οποίοι είχαν αίσθημα κατωτερότητας απέναντι στους ευρωπαίους συναδέλφους τους όταν τους αντιμετώπιζαν. Τα πράγματα άλλαξαν μετά την κατάκτηση του Euro 2004. Οι Ελληνες ποδοσφαιριστές πείστηκαν από τον Οτο Ρεχάγκελ ότι μπορούν να πετύχουν πράγματα που ούτε περνούσαν από το μυαλό τους, ο Γερμανός κατάφερε να πάρει από τους ποδοσφαιριστές όλα όσα μπορούσαν τα προσφέρουν και το αθλητικό θαύμα έγινε. Τι προηγήθηκε; Κυρίως η οργάνωση και η αποβολή από τα τσάρτερ της… χαράς, όλων των ατόμων που χαριστικά οι διοικήσεις της ΕΠΟ έκαναν δώρο… ταξιδάκια. Η Εθνική λειτούργησε ως ομάδα και πέτυχε το μυθικό αποτέλεσμα.
Από εκεί και πέρα τα ελληνόπουλα σκόρπισαν στις τέσσερεις γωνιές της Ευρώπης για να συνεχίσουν την ποδοσφαιρική τους καριέρα. Κατάφεραν να επιβιώσουν επαγγελματικά, αφομοιώθηκαν από ομάδες με παράδοση και δυναμική και στη συνέχεια άνοιξαν τον δρόμο και στις επόμενες γενιές συναδέλφων τους. Η εξαγωγή Ελλήνων ποδοσφαιριστών συνεχίζεται παρά το στραπάτσο της Εθνικής ομάδας στην προκριματική φάση του Euro 2016. Kι αυτό γιατί η ποδοσφαιρική Ευρώπη, απ’ ότι φαίνεται, σέβεται τους Ελληνες ποδοσφαιριστές και τους δίνει θέσεις εργασίας. Προφανώς δικαίως, καθώς κάθε οργανωμένη ΠΑΕ της Ευρώπης δύσκολα ψωνίζει στα… τυφλά. Στην χώρα μας λοιπόν, υπάρχει ποδοσφαιρική ποιότητα η οποία πάντα φαίνεται όταν υπάρχει η πρόκληση της Ευρώπης, και εξαφανίζεται μέσα στην εγχώρια μιζέρια.
Τα αποτελέσματα του ΠΑΟΚ στην Ολλανδία, και αυτά της ΑΕΚ κόντρα στην Σεντ Ετιέν, του ΠΑΣ στην μάχη με την Αλκμάαρ και του Παναθηναϊκού απέναντι στην ΑΪΚ Στοκχόλμης αποτελούν ένα καλό κριτήριο για τη δυναμική του ελληνικού ποδοσφαίρου. Οι αντίπαλοι προέρχονται από χώρες με καλύτερη ποδοσφαιρική ποιότητα και υποδομές και απέναντι σ’ αυτές στάθηκαν όρθιες και έδειξαν χαρακτήρα. Πέρα όμως από τις χαρές και τους πανηγυρισμούς των οπαδών θα πρέπει να μπει κι ένας σοβαρός προβληματισμός για το τι Πρωτάθλημα θέλουμε. Η μία εκδοχή είναι να παραμείνουν όλα ίδια. Οι ισχυροί να παίζουν το ρόλο του «πατερούλη» στους θεωρητικά μικρούς, να κυριαρχεί η παρανομία και το 70% των ιδιοκτητών των ΠΑΕ να διαχειρίζονται απλώς τα έσοδα. Η άλλη λύση, αυτή που θέλουν όλοι όσοι βλέπουν το ποδόσφαιρο ως διασκέδαση, είναι να αφήσουν ελεύθερο το ποδόσφαιρο: Κράτος, ΕΠΟ και παράγοντες. Γιατί όλοι έχουν ευθύνες που βρίσκεται φυλακισμένο στην ανυποληψία και την μετριότητα.
FOCUS
Με το να σβήσουν οι διαδηλωτές την Ολυμπιακή Φλόγα στο Ρίο δεν γλυτώνει η οικονομία της Βραζιλίας τίποτε. Τα δισεκατομμύρια ξοδεύτηκαν για τις υποδομές των Αγώνων και κάποιοι έγιναν πλουσιότεροι την ίδια ώρα που η χώρα έχει τεράστια ανάγκη για κοινωνικές υποδομές.
