Τα απόνερα της οικονομικής κρίσης «πνίγουν» και τον ελληνικό στίβο
Η οικονομική κρίση άλλαξε πολλά στην καθημερινότητα των Ελλήνων, στον σχεδιασμό των επιχειρήσεων και στις πολιτικές των αθλητικών Ομοσπονδιών. Υπάρχουν, πάντως, περιπτώσεις που η οικονομική κρίση προκάλεσε μικρές ή μεγάλες τραγωδίες και σ’ άλλες περιπτώσεις υποχρέωσε όλους εκείνους οι οποίοι διαχειρίζονταν δημόσιο χρήμα να βάλουν ένα φρένο στα έξοδα.
Θα ήμουν αφελής εάν πίστευα ότι αίφνης τα μνημόνια και η τήρηση τους θα κάνουν την Ελλάδα μία χώρα από την οποία θα απουσιάσουν η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και κάθε είδους λαμογιές. Αλλωστε πιστεύω ότι το φαινόμενο είναι παγκόσμιο και η διαφορά έγκειται μόνο στο εύρος που τη συναντάς σε κάθε χώρα. Είναι δύσκολο η λειτουργία του κράτους να πάει από το μαύρο στο άσπρο, αλλά εκτιμώ ότι ακόμη κι αν φτάσει στο σημείο να λειτουργεί στο... γκρι, δηλαδή να εκλείψουν οι σκανδαλώδεις συμπεριφορές, θα υπάρξει σοβαρή εξοικονόμηση χρημάτων.
Το δυσάρεστο είναι ότι στην Ελλάδα δύσκολα βρίσκεται η μέση λύση. Ετσι μετά το ζενίθ έρχεται το ναδίρ. Δηλαδή οι αποφάσεις είναι οριζόντιες, χωρίς να υπολογίζει κάποιος τις πιθανές παρενέργειες.
Ένα από τα θύματα αυτής της πολιτικής είναι και ο εγχώριος αθλητισμός ο οποίος επιδοτούνταν από τα κρατικά ταμεία. Οι προϋπολογισμοί των Ομοσπονδιών κατακρεουργήθηκαν και όπως ήταν επόμενο τα απόνερα αυτής της πολιτικής τα εισέπραξαν οι αθλητές. Βεβαίως ο αθλητισμός, την τελευταία εικοσαετία, αποτελούσε το άντρο της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος και ξοδεύονταν αλόγιστα τα ευρώ στον βωμό του επικοινωνιακού κέρδους για τις κυβερνήσεις. Η πυραμίδα της διαπλοκής είναι λίγο πολύ γνωστή: υπουργός Αθλητισμού-κομματικά προκυμμένη Ομοσπονδία- «κατασκευή» Πρωταθλητών. Οι τελευταίοι απλώς ήταν η τελευταία πράξη ενός έργου στο οποίο εκτιμώ ότι ουσιαστικά δεν είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ήταν η χρυσόσκονη η οποία σκέπαζε την διαπλοκή των πολιτικών με τις Ομοσπονδίες, χωρίς να απολαμβάνουν αυτό που πραγματικά τους αναλογεί.
Η αναχρονιστική δομή του αθλητισμού είχε ως αποτέλεσμα η Ομοσπονδίες να μπουν σε «λήθαργο» για την ενίσχυση των εσόδων τους, καθώς ήξεραν ότι το κράτος θα γεμίζει τα ταμεία τους. Ετσι όταν άρχισε η κρίση βρέθηκαν στο… κενό καθώς, οι περισσότερες, δεν είχαν οργανωμένα τμήματα μάρκετινγκ οπότε αδυνατούσαν να δημιουργήσουν σοβαρά έσοδα. Σιγά- σιγά όμως η ανάγκη τις υποχρέωσε να αναζητήσουν χορηγίες και να αξιοποιήσουν εμπορικά το αθλητικό τους προϊόν. Μέσα στην εποχή της κρίσης όμως, η προσέλκυση χορηγών είναι δύσκολη υπόθεση.
Η αντίστροφη μέτρηση για το 15ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Πεκίνου έχει ξεκινήσει. Στη διοργάνωση αναμένεται να πάρουν μέρος 1.936 αθλητές και αθλήτριες από 207 χώρες, νούμερα που αποτελούν ρεκόρ. Η Μόσχα κρατούσε μέχρι τώρα το ρεκόρ συμμετοχής χωρών με 203 και στο Βερολίνο είχε σημειωθεί η μεγαλύτερη συμμετοχή αθλητών και αθλητριών με 1.895. Σ’ αυτή την διοργάνωση Η ελληνική ομάδα θα συμμετάσχει με 10 αθλητές, αριθμός που ίσως να αποτυπώνει και την πενιχρή αναπτυξιακή εικόνα του αθλήματος στην εποχή της κρίσης.
Παρ’ όλα αυτά αναμένεται οι αθλητές και οι αθλήτριες που ταξίδευσαν στο Πεκίνο προκειμένου να αγωνιστούν για τα ελληνικά χρώματα να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Η Κυριακοπούλου, η Στεφανίδη, ο Τσάκωνας, ο Φιλιππίδης, ο Δουβαλίδης, ο Μπανιώτης, ο Παπαμιχαήλ, η Αναγνωστοπούλου, η Μπελιμπασάκη και η Υφαντίδου θα προσπαθήσουν να κάνουν το καλύτερο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Είναι οι αθλητές που επιμένουν να κάνουν πρωταθλητισμό παρά τις δυσκολίες της κρίσης που «λαβώνουν» τον ελληνικό αθλητισμό.
