Στηρίξτε ρε, τον Ιβάν Σαββίδη ρε, αχάριστοι, πριν είναι αργά!
Τελικά, αποκτήσαμε κακή συνήθεια. Στην κατά συρροή χρήση του αγοραίου «ρε» αναφερόμαστε αλλά.. Τέλος πάντων! Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.
Η προηγούμενη χρήση του βέβαια, δεν είχε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Οι αχάριστοι παίκτες και προπονητές του ΠΑΟΚ δεν έπαιξαν για τον Ιβάν Σαββίδη. Δε έπαιξαν καν για τον κόσμο και για τους εαυτούς τους. Να μην κρύβονται οι ελλείψεις δυνατοτήτων κι ικανοτήτων πίσω από διαιτητικές «σφαγές». Όλα κι όλα…
Εν τούτοις ο «τσάρος της Τούμπας» επιμένει, να τους στηρίζει. Να τους φροντίζει. Και φυσικά, να τους έχει στα πούπουλα. Κι ας τον έχουν αυτοί (παίκτες και προπονητές του ΠΑΟΚ) στα αγκάθια. Εδώ δε, που έφθασε η κατάσταση τουλάχιστον, να μην τον αφήσουν να περπατά ξυπόλυτος πάνω σε αυτά. Καιρός είναι – αν μη τι άλλο – να τον στηρίξουν. Πως; Με νίκες. Έτσι θα αυξήσουν την ισχύ της παρουσίας και το βάρος του λόγου. Έτσι θα τον καταστήσουν δυνατότερο. Με λίγα λόγια; Να μην τον αφήσουν να περπάτα ξυπόλυτος στα αγκάθια.
Βλέπετε, τι γίνεται με τον Παναθηναϊκό; Καθώς πάει από το κακό στο χειρότερο αγωνιστικά, έχει απώλειες ισχύος παρουσίας και βάρους λόγου στις διαμαρτυρίες του. Όταν δεν πατάς γερά αγωνιστικά, δεν πατάς γερά και διαπραγματευτικά. Πώς να το κάνουμε, δηλαδή;
Ως εκ τούτου πάλι, μας βγαίνει το «ρε». Και λέμε: Στηρίξτε ρε, τον Ιβάν ρε, αχάριστοι!
Αυτή η στήριξη έχει πολλαπλά οφέλη. Είναι στήριξη και για τον κόσμο. Είναι και για τους ίδιους. Τους μέχρι τώρα αχάριστους παίκτες κι προπονητές…
Ναι, το ξέρουμε. Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος αλλά… Στην περίπτωση μας η αχαριστία βλάπτει και τους ευργετηθέντες. Παίκτες και προπονητές του ΠΑΟΚ προσφέροντας αντί του μάννα χολήν στον Ιβάνξ Σαββίδη πλήττονται κι αυτοί. Χάνουν σε όνομα, ήτοι αξία. Χάνουν και σε χρήμα.
Και στο κάτω κάτω της γραφής σε καιρό πολέμου είναι. Και νίκη… Δικαίωση θέλει ο Ιβάν Σαββίδης με τον υγιή τρόπο έκφραση του… Δικαίωση λοιπόν, σε πόλεμο με εσωτερικά μέτωπα ανοικτά δεν διεκδικείς.
Παίξτε μπάλα ρε. Και στηρίξτε ρε, τον Ιβάν ρε αχάριστοι. Μην του στερείτε ισχύ παρουσίας και βάρος λόγου. Οπλίστε τον τώρα, στην κορύφωση του πολέμου. Μην τον αφοπλίζετε. Τούτο πράττετε, όταν δεν τον στηρίζετε, ρε…
Όσο για τους υγιώς σκεπτόμενους φίλους του «δικέφαλου»; Σιγά μην έχει ανάγκη στήριξης σας. Εσείς ανάγκη στήριξης του. Γι’ αυτόν και παντού, πάντοτε στάζετε μέλι γι’ αυτόν. Δια λόγων κι ουχί δια έργων. Έτσι απορρίπτει αυτό το… μέλι σας! Εξηγούμαστε, για να μην παρεξηγούμαστε!
