Στα τυφλά διοικείται ο ελληνικός αθλητισμός

Η σκηνή, οι Πρωταθλητές Εφηβοι του μπάσκετ και οι «χάλκινοι» αθλητές της Εθνικής ομάδας του πόλο να κάνουν εθιμοτυπική επίσκεψη στο Πρόεδρο της Δημοκρατίας συνοδευόμενοι από τον υφυπουργό Αθλητισμού είναι επαναλαμβανόμενη εδώ και δεκαετίες. Το μόνο που αλλάζει είναι τα πολιτικά πρόσωπα που απονέμουν τα «εύγε» και τα ονόματα των αθλητών.

Παρόμοιες πράξεις αποτελούν την ηθική ανταμοιβή μίας γεμάτη κόπο και αγωνία προσπάθειας των αθλητών που προσφέρει όμως και επικοινωνιακά μπόνους στην πολιτική ηγεσία. Στην ουσία παίζουν τον ρόλο του «φερετζέ» που κρύβει την προχειρότητα που επικρατεί στο ελληνικό αθλητισμό.

Σύμφωνα με το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, το 2013, η χώρα μας επένδυσε το 0,78% του ΑΕΠ της για έρευνα και ανάπτυξη και κατατάχθηκε στην 24η θέση μεταξύ των 28 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης .Πρώτη στον τομέα αυτό ήταν η Φινλανδία με 3,32% του ΑΕΠ της. Στο ποσοστό αυτό ο αθλητισμός συμμετέχει ελάχιστα, προφανώς διότι οι έχοντες την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας δεν θεωρούν ότι ο αθλητισμός είναι σημαντική δραστηριότητα και για το λόγο αυτό δεν επενδύουν καθόλου χρόνο και χρήματα για έρευνα και ανάπτυξη. Αν αυτή η υπόθεση είναι αληθής εξηγεί και το γεγονός ότι η Ελληνική Στατιστική Αρχή, η οποία από το καταστατικό της είναι υποχρεωμένη να πραγματοποιεί έρευνες για όλες σχεδόν τις δραστηριότητες που αναπτύσσονται στη χώρα, με αποκορύφωμα την απογραφή του πληθυσμού που διενεργεί κάθε 10 χρόνια, δεν έχει ασχοληθεί μέχρι σήμερα με τον αθλητισμό.

Μεμονωμένες έρευνες για συγκεκριμένα ζητήματα πραγματοποιούν ιδρύματα όπως το ΙΟΒΕ για τις επιπτώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και ιδιώτες όπως καθηγητές / φοιτητές πανεπιστημίων στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής τους δραστηριότητας, τις οποίες, όμως, η αρμόδια υπηρεσία του κράτους, η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, δυστυχώς, δεν παρακολουθεί. Ως εκ τούτου, μη έχοντας αξιόπιστες πληροφορίες για την αθλητική δραστηριότητα στη χώρα, τα στελέχη της βρίσκονται καθημερινά σε κατάσταση διαχείρισης (μικρών, ή μεγάλων) κρίσεων. Τα παρακάτω είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα που είναι αμφίβολο αν η ΓΓΑ μπορεί να απαντήσει:

Πόσοι αθλητές έχουν εγγραφεί στα σωματεία όλων των αθλημάτων της χώρας, ανά άθλημα (ας πούμε από το 2000 και μετά, δηλαδή από τότε που η χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών διαδόθηκε ευρέως);

Πόσοι εν ενεργεία αθλητές / προπονητές υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα σε κάθε άθλημα;

Πόσα διοικητικά στελέχη υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα σε κάθε άθλημα; Πόσα από αυτά είναι αμειβόμενα και πόσα προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους;

Πόσα και ποια διοικητικά στελέχη εκπροσωπούν την Ελλάδα σε διεθνείς αθλητικούς φορείς;

Πόσους υπαλλήλους απασχολούν σήμερα οι εποπτευόμενοι από τη ΓΓΑ αθλητικοί φορείς; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά τους (π.χ., μέση ηλικία, φύλο, γραμματικές γνώσεις, γνώση ξένων γλωσσών, προηγούμενη ενασχόληση με τον αθλητισμό, κλπ);.

Ποια είναι τα περιουσιακά στοιχεία της ΓΓΑ;

Πόσοι πολίτες ασχολούνται με δραστηριότητες άσκησης - αναψυχής κατά τον ελεύθερο χρόνο τους; Πόσες φορές την εβδομάδα;

Πόσο παρακολουθούν οι πολίτες αθλητικές συναντήσεις / αγώνες;

Πόσα χρήματα δαπανούν οι πολίτες για δράσεις αθλητισμού - άσκησης – αναψυχή (σε Δημοτικούς Αθλητικούς Οργανισμούς, σε ιδιωτικά γυμναστήρια, κλπ.);

Αλλά ακόμα και αν μπορεί να τα απαντήσει, η επόμενη ερώτηση που προκύπτει είναι πόσες ανθρωποώρες θα χρειαστούν για να το κάνει.

Επειδή: α) μία απόφαση μπορεί να είναι τόσο καλή, όσο και οι πληροφορίες στις οποίες βασίζεται, β) είναι απλά λογικό ότι οι πιθανότητες για επιτυχία αυξάνονται όταν συλλέγονται, αναλύονται και κατανοούνται σχετικές με το κάθε θέμα πληροφορίες, οι οποίες μετουσιώνονται σε σχέδιο δράσης και εφαρμόζονται (πρόσφατα γίναμε μάρτυρες του γεγονότος ότι όλες οι προηγμένες χώρες καταβάλουν τεράστια προσπάθεια για να συλλέξουν πληροφορίες από σύμμαχες και μη χώρες) και γ) η ΓΓΑ (όπως κάθε κρατικός και ιδιωτικός φορέας) καλείται καθημερινά να πάρει αποφάσεις για πολλά (απλά και περίπλοκα) ζητήματα, θα ωφελούσε πολύ τον εαυτό της και τον αθλητισμό της χώρας αν εκπονούσε ένα στρατηγικό σχέδιο συλλογής πληροφοριών, για την υλοποίηση του οποίου μπορεί να συνεργαστεί με κρατικούς και ιδιωτικούς φορείς, καθώς και με ιδιώτες που δραστηριοποιούνται στο χώρο της έρευνας του αθλητισμού.    

Με τον τρόπο αυτό θα μπορέσει να έχει πρόσβαση σε τεκμηριωμένες πληροφορίες, οι οποίες θα της δώσουν τη δυνατότητα να εκπονήσει κάποια στιγμή μία Εθνική Αθλητική Πολιτική, η οποία θα την απεγκλωβίσει από την αβέβαιη (και για το λόγο αυτό επίπονη) καθημερινότητα και θα της επιτρέψει να ατενίσει με μεγαλύτερη αισιοδοξία το μέλλον. Με τη σειρά της, η Εθνική Αθλητική Πολιτική θα προκαλέσει άλλα θετικά αποτελέσματα, όπως, για παράδειγμα: α) θα επιτρέψει στις Ομοσπονδίες και τους άλλους εποπτευόμενους φορείς να λειτουργήσουν παρόμοια (και, ως εκ τούτου, πιο αποτελεσματικά), β) θα κάνει τους αθλητές και τους γονείς τους να νοιώσουν πιο ασφαλείς και γ) θα προσελκύσει περισσότερους χορηγούς.