Στα εύκολα αρκούν οι προσωπικές στιγμές, στα δύσκολα θα χρειαστεί...

Δεν χρειάστηκε να φορτσάρει ο ΠΑΟΚ για να κερδίσει εύκολα το χθεσινό παιχνίδι. Αποδείχτηκε αρκετό αυτό το οποίο λέγαμε προχθές. Να το αντιμετωπίσει με σοβαρότητα για να μη βρεθεί μπροστά σε απρόοπτες δυσάρεστες εκπλήξεις.

Μπήκε σοβαρά στο παιχνίδι, σκόραρε σχετικά γρήγορα, πέτυχε το δεύτερο καθοριστικό γκολ αρκετά νωρίς στο δεύτερο ημίχρονο και εκείνη τη στιγμή είχαν ουσιαστικά τελειώσει όλα. Τρεις βαθμού προστέθηκαν στο ενεργητικό του κι ας μην έκανε εντυπωσιακή εμφάνιση.

Βέβαια, δεν θα είναι τόσο εύκολα όλα τα ματς από εδώ και πέρα. Κάποια από αυτά για να κερδηθούν θα χρειαστεί η ομάδα να παίξει καλό ποδόσφαιρο. Θα χρειαστεί όλοι οι παίκτες της από τη μέση και κάτω να παρουσιάσουν την ποιότητα του Βιειρίνια, του Κάμπος και του Πέλκα, που χθες ήταν οι κορυφαίοι, μαζί με τους Βαρέλα, Μαλεζά και Πασχαλάκη, που έκαναν ό,τι ακριβώς έπρεπε για να κρατήσουν ανέπαφη την εστία τους.

Σίγουρα μπορεί να παίξει καλύτερα η ομάδα, αρκεί να βρεθεί ο τρόπος να λειτουργήσει καλύτερα η μεσαία γραμμή στον δημιουργικό τομέα. Με εύκολους αντιπάλους το πρόβλημα στην ανάπτυξη δεν φαίνεται γιατί τα γκολ έρχονται από τις ωραίες προσωπικές στιγμές κάποιων παικτών, που υπερτερούν σε ποιότητα των αντιπάλων τους. Με δυνατούς αντιπάλους, όμως, ίσως χρειαστεί καλύτερη απόδοση για να έρθουν τα γκολ και οι νίκες.

Χθες «μέτρησαν» η εξυπνάδα του... σέντερ φορ Μάτος, η ωραία προσωπική ενέργεια του Κάμπος και ακόμη πιο ωραία προσωπική ενέργεια του Πέλκα.  Δεν θα αρκούν πάντα, ή δεν θα «βγαίνουν» πάντα αυτές οι προσωπικές στιγμές.

Αλλά, αν αφήσουμε στην άκρη αυτό καθ’ εαυτό το παιχνίδι, που δεν αντέχει σε κριτική, λόγω της καθολικής υπεροχής του ΠΑΟΚ, πρέπει να σταθούμε στη δευτερεύουσα, αλλά πολύ σημαντική, είδηση του αγώνα, που ήταν ο θυμός που έδειξε ο Πρίγιοβιτς με δύο αντιδράσεις του. Η πρώτη, όταν ο Μακ προτίμησε να σουτάρει άστοχα αντί να του δώσει την μπάλα για να τη σπρώξει, εντελώς αμαρκάριστος, στα δίχτυα της Κέρκυρας και η δεύτερη, με το σφύριγμα της λήξης του αγώνα, όταν έτρεξε μόνος προς τα αποδυτήρια, μη μετέχοντας καν στον χαιρετισμό των συμπαικτών του προς τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ που βρέθηκαν στο γήπεδο.

Είναι ολοφάνερο γιατί έδειξε δυσφορία ο Πρίγιοβιτς. Από τη μία πλευρά, έμεινε πάλι στον πάγκο και, μάλιστα, σε μια εποχή που... τρέχουν πολλοί για να εξασφαλίσουν ελκυστικές προσφορές ώστε να πουληθεί από τον ΠΑΟΚ. Από την άλλη, για πολλοστή φορά, κάποιοι συμπαίκτες του δεν τον τροφοδοτούν, ακόμη και σε περιπτώσεις που είναι αυτονόητο ότι πρέπει να του δώσουν την μπάλα για να σκοράρει.

Με το δίκιο του είναι «σκασμένος» ο Σέρβος και δεν είναι «σκασμένος» τώρα, είναι από καιρό. Προσωπικά, είμαι με τους Κουλούρηδες, τους Πέλκες και τους Μαλεζάδες, με τα παιδιά, δηλαδή, που βγάζει ο ΠΑΟΚ από τα σπλάχνα του και, γενικά, με τα «ελληνάκια», που νιώθουν πολλά περισσότερα για τον ΠΑΟΚ, τη φανέλα του και τον κόσμο του, από όσα οι περισσότεροι μισθοφόροι ξένοι. Αλλά το να μένει στον πάγκο ο πρώτος σκόρερ της ομάδας, δεν το καταλαβαίνω. Εκτός κι αν μου πει κανείς, ή ο Λουτσέσκου, ότι για να κερδίσει ο ΠΑΟΚ την Κέρκυρα έπρεπε να παίξει ο Κουλούρης και όχι ο Πρίγιοβιτς, ή ότι αν έπαιζε από την αρχή ο Πρίγιοβιτς ο ΠΑΟΚ θα κινδύνευε να μην κερδίσει την Κέρκυρα...

Ακόμη, δεν καταλαβαίνω γιατί είναι άλυτο το πρόβλημα της σωστής τροφοδοσίας του φορ, ένα πρόβλημα που «σκότωσε» τον Αθανασιάδη, που έβγαλε άχρηστο τον Μπερμπάτοφ, που αδρανοποιεί ως φορ τον Κουλούρη και που τείνει να «σκοτώσει» και τον Πρίγιοβιτς. Εκτός κι αν μας πει κάποιος, ή ο Λουτσέσκου, ότι η ομάδα είναι δουλεμένη έτσι ώστε να μπορεί να αξιοποιεί τον πρώτο σκόρερ της μόνο στην Τούμπα και όχι στους εκτός έδρας αγώνες. Αφήστε που ούτε στην Τούμπα αξιοποιείται σωστά. Τα περισσότερα γκολ τα έχει πετύχει με το άστρο και την ικανότητά του και όχι γιατί πήρε τη σωστή πάσα...