Συζητήσεις στη χαβούζα

Τα Social Media και το διαδίκτυο προσφέρουν ένα θαυμάσιο πεδίο αντιπαράθεσης όχι απλώς απόψεων αλλά κυρίως καφενειακών συζητήσεων οι οποίες δίνουν ένα κλίμα.

Ως τάση μπορεί κανείς να λάβει τα σχόλια των χρηστών υπόψη αλλά μέχρι εκεί. Γιατί αυτό που ζήσαμε μετά από τις δυο ήττες των εθνικών ομάδων μπάσκετ και ποδοσφαίρου οι παλαιότεροι το είχαμε ξαναζήσει. Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80 όταν η συζήτηση περί μπασκετικών και ποδοσφαιρικών συντακτών εγκολπωνόταν στη συνείδηση των αναγνωστών οι οποίοι όμως τότε δεν μετείχαν.

Η διαφορά του τότε με το σήμερα, είναι το διαδίκτυο. Οπου ο καθένας μπορεί να αναθεματίζει, όθεν να απειλεί, να χλευάζει να λοιδωρεί πίσω από την ανωνυμία που του δίνει(;) το «δικαίωμα» το facebook, το twitter ή το blog, όπου ο anonymous 57, dragon 45 και ballboy 69, κατσαδιάζει τους δημοσιογράφους επειδή «διατυπώνει» κάποια διαφορετική γνώμη. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι αυτό… Το πρόβλημα μεγεθύνεται όταν από όλη αυτή τη διαδικτυακή χαβούζα επηρεάζονται οι ίδιοι οι αθλητές. Με αποτέλεσμα να μπαίνει σε διαδικασία «συζήτησης» π.χ. ο Πρίντεζης, στέλνοντας να γαμ… θούνε όσοι τον … βρίζουν.

Η ουσία είναι μία. Η γενιά του διαδικτύου έχει καλομάθει στα σύκα. Την τελευταία δεκαετία η εθνική ποδοσφαίρου πέτυχε ό,τι δεν πέτυχαν μαζί όλες οι ομάδες σε συλλογικό επίπεδο στην μακρά ιστορία του αθλήματος, με αποτέλεσμα η ήττα και η αποτυχία να αποτελεί εξαίρεση κι όχι κανόνα. Κανείς δεν μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί ότι αυτή η ιστορία της ίδιας της εθνικής ομάδας έχει οικοδομηθεί πάνω στις ήττες κι όχι στις νίκες. Κανείς δε λέει ότι ο ήρωας του Τάμπερε, Νίκος Πεντζαρόπουλος, ήταν μέλος ομάδας που ηττήθηκε σε εκείνο το μυθικό παιχνίδι. Ο ψόγος προς τον Ρανιέρι δεν είναι το ατυχές ντεμπούτο το οποίο άλλωστε γνώρισαν οι προκάτοχοί του κατά σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο. Αλλά, η διαχείριση του υλικού, η (καχ)υποψία ότι επηρεάζεται στις κλήσεις διεθνών και κυρίως οι δικαιολογίες του μετά το τέλος. Κανείς από τους Ρουμάνους που έπαιξαν απέναντί μας δεν είχε πολλά περισσότερα παιχνίδια στα πόδια του απ’ ό,τι οι Ελληνες διεθνείς. Δε θέλει ιδιαίτερη νοημοσύνη για να καταλάβεις ότι ο Κλάους είναι καταλληλότερος από τον ανέτοιμο Μήτρογλου ή ακόμη και το Σαμαρά. Οσο για το μπάσκετ, συγνώμη αλλά αυτή η αντιπαράθεση μεταξύ «μπασκετικών» και «ποδοσφαιρικών» συντακτών, δε διαφέρει σε τίποτα από το διαδικτυακό ξεκατίνιασμα του Larry 43 με τον Zoran 21 κάτω από ένα σχόλιο σε wall τρίτου. Κι όσο σημασία δίνουμε σ’ αυτές τις ιστορίες τόσο θα υπενθυμίζουμε ότι τελικώς, το πρόβλημα δεν το έχει ούτε ο Κατσικάρης, ούτε ο Αντεντοκούμπο αλλά η ανικανότητά μας να διαχειριστούμε την ήττα. Λες και εμείς οι δημοσιογράφοι τουλάχιστο, δεν την έχουμε γνωρίσει…