Συζητάμε ακόμη και το αυτονόητο

Τι είναι αυτό που φθείρει το ελληνικό ποδόσφαιρο; Η βία, η αναξιοπιστία την οποία τροφοδοτούν οι παράγοντες με την διαπλοκή που αναπτύσσουν στον χώρο της διαιτησίας, οι «θυγατρικές» ομάδες και το μέτριο έως κακό θέαμα.

Αυτά είναι τα βαρίδια τα οποία κρατούν, στην Ελλάδα,  κολλημένο στον πάτο το δημοφιλέστερο άθλημα του κόσμου. Λογικά θα έπρεπε οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες να επαναστατήσουν και να παλέψουν ώστε να αλλάξει το περιβάλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου. Να διεκδικήσουν και να απαιτήσουν την ισονομία, να καταπολεμήσουν τη βία, να επενδύσουν στην βελτίωση του θεάματος και να κόψουν με το μαχαίρι την κάθε είδους διαπλοκή. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι εύκολο να το περιγράφει κάποιος και δύσκολα να εφαρμόζεται, όλο αυτό το πλάνο από τη στιγμή που  το οικονομικό κέρδος σε συνδυασμό με την δόξα φτιάχνει ένα εκρηκτικό μίγμα που θολώνει το μυαλό των παραγόντων.

Ετσι φτάνουν στον σημείο να ακυρώνουν όλες τις πολιτικές εκείνες οι οποίες θα θεμελίωναν τον ποδοσφαιρικό πολιτισμό ο οποίος κυριαρχεί σ’ όλη την Ευρώπη. Σαφώς και δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι η διαπλοκή απουσιάζει από τις ποδοσφαιρικά προηγμένες χώρες. Όπως δεν πιστεύω ότι οι πολυεθνικές εταιρείες σέβονται τον καταναλωτή και τον βάζουν πιο πάνω από το οικονομικό τους συμφέρον. Αλλωστε το σκάνδαλο της Volkswagen δεν είναι η πρώτη, ούτε θα είναι η τελευταία περίπτωση καταστρατήγησης των νόμων που έχουν σχέση με το δημόσιο συμφέρον. Ούτε βεβαίως η Μπάγερν ή Ρεάλ Μαδρίτης είναι ομάδες που προχωρούν με τον σταυρό στο χέρι. Εχουν το δικό τους πλαίσιο διαπλοκής σε ποδοσφαιρικό και πολιτικό επίπεδο και απολαμβάνουν ποικιλοτρόπως τα οφέλη αυτής της διαπλοκής.

Ρεαλιστικά λοιπόν προσεγγίζοντας το θέμα, για τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, θα ήταν αφέλεια να πιστεύει κάποιος ότι το σύστημα του ποδοσφαίρου, από την μία ημέρα στην άλλη θα αλλάξει γραμμή πλεύσης και φιλοσοφία. Θα μπορούσε όμως να σταματήσει τις ξεδιάντροπες συμπεριφορές που προσβάλουν τους φιλάθλους, αλλά και τους οπαδούς ακόμη και των συστημικών ομάδων.    

Η σαπίλα που επικρατεί στο εγχώριο ποδόσφαιρο ήταν η αιτία που αναδείχθηκε σε κορυφαίο θέμα η φιλοξενία που επιφύλαξε ο Ιβάν Σαββίδης στον Δημήτρη Μελισσανίδη. Μία αυτονόητη πράξη ποδοσφαιρικού πολιτισμού την οποία θα έπρεπε να βιώνουμε σε κάθε αγωνιστική στα ελληνικά γήπεδα,  γίνεται πρωτοσέλιδο γιατί  απουσιάζουν, συνήθως, παρόμοιες εικόνες από τα γήπεδα.

Σε κάθε περίπτωση πάντως η εικόνα που αγκαλιάζονται ο Σαββίδης με τον Μελισσανίδη, καθώς και η δήλωση του φυσικού ηγέτη της Α.Ε.Κ υπέρ του διαιτητή Σιδηρόπουλου, δίνουν μία νότα αισιοδοξίας ότι υπάρχει ελπίδα για να πέσουν οι τόνοι της αντιπαράθεσης. Όπως και ότι μπορεί να απαλλαγεί το ελληνικό ποδόσφαιρο από τις παθογένειες εκείνες που «κλέβουν» από τους φιλάθλους την χαρά να ζήσουν με πάθος αυτό που λατρεύουν.