Η συνταγή των πλέι οφ δεν είναι καθόλου κακή ιδέα

Νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί, σε αυτή την περίοδο που βρισκόμαστε, με ευκολία να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα σχετικά με το ποιο είναι το στυλ παιχνιδιού που αρέσει στον Ίβιτς. Αν του αρέσει πιο πολύ το ανοιχτό ποδόσφαιρο, ή αν προτιμάει η ομάδα του να παίζει συγκρατημένα, να μην ρισκάρει πολύ, να μην ψάχνει τις ευκαιρίες για να σκοράρει μέσα από ένα ασυλλόγιστο τρόπο ανάπτυξης.

Έχουμε χρόνο μπροστά μας για να βγάλουμε πιο ασφαλή συμπεράσματα. Ωστόσο, έχουμε ήδη και δείγματα τα οποία μας επιτρέπουν να σκεφτόμαστε με έναν συγκεκριμένο τρόπο για τον Σέρβο τεχνικό, να κάνουμε και κάποιες εκτιμήσεις για το πώς σκοπεύει να αντιμετωπίσει το αποψινό παιχνίδι στην «Άμστερνταμ Αρίνα».

Το δείγμα, ασφαλώς, είναι αυτό που έχουμε στην διάθεσή μας από τα παιχνίδια των πλέι οφ. Εκεί όπου, σίγουρα, ο Ίβιτς δεν επιδίωξε ο ΠΑΟΚ να παίξει φουλ επίθεση, δεν επιδίωξε να δώσει προτεραιότητα στο θέαμα.

Αντιθέτως, ενδιαφέρθηκε για την ουσία, έδωσε έμφαση στην μεσοαμυντική λειτουργία, προέταξε την διασφάλιση του απαραβίαστου της εστίας του ΠΑΟΚ, έστειλε το μήνυμα ότι τον ενδιαφέρει η ορθολογική διαχείριση του υλικού.

Μέσα από αυτή την λειτουργία, ο ΠΑΟΚ τα πήγε μια χαρά στα πλέι οφ. Με άνεση πέτυχε τον στόχο του κι η διαχείριση από πλευράς Ίβιτς αξιολογήθηκε τόσο θετικά από τον Σαββίδη, ώστε να κερδίσει και την παραμονή του στον πάγκο της ομάδας.

Έχω την αίσθηση ότι, τουλάχιστον, σε αυτή την πρώτη φάση εν όψει της νέας σεζόν, ο Σέρβος τεχνικός δεν θα παρεκκλίνει από τις αρχές πάνω στις οποίες κατέστρωσε τα σχέδιά του πριν από λίγο καιρό, στα πλέι οφ του προηγούμενου πρωταθλήματος.

Παρά το γεγονός ότι έχει την δυνατότητα να διαλέξει από περισσότερους και καλύτερους παίκτες από αυτούς που διέθετε πριν από δύο μήνες, παρά το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ διαθέτει περισσότερη ποιότητα, περισσότερη ταχύτητα, περισσότερη εμπειρία, νομίζω ότι ο Ίβιτς θα κοιτάξει και πάλι πώς θα περιορίσει έως και να εξαφανίσει τα ρίσκα.

Άλλωστε, όταν η πρόκληση είναι τόσο μεγάλη, όταν το διακύβευμα είναι από τα πιο σοβαρά για μια ομάδα όπως ο ΠΑΟΚ, οι προπονητές δεν νοιάζονται ούτε για το θέαμα, ούτε για το όμορφο ποδόσφαιρο, ούτε για να δείξουν τις δυνατότητες και τις προοπτικές της ομάδας τους.

Νοιάζονται μόνο για το πώς θα είναι αποτελεσματική η τακτική τους, πώς οι παίκτες τους θα υπηρετήσουν με συνέπεια το πλάνο, πώς θα πάρουν το αποτέλεσμα.

Γι’ αυτό και πιστεύω ότι το δεύτερο σενάριο για την σύνθεση της μεσαίας γραμμής απόψε, υπάρχει μόνο στη θεωρία. Εκτιμώ ότι στην πράξη υπάρχει μόνο ένα σενάριο, αυτό που προβλέπει την χρησιμοποίηση και του Χαρίση ή του Τζιόλη μαζί με Τσίμιροτ και Σάκχοφ, προκειμένου να επιδιωχθεί το καλύτερο δυνατό δέσιμο των γραμμών, η μέγιστη δυνατή ισχύς στη μεσαία γραμμή, η παρουσία της πιο ισχυρής ανασταλτικής ομάδας.

Ο ΠΑΟΚ θέλει να πάρει αποτέλεσμα απόψε στην Ολλανδία και θα τα καταφέρει μόνο αν δεν αφήσει τον Άγιαξ να του δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα, μόνο αν δεν επιτρέψει στους Ολλανδούς να επιβάλλουν το παιχνίδι τους, να τον κλείσουν στην άμυνα, να τον βομβαρδίσουν.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να περιορίσει όλους τους προαναφερθέντες κινδύνους, είναι να έχει εξαιρετική μεσοαμυντική λειτουργία. Αν το πετύχει αυτό, με την ταχύτητα που διαθέτει ο ΠΑΟΚ, θα βρει ευκαιρίες για να σκοράρει.

Το ζήτημα είναι να μην απειληθεί σοβαρά και, αν είναι δυνατόν, να μην δεχθεί γκολ…